Ποιος είναι ο καταλληλότερος από τους άλλους δυο υποψήφιους για την προεδρία;

Προσδοκώ σε τρεις ειλικρινείς απαντήσεις.

Αθάνατο ελληνικό δημόσιο, κανείς δεν κουνάει ούτε το δαχτυλάκι του αν δεν προβλέπεται.

Κατά τα άλλα, τα ίδια πρόσωπα, τα ίδια προβλήματα, η ίδια κυβέρνηση (σχεδόν).

Παρατήρηση: Να μην εκλεγεί η Μαριέτα; Γιατί; Με έχει φάει η στεναχώρια.

Σκέψη: Μήπως να θέσω κι εγώ υποψηφιότητα για αρχηγός στο ΠΑΣΟΚ;

…Ας γυρίσω στο χαρτομάνι μου…

Και για να μην ξεχάσω, Καλό Μήνα...

Καλά, όλοι ετούτοι οι πολιτευτές κι επίδοξοι βουλευτάδες μας περνάνε για ηλίθιους, για να μη χρησιμοποιήσω καμιά άλλη έκφραση! Νομίζουν ότι ζούμε εκατό χρόνια πίσω και ότι μπορεί να μας κοροϊδεύουν ότι ώρα θέλουν; Δεν έχουν καταλάβει ότι οι εποχές άλλαξαν κι ότι πρέπει κι αυτοί να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες;

Περίεργο…

Ακόμα πιο περίεργο είναι ότι ο λαός εθελούσια πάει και τους ψηφίζει γνωρίζοντας ότι ακόμα μια φορά θα τον κοροϊδέψουν. Περίεργο, θα μου πεις δεν είναι γιατί ο κάθε ψηφοφόρος θα ρίξει το σταυρό του εκεί που θα τον «εξυπηρετήσουν» ή που νομίζει ότι θα τον «εξυπηρετήσουν». Δεν πάει όμως μπροστά ο τόπος έτσι.

Θλίβομαι…

Γιατί δεν υπάρχει στον τόπο τούτο μια πολιτική δύναμη που να με εκφράζει απόλυτα ή σχεδόν απόλυτα. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, στελέχη πολιτικά, οι οποίοι έχουν σωστό λόγο και σκέψεις ωραίες, αλλά δυστυχώς «πνίγονται» μέσα στο συρφετό και τη σκόνη των συναδέρφων τους.

Μακάρι…

Στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση τα πράγματα να είναι αλλιώς…

Υ.Γ. :

Πρέπει να αποφασίσω που θα ρίξω την ψήφο μου, στην κάλπη ή στην ελπίδα.

Δεν μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα και είναι αδύνατο να επανέρθει στην προηγούμενη κατάσταση.

Κλαίω, κυριολεκτικά, για τη μάνα με τα παιδιά στην αγκαλιά της που κάηκε,

Κλαίω για όσους απανθρακώθηκαν,

Κλαίω για την ανείπωτη κι αδιανόητη οικολογική καταστροφή,

Κλαίω για το κακό που συμβαίνει,

Κλαίω για τους πολιτικούς μας που δεν αξίζουν ούτε για κλωτσιές

Και κλαίω και για μένα που το παιδί μου θα ζήσει σ’ ένα κόσμο με λιγότερο οξυγόνο, με λιγότερο νερό, με λιγότερο ουρανό.

Θεέ μου, πόσος καπνός θα σε ικανοποιήσει επιτέλους;

