urn:www-lamiablogs-gr:feeds:atom Lamia Blogs » Προς Εμμαούς c http://www.lamiablogs.gr/%ce%a0%cf%81%ce%bf%cf%82_%ce%95%ce%bc%ce%bc%ce%b1%ce%bf%cf%8d%cf%82/2010/08/10/%ce%97%ce%98%ce%97,_%ce%95%ce%98%ce%99%ce%9c%ce%91_%ce%9a%ce%91%ce%99_%ce%9b%ce%91%ce%a4%ce%a1%ce%95%ce%99%ce%91_%ce%91%ce%a1%ce%a7%ce%91%ce%99%ce%a9%ce%9d_%ce%9b%ce%91%ce%a9%ce%9d_%ce%9a%ce%91%ce%99_%ce%98%ce%a1%ce%97%ce%a3%ce%9a%ce%95%ce%99%ce%a9%ce%9d c c Μπορεί ο Ιησούς Χριστός να γεννήθηκε ως άνθρωπος από μία Παρθένο κόρη, την Παναγία μας, δεν συνέβη όμως το ίδιο με τον Χριστιανισμό. Γιατί ο Χριστιανισμός δεν γεννήθηκε από παρθενογένεση αλλά ήρθε σε ένα κόσμο που ήταν γεμάτος από Θρησκείες και διάφορα Θρησκευτικά πιστεύω. Έτσι ότι από τα πιστεύω αυτά δεν αλλοίωναν την δομή του και το δόγμα του τα ενσωμάτωσε δίνοντας τους καινούργιο περιεχόμενο και χρώμα, ότι όμως θεώρησε ανεπίτρεπτο και αμαρτωλό είτε προσπάθησε να το αλλάξει είτε να το καταργήσει τελείως ...

Έτσι σκοπός του σημερινού μας άρθρου είναι να καταδείξουμε τι προσέλαβε ο Χριστιανισμός από τις αρχαίες Θρησκείες που βρήκε και τι μετάλλαξε ή κατήργησε από αυτές.
Ειδικότερα θα κάνουμε ένα ταξίδι στα Θρησκευτικά ήθη και έθιμα των αρχαίων λαών, που πολλά από αυτά φαντάζουν σήμερα στον πιστό Χριστιανό ανεπίτρεπτα και βαρβαρικά. Οδηγό σ’ αυτό το ταξίδι μας θα έχουμε την μεγάλη μορφή του αρχαίου Έλληνα Ιστορικού, Ηροδότου (485 – 421/415 π.Χ.) . Τα όσα είδε και άκουσε στα ταξίδια που έκανε στους λαούς του αρχαίου κόσμου τα κατέγραψε στο βιβλίο του «Ιστορίες». Ελπίζουμε πως θα βρείτε το ταξίδι μας ενδιαφέρον.
Και ξεκινάμε με τον λαό των Λυδών που κατοικούσε στη Μικρά Ασία. Ο Ηρόδοτος μιλάει για ένα ναό τους και πως χρηματοδοτήθηκε η ανέγερση αυτή του ναού. Δεν την αποκαλύπτουμε εκ των προτέρων, γιατί αξίζει να διαβάσει κάποιος το κείμενο. Ένα λέμε όμως. Πως αν είχε γίνει κάτι ανάλογο σήμερα θα ήταν επί μέρες πρώτη είδηση στα μέσα ενημέρωσης:
« Η γη της Λυδίας δεν έχει πολλά αξιοθαύμαστα, όπως έχουν άλλες χώρες, εκτός από τα ψήγματα χρυσού από τον Τμώλο. Αλλά έχει να παρουσιάσει ένα μνημείο τεράστιο που μόνο με τα μνημεία της Αιγύπτου και της Βαβυλώνας μπορεί να συγκριθεί – πρόκειται για τον τάφο του Αλυάττη, του πατέρα του Κροίσου… Το έργο αυτό το έφτιαξαν οι έμποροι, οι εργάτες και οι ιερόδουλες. Και στην εποχή μου ακόμα υπήρχαν στην κορυφή του μνημείου πέντε αναθηματικές στήλες με χαραγμένες επιγραφές που ανέφεραν ποιο τμήμα είχε κατασκευάσει η κάθε ομάδα. Από την σύγκριση προέκυπτε ότι το μεγαλύτερο μέρος το έφτιαξαν τα κορίτσια. Γιατί όλες οι θυγατέρες του λυδικού λαού, ώσπου να παντρευτούν, εκδίδονται για να φτιάξουν την προίκα τους και βρίσκουν μόνες το γαμπρό» Ηροδότου «Ιστορίες», Βιβλίο 1, 93.
