Πληροφορίες
Πληροφορίες για το site
Καταχωρήστε το blog σας
Συχνές ερωτήσεις (FAQ)
Blogging για αρχάριους
Το να πεσει μια μολοτωφ,μερα μεσημερι σε ενα κτιριο ειναι δολοφονικη ενεργεια.Δεν χρειαζεται να εισαι πολιτικος για να το καταδικασεις.Οι τελευταιοι ομως που μπορουν να μιλησουν για Δημοκρατια,Νομιμοτητα και Ταξη ειναι οι πολιτικοι.Αν αυτος που πεταει τη μολοτωφ αυθαιρετει μια φορα,αυτοι ηδη εχουν αυθαιρετησει δεκα.
Τα μεγαλυτερα εγκληματα στις συγχρονες κοινωνιες δεν γινονται με τα οπλα.Γινονται με τα στυλο.Με τις υπογραφες για συμβασεις και νομοθετηματα.Οι μεγαλυτερες ληστεις δεν γινονται απο αυτους που μπουκαρουν με πιστολια στα χερια.Η ληστεια της χωρας δεν εγινε απο καποιους που ειχαν φορεσει κουκουλες για να μην αναγνωρισθουν.Εγινε απο συγκεκριμενους πολιτικους και συγκεκριμενους επιχειρηματιες.
Η αλυσιδα αναρχικων-αντιεξουσιαστων-τρομοκρατων δεν εχει προκυψει απο παρθενογενεση.Το ευκολο ειναι να πεις οτι προκειται για εγκληματικα στοιχεια η για ομαδες σχιζοφρενων.Αναθετεις λοιπον την λυση του προβληματος Αστυνομια και την Ιατρικη και πας παρακατω.Δεν ειμαι ομως τοσο ευκολο μκαι απλο οπως παρουσιαζεται.Το μισος που εχει κομματι της νεολαιας απεναντι σ αυτο που εμεις ονομαζουμε Δημοκρατια και Νομιμοτητα δεν ειναι προιον παθογενειας.Υπαρχουν αιτιες που το προκαλουν.
Εχει ερθει κανεις στην θεση των σημερινων εικοσαρηδων;Τι ονειρα για το μελλον του μπορει να κανει ενας νεος;Ποιες φιλοδοξιες μπορει να εχει για μορφωση για καριερα η ακομα και για το μεροκαματο;Τ απανεπιστημια δινουν πτυχια χωρις αντικρυσμα.Το προσφατο νομοσχεδιο που υπαγορευτηκε απο το ΔΝΤ κατεβαζει την περιβοητη γενια των 700 Ευρω ακομα παρακατω.Στα 520 ευρω με ετησια συμβαση και χωρις αποζημιωση.Δεν ειναι φτωχη η Ελλαδα.
Αυτοι που εκλεψαν και λεηλατησαν δεν ειναι γνωστοι-αγνωστοι.Ειναι πασιγνωστοι.Με τα μικρα τους ονοματα.Ειναι οσοι κυβερνησαν και οι εκ δεξιων τους επιχειρηματιες.Αυτοι ειναι που ειχαν συστησει τις πλεον εγκληματικες και τρομοκρατικες οργανωσεις.Χωρις να τους κυνηγαει κανενας αστυνομικος και κανενας εισαγγελεας.Χωρις να διατρεχουν τον παραμικρο κινδυνο να συλληφθουν και να δικαστουν.Εκ του ασφαλους ληστεψαν.Και ερχονται σημερα θρασυτατα να ζητανε θυσιες.Ν αζητανε απο τον λαο να βαλει πλατη για να σωθει η χωρα.Αν δεν ειχαν βαλει αυτοι χερι δεν θα υπηρχε απολυτως κανενα προβλημα.Λεφτα πραγματι υπηρχαν.Λεφτα που χαθηκαν γτ τα εβαλαν στην μεση και τα μοιραστηκαν!