Λοιπόν, Mafalda, όταν λέμε φυσική αναγέννηση εννοούμε ακριβώς αυτό, να συσταθεί πάλι το οικοσύστημα από μόνο του, χωρίς την ανθρώπινη παρέμβαση. Το μοναδικό ίσως που μπορεί ο άνθρωπος να κάνει είναι να ενισχύσει την προστασία από τη διάβρωση φτιάχνοντας κλαδοπλέγματα. Τι είναι αυτά και πως γίνονται; Απλά, κόβουμε χοντρά κλαδιά από τα καμένα δέντρα, τα μπήγουμε στο έδαφος ανά 30-40 πόντους αφήνοντας ένα μέρος τους να εξέχει κι έπειτα ‘πλέκουμε’ άλλα –λεπτότερα συνήθως- κλαδιά ενδιάμεσα. Με τον τρόπο αυτό όταν βρέξει και λόγω των ισχυρών κλίσεων των δασικών εδαφών στη χώρα μας, μόλις το έδαφος αρχίσει να παρασύρεται να βρει εμπόδιο και να συγκρατηθεί στο πίσω μέρος των κλαδοπλεγμάτων και να μην καταλήξει στη θάλασσα! Με αυτόν τον τρόπο αποφεύγεται το ξέπλυμα του εδάφους και η υποβάθμισή του. Τίποτα άλλο δεν μπορεί να κάνει ο άνθρωπος το οποίο να βοηθήσει τη φυσική αναγέννηση. Στην περίπτωση του ελατοδάσους, πρέπει να γίνει αναδάσωση διότι από μόνο του το οικοσύστημα δύσκολα επανέρχεται. Στα δάση πεύκης όμως, απαντώντας στο ερώτημά σου για το πώς μπορεί η φύση να αναγεννηθεί δίπλα στα καμένα, η διαδικασία φυσικής αναγέννησης είναι σχετικά εύκολη και γρήγορη. Κατ’ αρχάς πρέπει να γνωρίζεις ότι τα κουκουνάρια ανοίγουν δύσκολα για να αφήσουν το σπόρο στο έδαφος για να βλαστήσει. Η μεγάλη θερμοκρασία όμως που αναπτύσσεται κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς κάνει τα κουκουνάρια να ανοίξουν και να διασπείρουν τους σπόρους παντού. Επιπλέον, η στάχτη από τη φωτιά είναι πρώτης τάξεως λίπασμα κι έτσι – υπό την προϋπόθεση ότι δε θα ξεπλυθεί το έδαφος από τη βροχή – έχεις ένα ιδανικό περιβάλλον για να αναπτυχθούν νέα φυτά. Στο σημείο αυτό πρέπει να σου επισημάνω και το γεγονός ότι τα πεύκα είναι είδη που απαιτούν φως από τη νεαρή τους ηλικία προκειμένου να αναπτυχθούν, σε αντίθεση με τα έλατα που όταν είναι νεαρά χρειάζονται σκιά. Φέρε στο μυαλό σου τώρα την εικόνα του καμένου ελατοδάσους που είναι εκτεθειμένο στον ήλιο με τα νεαρά έλατα να παλεύουν για λίγη σκιά. Μόνο όταν υπάρχουν άλλα έλατα μεγαλύτερα αναπτύσσονται καλά τα νέα άτομα ελάτης. Το ανάποδο συμβαίνει με το πευκοδάσος. Κάτω από ήδη μεγάλα δέντρα πεύκης με πυκνό ίσκιο δύσκολα μεγαλώνουν τα νέα πεύκα. Δεν ισχυρίζομαι ότι η φωτιά είναι κάτι καλό, αλλά στην περίπτωση γερασμένων δασών πεύκης ίσως έχει και ευεργετικά αποτελέσματα από τη σκοπιά της ανανέωσης του δασικού κεφαλαίου και ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι υπάρχουν κι άλλα είδη, χλωρίδας αλλά και πανίδας, που υποφέρουν ή καταστρέφονται από την πυρκαγιά.

Ένας άλλος παράγοντας που δεν αναφέρεται ποτέ από κανέναν είναι το φυτευτικό υλικό που θα χρησιμοποιηθεί στην αναδάσωση. Άντε και το πήραμε απόφαση να κάνουμε την αναδάσωση που φωνάζουν όλοι, άντε και εξασφαλίσαμε τα κονδύλια, τα δεντρύλια από πού θα τα πάρουμε; Κάηκε το Χ δάσος στη βόρεια ελλάδα και στην περιοχή δεν υπάρχει φυτώριο. Θα πάρουμε φυτά από το φυτώριο στη νότια ελλάδα. ΛΑΘΟΣ. Το φυτό που γεννήθηκε από γονείς που μεγάλωσαν στη π.χ. Ρόδο και μεγάλωσε κι αυτό εκεί δεν είναι κατάλληλο για τη Χαλκιδική για ευνόητους λόγους. Τα γονίδιά του θα του κληρονομήσουν χαρακτηριστικά τα οποία είναι ευνοϊκά για το μικροκλίμα της Ρόδου, αλλά ακατάλληλα γι’ αυτό της Χαλκιδικής. Το αποτέλεσμα θα είναι λίγο καιρό μετά τη μεταφύτευση να έχει λίγες πιθανότητες να επιβιώσει και να οδηγηθεί μοιραία στο θάνατο. (Βέβαια οι ντόπιοι βουλευτές – υπουργοί και λοιποί πολιτικοί και πολιτειακοί παράγοντες θα ‘εγκαινιάσουν’ την αναδάσωση χάριν της προβολής τους και μετά την αποτυχία θα ρίξουν τις ευθύνες στο δασαρχείο, στον καιρό ή όπου άλλού βρουν!).

Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς σαν απλοί πολίτες; Να βοηθήσουμε βεβαίως εθελοντικά στην αναδάσωση – ακολουθώντας πάντα τις υποδείξεις των ειδικών. Το πότισμα που αναφέρεις είναι κάτι δύσκολο και δαπανηρό για ένα πολίτη και δεν έχει και αποτέλεσμα γιατί πρέπει να γίνεται σε μεγάλη κλίμακα. Πρέπει να ευαισθητοποιηθούμε και να μην αφήνουμε τα κοπάδια με τα ζώα να μπαίνουν μέσα σε καμένες εκτάσεις γιατί αυτές είναι πολύ ευαίσθητες και αν τα ζώα φάνε τα νέα βλαστάρια η φυσική αναγέννηση ακυρώνεται. Η συνδρομή των πολιτών στην αντιμετώπιση των πυρκαγιών με την έγκαιρη ειδοποίηση της πυροσβεστικής υπηρεσίας είναι σημαντικότατη. Και κάτι τελευταίο. Εκεί που γίνονται αυτές οι διαδηλώσεις μπροστά στη Βουλή για την αναδάσωση και το περιβάλλον, ας απαιτήσουν από τους πολιτικούς τη χρηματοδότηση της δασικής υπηρεσίας για έργα κι ενέργειες πρόληψης γιατί έχουμε φτάσει στο σημείο να βάζουμε χρήματα από την τσέπη μας γι’ αυτή τη δουλειά.

Mafalda, προσπάθησα να είμαι όσο το δυνατόν περιεκτικότερος και να αποφύγω τις μακρηγορίες. Υπάρχουν κι άλλα πολλά που έπρεπε να γράψω αλλά το ποστ θα γινόταν σεντόνι διπλόφαρδο. Σιγά σιγά θα αναφέρω κι άλλα, εσύ όμως μην πτοείσαι, όσες απορίες έχεις είναι ευπρόσδεκτες.

Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, με όσο το δυνατόν πιο απλά λόγια, δάσος είναι το σύνολο των φυτών με ξυλώδη κορμό, το έδαφος πάνω στο οποίο βρίσκονται και το σύνολο της υπόλοιπης χλωρίδας και πανίδας η οποία αποτελεί μια οντότητα και η οποία στο εσωτερικό της έχει αναπτύξει μηχανισμούς αλληλεξάρτησης και αλληλεπίδρασης. Περιοχές με αραιά βλάστηση ή ακόμα και ασκεπείς εκτάσεις που περικλείονται από δάση ή βρίσκονται πάνω από αυτά (π.χ. κορυφές όρεων κλπ) είναι κι αυτές δάση. Τέλος το δασικό τους χαρακτήρα δεν χάνουν ούτε οι εκτάσεις οι οποίες λόγω πυρκαγιάς ή παράνομης υλοτομίας ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο έχασαν τη δασική τους βλάστηση. Σε όλα τα παραπάνω η ελάχιστη απαιτούμενη έκταση για να χαρακτηριστεί ως δασική είναι τα 0,3 εκτάρια.

Αναγκαστικά μετά από πυρκαγιά η έκταση που κάηκε χαρακτηρίζεται ως αναδασωτέα. Αυτό βέβαια δε σημαίνει πως η δασική υπηρεσία θα αναδασώσει την καμένη έκταση την άλλη μέρα. Στην περίπτωση που υπήρχε δάσος ελάτης σίγουρα η αναδάσωση θα βοηθήσει τη φυσική αναγέννηση η οποία συνήθως είναι χρονοβόρα κι επίπονη, με μεγάλα ποσοστά αποτυχίας και κινδύνους για διάβρωση τους εδάφους. Σε άλλες περιπτώσεις, με δάσος πεύκης ή πλατύφυλλων ειδών, υπάρχει ένα χρονικό διάστημα αναμονής γιατί συνήθως η φύση θα αναγεννήσει από μόνη της το δασικό οικοσύστημα. Αξίζει να σημειωθεί, ότι –υπό προϋποθέσεις- μερικές πυρκαγιές είναι ευεργετικές για το δάσος, καθότι καίγονται τα γηραιά δέντρα και αφενός οι υψηλές θερμοκρασίες που αναπτύσσονται κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς βοηθά τους καρπούς να ρίξουν τους σπόρους τους κι αφετέρου η στάχτη αποτελεί φυσική λίπανση. Βεβαίως δεν πρέπει να ξεχνάμε και το γεγονός ότι δεν υπάρχει ανταγωνισμός καθότι τα παλαιά και με ισχυρό ριζικό σύστημα δέντρα εκλείπουν.