Επόμενος σταθμός στο ταξίδι μας είναι ο λαός με τον οποίο οι πρόγονοί μας συγκρούστηκαν ουκ ολίγες φορές και έγραψαν τις χρυσές σελίδες του Μαραθώνα, των Θερμοπυλών, της Σαλαμίνας κ.λ.π. Από τους Πέρσες ο Ηρόδοτος αναφέρει πολλά και ενδιαφέροντα θέματα είτε αυτό αφορά την Θρησκεία τους είτε τα ήθη και τα έθιμά τους. Κατ’ αρχάς ξεκινάει με μία άκρως ενδιαφέρουσα παρατήρηση. Πως οι Πέρσες για τους Θεούς έχουν πιο σωστή αντίληψη απ’ ότι οι Έλληνες που είχαν ανθρωπομορφικές αντιλήψεις γι’ αυτούς:
«Για τους Πέρσες διαπίστωσα ότι έχουν τα εξής έθιμα: Αγάλματα και ναούς και βωμούς δεν συνηθίζουν να φτιάχνουν όσους μάλιστα κατασκευάζουν τέτοια τους θεωρούν ανόητους, επειδή, καθώς συμπεραίνω, οι Πέρσες δεν πιστεύουν, όπως οι Έλληνες, ότι οι θεοί έχουν ανθρώπινη μορφή. Συνηθίζουν να προσφέρουν θυσίες στον Δία στις κορυφές των βουνών και ονομάζουν Δία όλη την ουράνια σφαίρα. Προσφέρουν επίσης θυσίες στον ήλιο, στη σελήνη, στη γη, στο νερό και στους ανέμους» Ηροδότου «Ιστορίες», Βιβλίο 1, 131.
Πιο κάτω ο Ηρόδοτος μιλάει για το έθιμο των γενεθλίων και με ποιο τρόπο το γιορτάζουν καθώς επίσης και για ποιες συνήθειες θεωρούν άπρεπες δηλαδή πως δεν πρέπει να γίνονται μπροστά στον άλλο και πως φέρονταν όταν συναντούσε ο ένας τον άλλον στον δρόμο. Κάποια από αυτά τα έχουμε και εμείς σήμερα αλλά με διαφορετικό τρόπο:
«Από όλες τις ημέρες του χρόνου οι Πέρσες θεωρούν ότι πρέπει να γιορτάζει καθένας ιδιαίτερα την ημέρα που γεννήθηκε. Την ημέρα αυτή θεωρούν καθήκον τους να προσφέρουν πλούσιο γεύμα. Οι πλούσιοι προσφέρουν ένα βόδι, ένα άλογο, μια καμήλα και έναν γάιδαρο, ψημένα ολόκληρα στον φούρνο. Οι φτωχοί προσφέρουν μικρά ζώα… Δεν επιτρέπεται ούτε εμετό να κάνουν – όταν μεθύσουν – ούτε να ουρήσουν μπροστά στον άλλο … Όταν συναντηθούν δύο Πέρσες στο δρόμο, μπορεί κανένας να καταλάβει αν είναι ισότιμοι μεταξύ τους από το εξής: αντί να μιλήσουν ο ένας στον άλλον, θα φιληθούν στο στόμα. Αν ο ένας είναι κατώτερος, τότε ο κατώτερος φιλάει τον άλλον στο μάγουλο. Αν είναι πολύ κατώτερης τάξης, τότε γονατίζει και τον προσκυνά» Ηροδότου «Ιστορίες», Βιβλίο 1, 133 - 134.