Αν εισαι 20 χρονων ευκολο ειναι να σαλταρεις.Οταν βλεπεις απεναντι σου εναν τοιχο που σου φραζει το μελλον,ευκολα περνας απεναντι.Κι επιλεγεις αντι για την ψηφο διαμαρτυριας την μολοτωφ.Αποριπτεις συλληβδην οτι εκφραζει αυτο που οι αλλοι αποκαλουν Δημοκρατια και Νομιμοτητα.Ενα πολιτικο συστημα φτιαγμενο να υπερασπιζεται και να προστατευει τους ληστες με τα κοστουμια και τα στιλο.
Σαφως και τετοιες ενεργεις δεν οδηγουν πουθενα.Δεν δινουν καμια λυση.Αντε πεστο ομως εσυ στον 20αρη.Αντε πεστου οτι οφειλει να κατσει φρονιμος.Οτι οφειλει να περιμενει μεχρι να ερθουν οι καλυτερες μερες.Οτι θα πρεπει να θυσιασει το μελλον του και την ιδια του την ζωη τα τετρακοσια τοσα δις.δανεικα στις ξενες τραπεζες.Τετρακοσια τοσα δις που δεν περασαν απο τα δικα του χερια αλλα απο τα χερια αυτων που τα διαχειριστηκαν εσπασαν τις μιζες και τις εκαναν μερτικο.Οθδεμια αντιρρηση λοιπον οτι προκειτα για δολοφονους.Η κουβεντα ομως δεν σταματαει εκει.Η κουβεντα ξεκιναει απο τους δολοφονους ενος ολοκληρου λαου.Αυτοι εινι που εχουν προηγηθει και συνεχιζουν.Οι δολοφονοι με τις μολοτωφ επονται...
Περισσότερα... »
ΠΟΛΥ ΔΥΝΑΤΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ - ΤΟΥΣ ΕΚΑΝΕ ΜΕ ΤΑ ΚΡΕΜΜΥΔΑΚΙΑ
"Λεβέντες μου σας καμαρώνω! Είστε οι συνεχιστές του Κολοκοτρώνη , του Ανδρούτσου και του Άρη σε σύγχρονη εκδοχή. Και γιαυτό η τελευταία ελπ΄΄ιδα του προδομένου λαού μας. Με τηνγενναία σας δημόσια αποκήρυξη μου, μου ανοίξατε τα μάτια. Ομολογώ,έστω κξαι καθυστερημένα ότι υπήρξα ένας ελεεινός και σιχαμερός προδότης-συνεργάτης...
της χούντας και της αντιλαικής δεξιάς και τώρα μετανοιωμένος αναζητώ την δίκαιη τιμωρία μου. Το σπίτι μου βρίσκεται σε μικρή πάρροδο της οδού Γαριβάλδη και Επιφάνους 1 και καθώς είμαι ξαπλωμένος , έχω απέναντι μου την πλαγιά του Φιλοπάππου, απ'όπου σας είναι πανεύκολο να με κάψετε ζωντανό και να με λυτρώσετε από τις τύψεις που με ζώνουν. Προς τούτο έχω ορθάνοιχτα τα παράθυρα μου για να σας διευκολύνω με κίνδυνο να πάθω γρίπη. Όμως ποιος λογαριάζει τέτοιεςψ λεπτομέριεες όταν έχει να κάνει με terroristes-τιμωρούς όπως εσείς;"
Je vous remercie
Μίκης Θεοδωράκης
Υ.Γ. Καημένε Παπαδόπουλε που είσαν να καμαρώσεις την σπορά σου
Η επιθυμία...
Την Πέμπτη 9/11/1989, η Angela Merkel μαζί με μια φίλη της, πήγε για sauna. Ήταν η βραδιά που έπεφτε επιτέλους το τείχος του Βερολίνου. Και ενώ χιλιάδες ανατολικογερμανοί ξεχύθηκαν στους δρόμους του Δυτικού Βερολίνου, η νεαρή φυσικός, που την επόμενη χρονιά θα εκλέγονταν βουλευτής, και μια μέρα θα γίνονταν καγκελάριος της χώρας, χαλάρωνε σε κάποιο ατμόλουτρο του Ανατολικού Βερολίνου, ενώ στη συνέχεια πήγε για μπύρες. Όπως ανέφερε η ίδια στην εφημερίδα The Guardian, «Σκέφτηκα πως αν άνοιγε ο τοίχος, δεν θα ξαναέκλεινε, οπότε αποφάσισα να περιμένω».