Αν αθροίσουμε τον σύνολο των στρεμμάτων που έχουν καεί τα τελευταία χρόνια στο νομό Αττικής για παράδειγμα θα διαπιστώσουμε ότι ολόκληρος ο νομός έχει ‘καεί’ πάνω από τρεις φορές. Κι όμως, το δάσος εξακολουθεί να υπάρχει γιατί μέσω της φυσικής αναγέννησης επουλώνει τις πληγές του. Η αναδάσωση που γίνεται από τον άνθρωπο δεν είναι σε καμία περίπτωση ποιοτικά ισάξια με τη φυσική. Γι’ αυτό πρέπει να δίνεται ο απαραίτητος χρόνος στη φύση να αντιδράσει μόνη της. Αλλά, άντε να αναδασώσουμε τις καμένες εκτάσεις – που φωνάζουν όλοι και διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους, πολιτικοί, δημοσιογράφοι και εσχάτως μπλόγκερς - φυτευτικό υλικό από πού θα πάρουμε; Θα βάλουμε ένα είδος που έχει μεγαλώσει ενδεχομένως σε άλλη περιοχή και όταν θα κληθεί να ανταποκριθεί στις κλιματικές κι εδαφολογικές συνθήκες της περιοχής μεταφύτευσης θα υποστεί σοκ και απλά θα αποτύχει. Οι βιαστικές κινήσεις δεν κάνουν καλό πουθενά. Και κάτι άλλο. Όταν είμαστε άρρωστοι πάμε στο γιατρό, όταν φτιάχνουμε σπίτι πάμε στο μηχανικό κλπ κλπ. Γιατί λοιπόν όταν καίγεται το δάσος τη λύση καλούνται να δώσουν όλοι οι μη ειδικοί, για να μην τους χαρακτηρίσω άσχετους, και όχι οι καθ’ ύλην αρμόδιοι που είναι οι δασολόγοι; Και γιατί η πολιτεία δε δίνει κονδύλια στις δασικές υπηρεσίες για πρόληψη; Γι’ αυτό πρέπει να φωνάζετε εσείς κύριοι κι όχι για τις αναδασώσεις. Αυτές αφήστε τις στους ειδικούς.

Συλλυπητήρια στις οικογένειες των ηρωικών πιλότων του πυροσβεστικού αεροπλάνου που χάθηκαν στο βωμό του καθήκοντος. Μακάρι να είναι οι τελευταίοι…

Υ.Γ. Αλήθεια, πόσοι από τους δημοσιογράφους, πολιτικούς, παραθυρόπληκτους αστέρες και μπλογκερς πήραν έστω και μια φορά το τσαπί για να φυτέψουν ένα και μόνο δέντρο;

Τις τελευταίες μέρες παρακολουθώ την Ελλάδα να καίγεται απ’ άκρο σ’ άκρο. Είναι κρίμα όλα αυτά τα ωραία μέρη με τα ξεχωριστά οικοσυστήματα να γίνονται στάχτη μόνο και μόνο γιατί κάποιοι κύριοι επιθυμούν να αποκτήσουν λίγα μέτρα γη και να χτίσουν πάνω της τις πολυτελείς κατοικίες τους. Το νομικό καθεστώς είναι πολύ αυστηρό αλλά δυστυχώς σε τούτη τη χώρα που ζούμε είναι όλα δυνατά.

Το πιο αποτελεσματικό μέτρο, πιστεύω, είναι και το πιο απλό. Φωτογράφηση της καμένης περιοχής αμέσως μετά την κατάσβεση της πυρκαγιάς από υπαλλήλους της Δασικής Υπηρεσίας – στην οποία εργάζομαι – και χρήση των φωτογραφιών αυτών ως ακλόνητων στοιχείων στην περίπτωση που κάποιος προσπαθήσει να καταπατήσει κάποια από τις περιοχές αυτές. Και οι ποινές να γίνουν λίγο αυστηρότερες, μη εξαγοράσιμες και χωρίς τη δυνατότητα αναστολής.

Δυστυχώς οι πολιτικοί άντρες αυτής της χώρας τσακώνονται μέσα από τις κλιματιζόμενες γραφειάρες τους κι εμείς εδώ στα Δασαρχεία της χώρας παλεύουμε με τις πενιχρές πιστώσεις που μας διαθέτουν οι κύριοι αυτοί να καθαρίσουμε τα δάση και τους δασικούς δρόμους, να πάρουμε όσο το δυνατόν περισσότερα μέτρα πρόληψης για τις πυρκαγιές. Άλλα όταν τα χρήματα φτάνουν μόλις και με τα βίας να απασχολήσεις δέκα ανθρώπους για δυο με τρεις μήνες μην περιμένετε θαύματα. Έχουμε φτάσει να βάζουμε λεφτά από την τσέπη μας για να καταφέρουμε να κάνουμε τη δουλειά μας. Εμείς είμαστε κάθε μέρα έξω στο δάσος και πονάει η ψυχή μας όταν το βλέπουμε να καταστρέφεται ενώ θα μπορούσε να έχει σωθεί αν υπήρχε μεγαλύτερη διάθεση χρημάτων από την πολιτεία. Αλλά είναι μάλλον προτιμητέο να τα ξοδεύουμε για την πυρόσβεση.