Συνεχίζοντας ο Ηρόδοτος για τους Πέρσες μιλάει για την συνήθεια που έχουν να υιοθετούν ξένα έθιμα. Από τους Έλληνες πήραν την παιδεραστία! Όσο για το τι θεωρείται αντρεία στους Πέρσες οι πολύτεκνοι μπορεί να χαρούν! Όπως θα μπορούσαν να χαρούν και οι ανύπαντρες γυναίκες αν ζούσαν τον καιρό εκείνο στην Περσία. Γιατί θα ήταν δύσκολο να παραμείνουν ανύπαντρες αφού οι Πέρσες συνήθιζαν να έχουν πολλές γυναίκες και παλλακίδες. Άξιο μνείας και θαυμασμού είναι και το εξής. Πως οι Πέρσες συνήθιζαν να εκπαιδεύουν τα παιδιά τους στην φιλαλήθεια:
« Από όλους τους ανθρώπους οι Πέρσες είναι εκείνοι που υιοθετούν ευκολότερα τα ξένα έθιμα … Στον πόλεμο χρησιμοποιούν τον θώρακα των Αιγυπτίων. Όταν μαθαίνουν για διάφορους τρόπους απόλαυσης, τους εφαρμόζουν και από τους Έλληνες έμαθαν την παιδεραστία. Ο καθένας έχει πολλές γυναίκες και ακόμα περισσότερες παλλακίδες.
Η μεγαλύτερη αντρική αρετή, μετά την ανδρεία στη μάχη, είναι να έχει κανείς πολλά παιδιά. Κάθε χρόνο ο βασιλιάς στέλνει δώρο σ’ εκείνον που έχει τα περισσότερα, αφού θεωρούν ότι η πολυτεκνία είναι δύναμη. Διδάσκουν τα παιδιά τους από τα πέντε έως τα είκοσι χρόνια και τους μαθαίνουν τρία μόνο πράγματα: ιππασία, τοξοβολία, και φιλαλήθεια» Ηροδότου «Ιστορίες», Βιβλίο 1, 135 - 136.

Χαριτωμένο είναι το παρακάτω επεισόδιο που διηγείται ο Ηρόδοτος για τον λαό των Καυνίων που κατοικούσαν και αυτοί στην Μικρά Ασία. Πιστεύουμε πως δεν πρέπει να το προλογίσουμε για να μην χαλάσουμε την έκπληξη στον αναγνώστη:
«Οι Καύνιοι αρχικά έκτισαν ναούς αφιερωμένους σε ξενόφερτους θεούς, αργότερα όμως άλλαξαν γνώμη (αποφάσισαν πως έπρεπε να λατρεύουν μόνο δικούς τους θεούς), πήραν όλοι οι άντρες τα όπλα τους και χτυπώντας τον αέρα με τα κοντάρια τους, κατευθύνθηκαν μέχρι τα σύνορα της Καλύνδου, λέγοντας ότι διώχνουν τους ξενόφερτους Θεούς» Ηροδότου «Ιστορίες», Βιβλίο 1, 172.
Συνεχίζοντας με ένα ακόμα Μικρασιατικό λαό ο Ηρόδοτος τους Πηδασείς διηγείται δυο παράξενα γεγονότα. Το ένα είναι πως η ιέρεια της Αθηνάς έβγαλε γένια! κάποιες φορές και πως ο θεός τους έρχεται σε ερωτική επαφή με την ιέρεια του ναού!:
« Οι Πηδασείς κατοικούσαν στην ενδοχώρα της Αλικαρνασσού. Όταν επρόκειτο να συμβεί κάτι κακό στους ίδιους ή στους γείτονές τους η ιέρεια της Αθηνάς έβγαζε μακριά γένια. Αυτό συνέβει τρείς φορές.