Ως δυτικογερμανός που μεγάλωσα στην άλλη πλευρά του τείχους, ήμουν και εγώ ολίγον τι αδιάφορος εκείνη την ημέρα.
Ήμουν 18 χρόνων, και ήταν η τελευταία μου σχολική χρονιά. Το επόμενο πρωινό της 10ης Νοεμβρίου, πήγα στο σημείο μαζί με μερικούς συμμαθητές μου και σκαρφαλώσαμε στον τοίχο. Οι φωτογραφίες που τραβήξαμε, αποτελούν σήμερα υλικό για τα ιστορικά βιβλία. Πρόσφατα μάλιστα, έδειξα τον εαυτό μου, σε μια από αυτές τις φωτογραφίες, στους φοιτητές μου του Queen Mary University of London, Η αντίδρασή τους ήταν: «Δεν φανταζόμασταν ότι είστε τόσο γέρος ...;». Οι συγκεκριμένες φωτογραφίες έχουν πλέον γίνει εικονικά σύμβολα του 20ου αιώνα. Ήταν όμως όντως, μια μοναδική στιγμή στη ζωή μου;
Έχοντας γεννηθεί στο Δυτικό Βερολίνο, ο τοίχος αυτός ήταν μέρος της νιότης μου. Η γενιά μου δεν είχε γνωρίσει κάτι το διαφορετικό. Θέταμε ερωτήματα σχετικά με την ύπαρξη του τείχους, όσο θέτουν ερωτήματα οι Βρετανοί για τη θάλασσα που περικλείει το νησί τους. Μηδέν. Στη πραγματικότητα, ούτε που το προσέχαμε μέσα στη καθημερινότητά μας. Το Δυτικό Βερολίνο ήταν για εμάς, ολόκληρος ο κόσμος μας. Ένα χωριό με συμπεριφορά μητρόπολης. Αν και οι δυτικοί μπορούσαν να περάσουν απέναντι, αγοράζοντας απλά μια βίζα, ελάχιστοι ήταν αυτοί που τους ενδιέφερε το τι συμβαίνει εκεί, στον βαρετό και γκρίζο σοσιαλισμό. Άποψή μας ήταν, πως το τείχος υπήρχε με ευθύνη των ανατολικών. Για πολλούς από εμάς, η Ανατολική Ευρώπη ήταν απλά μια ερημιά, την οποία έπρεπε να διασχίσουμε, αν θέλαμε να πάμε διακοπές στη Δυτική Ευρώπη.
Οι προσωπικές μου γνώσεις σχετικά με την Ανατολή, ήταν ελαφρώς πιο εκτενείς καθώς η μητέρα μου είχε διαφύγει από την Ανατολική Γερμανία και από τους γονείς της, λίγο πριν ανεγερθεί ο τοίχος το 1961. Έτσι λοιπόν επισκεπτόμαστε συχνά τους συγγενείς μας στη βαλτική ακτή.
Όμως το 1989, η αδιαφορία μας ξεπεράστηκε ξαφνικά όταν ξεκίνησε ένα πραγματικό ειδησεογραφικό μπαράζ, σε σχέση με τις αλλαγές που διαδραματίζονταν στην Ανατολική Ευρώπη. Τα ιστορικά δρώμενα έγιναν μια απλή καθημερινή συνήθεια. Έτσι λοιπόν ερμηνεύω την «ανεξήγητη» απάθεια με την οποία παρακολούθησα στις 9/11/89, τον κυβερνητικό εκπρόσωπο της Ανατολικής Γερμανίας, να διαβάζει την ανακοίνωση τύπου για την δυνατότητα ελεύθερης πλέον μετακίνησης των κατοίκων της χώρας.