Κι όταν ακούω ότι ο αρχηγός της πυροσβεστικής δε μιλάει με τον προϊστάμενο της Πολιτικής Προστασίας για λόγους εγωισμού κλπ κλπ. και με την ασυνεννοησία τους αφήνουν τις δασικές εκτάσεις να γίνονται παρανάλωμα του πυρός, ΘΥΜΩΝΩ. Ποιοι είστε εσείς κύριοι στο κάτω κάτω; Να πάτε στα σπίτια σας και να πίνετε τσάι αν δε μπορείτε να κάνετε σωστά τη δουλειά που σας έχουν αναθέσει. Έχετε καταλάβει ότι το ΔΑΣΟΣ είναι ΕΘΝΙΚΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ, ότι δηλαδή ανήκει σε όλους μας και ότι δεν μπορείτε να παίζετε με αυτά τα πράγματα;

Η κατάσταση δεν αντιμετωπίζεται ούτε με συναυλίες ούτε με συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας. Πρέπει να σηκωθούμε από τον καναπέ. Πάρτε το αυτοκίνητό σας και κάντε μια βόλτα στο δάσος της περιοχής σας, καθίστε με το καφεδάκι και την παρέα σας και απλά έχετε τα μάτια σας ανοιχτά για φωτιές και ύποπτες κινήσεις. Αν οι αρμόδιες υπηρεσίες ειδοποιηθούν εγκαίρως οι πυρκαγιές σβήνονται αμέσως και δεν προκαλούν μεγάλη ζημιά. Αν όλοι μας το κάναμε αυτό θα περιορίζαμε τον αριθμό των πυρκαγιών στο ελάχιστο.

Το ξέρω ότι οι αφορμές είναι άλλες κι άλλες οι αιτίες.

Αλλά φτάσαμε πια στο σημείο να σκοτωνόμαστε !!!

Είναι παράλογο από όποια μεριά κι αν το δεις.

Και το χειρότερο είναι το αντιμετωπίζουμε με απάθεια, λες και είναι κάτι το συνηθισμένο, λες και δε μας αφορά.

Ορμή προς θάνατο καλλιεργεί η σύγχρονη κοινωνία και όλο αυτό το σύστημα της παγκοσμιοποίησης και της ελεύθερης αγοράς. Σκέφτομαι ότι αν δεν αντισταθούμε ισχυροποιώντας την παιδεία και τον τρόπο της σκέψης μας θα είμαστε καταδικασμένοι να ζήσουμε σ’ ένα κόσμο με συνθήκες πολέμου όπου ναι μεν θα υπάρχουν περιορισμοί αλλά όλα θα επιτρέπονται και βεβαίως όλα θα γίνονται και στον οποίο ο καθένας μας θα έχει την ευθύνη να αποφεύγει τις κακοτοπιές μόνος χωρίς τη βοήθεια ούτε καν της πολιτείας.

Μερικές φορές αισθάνομαι ότι πάμε πίσω αντί για μπρος…

Πρώτα απ’ όλα μου αρέσει να διαβάζω και μετά να κάθομαι με τις ώρες να σκέφτομαι αυτά που διάβασα. Το κακό είναι ότι ενίοτε παραμελώ άλλα πιο σοβαρά πράγματα εξ’ αιτίας αυτής μου της ασχολίας. Έχω μια μικρή μεν αλλά αξιόλογη συλλογή βιβλίων που με τα χρόνια ελπίζω να μεγαλώσει και να καταλαμβάνει μεγάλο χώρο στη βιβλιοθήκη και στο μυαλό μου.

Θαυμάζω τις γυναίκες, ιδιαίτερα εκείνες που έχουν ελεύθερο πνεύμα και είναι ελεύθερες από προκαταλήψεις. Μερικές φορές νιώθω ένα αίσθημα ευεξίας μόνο και μόνο κοιτώντας μια ωραία ‘κυρία’ που απλά περνάει δίπλα μου. Έχω την αίσθηση ότι από τα ωραία αυτής της πλάσης τα ωραιότερα είναι οι γυναίκες…

Μια άλλη αδυναμία μου είναι το καλό φαγητό. Θα μπορούσα άνετα να ακολουθήσω το επάγγελμα του γευσιγνώστη αφού η ικανότητά μου να ξεχωρίζω και να αξιολογώ τις γεύσεις είναι πολύ πάνω του μέσου όρου. Το κακό είναι ότι το παρακάνω, ιδιαίτερα από τότε που έκοψα το κάπνισμα και τρώω παραπάνω από το κανονικό εδώ και ένα χρόνο και κάτι. Γι’ αυτό μαζί μου κάθε μέρα σέρνω και καμιά δεκαπενταριά παραπανίσια κιλά. Πάντως στο άμεσο μέλλον έχω σκοπό να τα ξεφορτωθώ. (Σημείωση: Η γυναίκα μου μαγειρεύει εξαίσια και θα δυσκολευτώ αρκετά με την ελάττωση του βάρους! – Καλή δικαιολογία δε νομίζετε;)

Συνεχίζοντας δεν μπορώ να μην αναφέρω την αγάπη μου για τα μαστορέματα. Από μικρός ήθελα να λύνω και να δένω ότι βρισκόταν μπροστά μου. Μου αρέσει να διορθώνω ότι έχει χαλάσει και να κατασκευάζω πράγματα από το μηδέν. Ιδιαίτερα δε, λατρεύω το ξύλο με το οποίο φτιάχνω διάφορα αντικείμενα μικρά και μεγάλα και αυτή του η υφή και η ‘πλαστικότητά’ του είναι που με παρακινούν να ασχοληθώ μαζί του. Στο άμεσα σχέδια μου είναι ο εμπλουτισμός της εργαλειοθήκης μου με μερικά εξειδικευμένα εργαλεία ξυλουργικής με σκοπό την κατασκευή επίπλων.

Άφησα για το τέλος το πάθος. Με όλα εκείνα που βρίσκονται στο επίκεντρο της προσοχής μου παθιάζομαι χωρίς μέτρο. Παθιάζομαι με τον έρωτα, με το μίσος, με τη λογική, με το συναίσθημα, με τη γνώση και πάνω απ’ όλα παθιάζομαι με τον μόλις εφτά μηνών γιο μου, που θαρρώ μου μοιάζει και τώρα που αρχίζουμε να έχουμε μια υποτυπώδη επικοινωνία με τρελαίνει με τα σκέρτσα του.

Κανονικά πρέπει να προτείνω κι εγώ με τη σειρά μου πέντε μπλογκοσυγγραφείς να αραδιάσουν μια πεντάδα πράγματα που τους αντιπροσωπεύουν. Όμως όλοι οι ‘φίλοι’ μου στην μπλογκοσφαιρα τους οποίους διαβάζω έχουν ήδη γράψει κι έτσι θα προτείνω κάτι άλλο. Δίνω πάσα σε όποιον θέλει να προβεί στην παραπάνω διαδικασία χωρίς να είναι απαραίτητο να τον γνωρίζω ή να με αναφέρει.

να μην ξέρεις τι θα αντικρίσεις πίσω από τη στροφή με

τον ορίζοντα να μοιάζει να έχει βγει από τη φαντασία.

Φεύγοντας από τη Λαμία λίγο πριν τις Θερμοπύλες στρίβουμε δεξιά στη διασταύρωση για το Μπράλο. Ο δρόμος είναι πολύ καλός, διπλός και παρόλο που είναι ανηφορικός οι ταχύτητες είναι γρήγορες. Μόλις κατηφορίσουμε στρίβουμε δεξιά για Σκαμνό και προχωρούμε για Οίτη. Από ‘δω και πέρα αρχίζει το τοπίο να ομορφαίνει. Αρχικά συναντάμε πλατύφυλλα διαφόρων ειδών ενώ την προσοχή μας τραβά η θέα στα αριστερά μας προς τη μεριά της Αμφίκλειας και της Σουβάλας. Αρχίζουν σιγά σιγά οι στροφές και αφού αφήσουμε πίσω μας και το χωριό Οίτη κινούμαστε μέσα στα έλατα σε μια μαγευτική διαδρομή προς την Παύλιανη. Λίγη προσοχή χρειάζεται όταν ο καιρός είναι κρύος γιατί ο πάγος παραμονεύει σχεδόν σε όλο το μήκος του δρόμου. Πραγματικά η οδήγηση σ’ αυτό το κομμάτι της διαδρομής είναι απολαυστική και γεμάτη εικόνες που ανταγωνίζονται η μια την άλλη σε κάλλος και ομορφιά. Φτάνοντας στην Παύλιανη αξίζει να αγοράσετε μήλα, αν είναι της εποχής, καθότι είναι φημισμένα και προ πάντων πολύ νόστιμα. Κάποια πέτρινα και ξύλινα σπίτια και τουριστικές εγκαταστάσεις θα σας τραβήξουν την προσοχή. Μέχρι εδώ έχουμε διανύσει περίπου 50 χλμ. από τη Λαμία και απομένουν άλλα 40 μέχρι τον προορισμό μας.

Συνεχίζουμε αριστερά πάλι μέσα στο κατάφυτο από ελάτη τοπίο σ’ ένα δρόμο φιδίσιο και ανεβαίνουμε το βουνό ενώ η θέα με τη μοναδικότητά της μαγνητίζει το βλέμμα. Μετά από λίγη ώρα ο δρόμος αρχίζει να γίνεται κατηφορικός ενώ τα έλατα δίνουν τη θέση τους στις βαλανιδιές που ανάλογα με την εποχή μπορεί να τις αντικρίσετε από εντελώς γυμνές το χειμώνα, ανοιχτό πράσινο την άνοιξη, σκούρο πράσινο το καλοκαίρι και από κίτρινο μέχρι πορτοκαλί και κόκκινο το φθινόπωρο. Κατεβαίνοντας και μόλις περάσουμε ένα μικρό αλλά γραφικό καταρράκτη φτάνουμε στο χωριό Στρώμη και από ‘δω και πέρα ο οδηγός πρέπει να έχει αυξημένη την προσοχή του γιατί ο δρόμος εκτός από τις πολλές στροφές κρύβει και πολλές παγίδες λόγω του στενού οδοστρώματος και των κατολισθήσεων που συχνά πυκνά γεμίζουν το πλάτος του με κοφτερές πέτρες που λατρεύουν να σκίζουν τα λάστιχα. Φεύγοντας από τη Στρώμη βαδίζουμε κυριολεκτικά στην κόψη του βουνού και από τα δεξιά μας υπάρχει μόνο το χάος. Οι σχιστόλιθοι από τη μια μεριά και τα Βαρδούσια απέναντι συνθέτουν ένα επιβλητικό σκηνικό. Αξίζει να κινηθούμε με χαμηλή ταχύτητα τόσο για την απόλαυση του όσο και για την ασφάλειά μας.