Δεν ήμουν ο μοναδικός. Οι περισσότεροι φίλοι μου έπεσαν να κοιμηθούν εκείνο το βράδυ, αδιαφορώντας για τα πάντα. Η περιορισμένη ελεύθερη μετακίνηση των ανατολικών, είχε ήδη άλλωστε, αρχίσει να συζητιέται από τη προηγούμενη εβδομάδα.
Ήμασταν όμως και λίγο σοκαρισμένοι. Μήπως είχε γίνει κάποια παρεξήγηση; Σίγουρα η μετακίνηση αλά Λ.Δ.Γ. θα αφορούσε μεγάλες ουρές για βίζα, ένα μόνο μέλος της οικογένειας κάθε φορά, και άλλους παρόμοιους περιορισμούς. Κανένας δεν φαντάστηκε πως οι ανατολικοί θα εκμεταλλεύονταν με δραματικό τρόπο τη κατάρρευση της επικοινωνίας, και θα ξεχύνονταν κατά χιλιάδες πέρα από τα σύνορά τους.
Σε εκείνη την εποχή όπου δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα, εκατομμύρια ανθρώπων κοιμήθηκαν αμέριμνοι, αγνοώντας την ιστορικότητα της στιγμής. Παρεμπιπτόντως, δυο ξαδέλφια μου είχαν ήδη περάσει στη Δύση, μέσω των ανοιχτών, εδώ και κάποιες ημέρες, ουγγρικών συνόρων. Μέχρι να καταφέρουν να φτάσουν στο σπίτι μας, η μισή Ανατολική Γερμανία είχε κιόλας περάσει απέναντι.
Το επόμενο πρωί στο σχολείο, αρχίσαμε να αντιλαμβανόμαστε το τι ακριβώς συνέβη. Ο διευθυντής μας πείσθηκε να αναστείλει τα μαθήματα και να μας πάει να επισκεφθούμε τη πύλη του Βρανδεμβούργου. Δεν ήταν πολλοί οι μαθητές που επισκέφθηκαν το τείχος. Οι περισσότεροι προτίμησαν να εκμεταλλευτούν την ελευθερία τους από τα μαθήματα, πηγαίνοντας όπου αλλού ήθελαν. Η ατμόσφαιρα στη περιοχή της Πύλης ήταν σαν σε πανηγύρι. Υπήρχε μια απολιτική ελαφρότητα, την οποία σπάνια αναφέρουν τα ιστορικά βιβλία. Παρόλα αυτά, όταν οι σημερινοί μου φοιτητές με ρωτούν για το πώς αισθανόμουν όταν ήμουν παρών σε αυτό το γεγονός, οφείλω να παραδεχτώ πως ναι, ήταν μια διασκεδαστική εμπειρία, και ναι, ήταν ένα γεγονός που θα άλλαζε τη ζωή μου. Όμως πρέπει επίσης να παραδεχτώ, πως υπήρξαν άπειρα άλλα γεγονότα στη ζωή μου που μου δημιούργησαν μεγαλύτερη συναισθηματική φόρτιση. Ακόμη και τότε, το να προετοιμαστώ για κάποιες σχολικές εξετάσεις, ή το να με απορρίψει κάποια κοπέλα, ήταν πολύ πιο σημαντικές εμπειρίες.
Τίποτα δεν απεικονίζει αυτή την «ασημαντότητα» των ιστορικών συμβάντων στη ζωή ενός εφήβου, όσο η φωτογραφία που τραβήξαμε με τους συμμαθητές μου. Εγώ κοιτάζω προς τη φωτογραφική μου μηχανή. Μόλις μου είχε τελειώσει το φιλμ. Είχα φέρει μόνο ένα ρολό μαζί μου γιατί δεν ήθελα να «χαραμίσω» πολλές στάσεις. Το αποτέλεσμα είναι πως σήμερα διαθέτω μόλις 36 φωτογραφίες από την ιστορική πτώση του τείχους του Βερολίνου, και περίπου 144 από τις καλοκαιρινές μου διακοπές ...;.
Παρατηρώ όμως και μια ελαφριά απόγνωση στο δυσδιάκριτο πρόσωπό μου. Ίσως και να αναλογιζόμουν πως δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή για να σκέφτομαι να κάνω οικονομία στα φιλμ. Πως θα μπορούσα όμως να μαντέψω, ότι η απουσία της αίσθησης της ιστορικότητας από τη πλευρά μου, θα διατηρείτο στην αιωνιότητα, αφήνοντας με να προσπαθώ σήμερα να δικαιολογήσω τη βλακεία μου στους φοιτητές μου;
Ολοκλήρωσα τη τελευταία μου διάλεξη στη σχολή, δείχνοντας κλιπάκια από ένα ντοκιμαντέρ του BBC, μια συνηθισμένη μίξη συναισθηματικών εικόνων με μουσική κατάλληλη για τη δημιουργία μιας δυνατής δραματουργίας, που όμως απέχει πολύ από το να είναι ιστορικά ακριβής.
Όμως, ακόμη και εγώ δεν μπόρεσα να αντισταθώ από τη δύναμη της μουσικής και των εικόνων. Αναλογίστηκα το πόσο πιο έντονα θα επέδρασαν τα γεγονότα στη ζωή της μητέρας μου. Και ήλπισα, πως μέσα στο σκοτάδι του αμφιθεάτρου, κανένας από τους φοιτητές μου δεν θα πρόσεχε πως τα μάτια μου υγράνθηκαν.
Roland Pietsch, (The First Post)
1 - Λαυρεντης Μαχαιριτσας-Χρυσο Πουλι (Ο Ηλιος Παει Να Δυσει)
2 - Ελενη Τσαλιγοπουλου-Η Γη Μας
3 - Λουκιανος Κηλαηδονης-Ανεκδοτακι
4 - Αφροδιτη Μανου-Ο Σταθης
5 - Μανος Λοιζος-Το Μεθυσμενο Παπι
6 - Βασιλης Παπακωνσταντινου-Μια Απλη Συνηθεια
7 - Κωστας Θωμαιδης-Δειλινο
8 - Τανια Τσανακλιδου-Οι Δικοι Μου
9 - Μανος Λοιζος-Κατω Απο Ενα Κουνουπιδι (Του Παραλογου)
CODE
CODE
CODE
CODE
CODE
CODE
Download :
[hide]
CODE
To
Στο νοσοκομείο "Γεώργιος Γεννηματάς" μεταφέρθηκε η τραγουδίστρια Σοφία Παπάζογλου μετά την επίθεση που δέχθηκε από μέλη της ακροδεξιάς οργάνωσης "Χρυσή Αυγή" έξω από την στάση του μετρό στην Κατεχάκη. Σύμφωνα με πληροφορίες, η Παπάζογλου πέταξε στον κάλαθο των απορριμάτων μια προκήρυξη της οργάνωσης και για την ενέργεια της αυτή δέχθηκε επίθεση από περίπου 10 Χρυσαυγίτες. Ένας εξ' αυτών την ψέκασε στο πρόσωπο με σπρέι!
Έχοντας πραγματοποιήσει πλήθος ερευνών με θέμα τη γρίπη, ο Βρετανός ερευνητής Tom Jefferson, μιλώντας στο περιοδικό "Der Spiegel", θεωρεί τον κίνδυνο από την γρίπη των χοίρων «συστηματικά υπερεκτιμημένο» και διατυπώνει την κατηγορία, ότι σε τελευταία ανάλυση ότι με το φόβο της γρίπης κάποιοι κερδίζουν.
Reduced: 80% of original size [ 800 x 218 ] - Click to view full image
Μου άρεσε πολύ αυτή η πλάκα. Οι πιπεριές οι ντομάτες και τα κρεμμυδάκια τοποθετούνται με τέτοιο τρόπο στη νέα πιτσα της Pizza Hut που σχηματίζουν το πορτραίτο σας.