Το επόμενο χωριό που θα συναντήσουμε είναι η Συκιά κι εδώ είναι αναγκαίο να σταματήσετε, έστω για μια στιγμή, μόνο και μόνο για να χαζέψετε τα σχεδόν 2.500 μέτρα βουνού, της Γκιώνας, που βρίσκονται ακριβώς πάνω από το χωριό. Λες και κάποιος έχει κόψει με μαχαίρι το βουνό και στον πάτο χτίστηκε το χωριό. Σ’ αυτό το σημείο πραγματικά η θέα κόβει την ανάσα. Είναι σχεδόν απίστευτο αυτό που αντικρίζουν τα μάτια και χρειάζεται αρκετή ώρα να συνειδητοποιήσει κανείς ότι όλο αυτό που βρίσκεται μπροστά του είναι αληθινό. Ο φόβος σε κυριεύει μόλις περάσεις μέσα από το χωριό αλλά μετά από αυτό όλα επανέρχονται στο φυσιολογικό!

Όσο προχωράμε το τοπίο αρχίζει να ‘ανοίγει’ ενώ η από τη δεξιά μεριά το βάθος του γκρεμού αρχίζει να μικραίνει, χωρίς βέβαια να μηδενίζεται ποτέ ούτε να γίνεται λιγότερο ‘απειλητικό’. Σιγά σιγά αρχίζει να ξεπροβάλλει η λίμνη του Μόρνου και περνώντας κι από το τελευταίο χωριό το Λευκαδίτι φτάνουμε στο Λιδωρίκι. Από ‘δω, αφού ξεκουραστούμε, έχουμε πολλές επιλογές για τη συνέχεια. Μπορούμε να κατευθυνθούμε στη Ναύπακτο, στην Άμφισσα, στην Ιτέα, στο Γαλαξίδι, στους Δελφούς κι αλλού.

Μακρηγόρησα και ίσως έγινα βαρετός, η διαδρομή όμως αυτή κάθε άλλο παρά βαρετή είναι. Προσφάτως τη διέσχισα υπό σφοδρή χιονοθύελλα και παρά τον κίνδυνο, αποζημιώθηκα από τις εικόνες που γέμισαν το μυαλό μου. Ήταν πραγματικά μια εμπειρία μοναδική.

Δυστυχώς οι φωτογραφίες που παραθέτω είναι τραβηγμένες από το κινητό μου που παρά τα 2 μεγαπίξελ και τη φιλότιμη προσπάθειά του δεν τα καταφέρνει ιδιαίτερα καλά.

Απ' όλους και απ' όλα.

Σε λίγο φεύγω.

Έφυγα...

Βρέθηκα προ εκπλήξεως όταν διαπίστωσα τι υπάρχει μέσα στο σκληρό! Αρχεία από παλιά, από την προηγούμενη μου δουλειά, από τα χόμπι μου, φωτογραφίες, μουσικές και αρχεία κειμένου που είχα κατεβάσει από το internet. Κάποια από αυτά είχαν εγκατασταθεί στον υπολογιστή με σκοπό να τα κοιτάξω σε εύλογο χρονικό διάστημα και έκτοτε ούτε καν που ασχολήθηκα μαζί τους. Κι αντί να ξεκαθαρίσω επιδόθηκα σε διάβασμα και ενασχόληση εν πάση περιπτώσει με τα αρχεία αυτά. Σκέφτηκα να τα βάλω όλα μαζί σ’ ένα DVD γιατί αποδείχτηκε ότι αρκετά από αυτά είναι πολύ χρήσιμα κι ενδιαφέροντα. Απορώ πως τα είχα ξεχάσει τόσο καιρό. Ανάμεσα στα άλλα βρήκα μια καταπληκτική μελέτη για τον υπολογιστή των Αντικυθήρων, πολλά κείμενα της αρχαίας ελληνικής, φωτογραφίες και πληροφορίες από ιστορικά μνημεία που είχα κατεβάσει πριν τα επισκεφτώ, μέχρι και μερικά mp3 με τραγούδια που ακούγονται κατά τη διάρκεια της Απόκριας, από αυτά που οι στίχοι τους είναι κάπως τσουχτεροί! Κάπου έχω κι έναν εξωτερικό σκληρό, πρέπει να τον ψάξω κι αυτόν να δω τι άλλο έχω.

Πάντως ο κος υπολογιστής μου έχει αρχίσει να δείχνει τα χρονάκια του και ενίοτε αργεί να εκτελέσει τις επιθυμίες του αφεντικού του. Με συντροφεύει από τα τέλη του 2002 αρχές του 2003. Δουλεύει χωρίς να έχει παρουσιάσει ποτέ κανένα πρόβλημα (φτου φτου να μην το ματιάσω). Μόνο η μπαταρία του είναι στα πρόθυρα της κατάρρευσης αλλά δε με προβληματίζει ιδιαίτερα γιατί τον έχω μονίμως στην πρίζα. Θέλω να του κάνω μια γενική επιδιόρθωση σε επίπεδο λογισμικού, χωρίς βέβαια να καταφύγω σε format κι άλλα τέτοια επώδυνα και τρομερά πράγματα. Συμβουλές και κόλπα είναι ευπρόσδεκτα. (Συγκρατήσου, δεν ήρθε ακόμα η ώρα να πάρεις καινούριο, συγκρατήσου…)

Η μοναξιά είναι σαν το νερό, χρήσιμη για να ξεκαθαρίζεις το μυαλό αλλά και επικίνδυνα διαβρωτική.

Το τελευταίο χρονικό διάστημα βρίσκομαι πολύ συχνά με τον εαυτό μου να συζητάω μέσα στο άδειο σπίτι με θέα τη λίμνη του Μόρνου (όχι δε μου έχει σαλέψει ακόμα…). Η αλήθεια είναι ότι έχω ξεκαθαρίσει πολλά πράγματα τα οποία χρόνιζαν μέσα μου κι όλο πήγαιναν από αναβολή σε αναβολή. Έρχονται όμως στιγμές που η σιωπή είναι δυσβάσταχτη κι η απουσία ανθρώπων αποπνικτική. Η μοναδική μου συντροφιά είναι ο υπολογιστής που τον έχω μετατρέψει σε κέντρο ψυχαγωγίας και διαχείρισης χρόνου. Αυτός και μερικά βιβλία με βοηθούν να ξεγελάω το ρολόι μέχρι το πρωί που θα πάω στη δουλειά. Η τηλεόραση δυστυχώς με τα σκουπίδια της είναι άχρηστη, λίγα πράγματα αξίζουν κι ακόμη λιγότεροι τηλεοπτικοί σταθμοί.

Αναρωτιέμαι στο παρελθόν που οι άνθρωποι έπρεπε να ταξιδεύουν ώρες ολόκληρες για να φτάσουν στον τόπο εργασίας τους, συχνά κάτω από αντίξοες συνθήκες μέσα στα στοιχεία της φύσης και του καιρού, με ποδαρόδρομο και κουβαλώντας και φορτίο πως τα κατάφερναν. Εμείς είμαστε καλομαθημένοι – κι εγώ μέσα σ’ αυτούς – με τα κινητά μας, τα αυτοκίνητά μας, τη θέρμανση και όλες τις ανέσεις μας κι όμως παραπονιόμαστε…

Αντιπαρέρχομαι το παραπάνω και συνοψίζοντας την αυτοκριτική των τελευταίων ημερών διαπιστώνω ότι ούτε λίγο ούτε πολύ οι περισσότερες επιλογές μου στη ζωή ήταν λανθασμένες ή εν πάση περιπτώσει όχι οι ενδεδειγμένες ή οι κοινωνικά αποδεκτές. Τα λάθη μου αυτά με οδήγησαν σε καταστάσεις συχνά όχι ευχάριστες αλλά όταν μου το επισήμαιναν έσπευδα να δικαιολογηθώ εφευρίσκοντας πάντα τα κατάλληλα επιχειρήματα. Σχεδόν ποτέ δεν αντιμετώπισα την πραγματικότητα κατάφατσα. Τολμώ να πω ότι για πρώτη φορά στη ζωή μου δικάζω τον εαυτό μου και τα ελαφρυντικά έχουν εξαφανιστεί.

Λένε ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να μετανιώνει για τα λάθη του και ότι αυτά αποτελούν τα ‘μπαχαρικά’ της ζωής. Δε διαφωνώ αλλά το γιο μου δε θα τον συμβουλέψω να μην κάνει τα ίδια με μένα; Μ’ άλλα λόγια έχω αλλάξει γνώμη για τις πράξεις μου και απλά δικαιολογούμαι στον εαυτό μου.

Για το μοναδικό όμως πράγμα για το οποίο δεν μετανιώνω και δεν πρόκειται να μετανιώσω ποτέ είναι η απόκτηση του γιου μου. Παρατηρώ τη φωτογραφία του κι ανασκαλεύω τις θύμισες στο μυαλό μου την ώρα που μου χαμογελάει. Λήθη για όλα και γαλήνη.