Οι ίδιοι ισχυρίζονται – αλλά εγώ δεν πιστεύω στα λόγια τους – ότι ο θεός πηγαίνει συχνά στο ναό και πλαγιάζει στο κρεβάτι μαζί με την γυναίκα, όπως δηλαδή συμβαίνει και στις Θήβες της Αιγύπτου, όπως λένε οι Αιγύπτιοι (γιατί εκεί, στο ναό του Θηβαϊκού Διός κοιμάται μια γυναίκα. Και λέγεται ότι και οι δύο αυτές γυναίκες δεν πλαγιάζουν με κανέναν άλλον άντρα)» Ηροδότου «Ιστορίες», Βιβλίο 1, 175 – 182.
Πιο κάτω ο Ηρόδοτος ασχολείται με δύο έθιμα των Βαβυλωνίων. Πως θάβουν τους νεκρούς τους και τούς καθαρμούς που κάνει το ζευγάρι όταν έρθει σε ερωτική επαφή:
«Τους νεκρούς τους θάβουν μέσα στο μέλι και οι νεκρικοί τους θρήνοι μοιάζουν πολύ με τους θρήνους των Αιγυπτίων. Όταν ένας Βαβυλώνιος κοιμηθεί με την γυναίκα του, ανάβει θυμίαμα και κάθεται κοντά να καθαρθεί. Η γυναίκα κάνει το ίδιο. Μόλις ξημερώσει, πλένονται και οι δύο. Δεν τους επιτρέπει ν’ αγγίξουν οποιοδήποτε δοχείο πριν πλυθούν. Το ίδιο έθιμο έχουν και οι Άραβες» Ηροδότου «Ιστορίες», Βιβλίο 1, 198.

Επόμενος λαός του οποίου θα δούμε τα έθιμα, μέσω του Ηροδότου πάντα, είναι οι Μασσαγέτες. Ήταν λαός νομαδικός, Σκυθικής μάλλον καταγωγής, που ζούσε στην Περσία. Παρόλο που ο καθένας τους ήταν παντρεμένος με μια γυναίκα, οι γυναίκες ήταν κοινό κτήμα. Μπορούσε ο καθένας να πλαγιάζει με όποια του άρεσε αρκεί να κρεμούσε την φαρέτρα με τα βέλη του στην άμαξά της. Αυτό δε το έθιμο δεν ήταν το μόνο εξτρεμιστικό – ας μας συγχωρεθεί αυτός ο νεολογισμός – που είχαν οι Μασσαγέτες. Γιατί το έθιμο του θανάτου ήταν πολύ πιο εξτρεμιστικό, αφού όποιος είχε φτάσει σε βαθειά γηρατειά εθελοντικά γίνονταν θύμα ανθρωποφαγίας!:
«Τα έθιμα που έχουν είναι τα εξής: ο καθένας τους παντρεύεται από μία γυναίκα, αλλά παρ’ όλα αυτά έχουν τις γυναίκες τους κοινό κτήμα. Γιατί αυτό που οι Έλληνες αναφέρουν ως έθιμο των Σκυθών, δεν είναι των Σκυθών αλλά των Μασσαγετών. Δηλαδή, όποια γυναίκα ποθήσει ένας Μασσαγέτης, κρεμά την φαρέτρα του μπροστά από την άμαξά της και σμίγει μαζί της άφοβα. Για τους Μασσαγέτες η διάρκεια της ζωής του ανθρώπου είναι γενικά απροσδιόριστη. Μόνο με έναν τρόπο δηλώνεται ότι έφτασε η ώρα του θανάτου: όταν κάποιος φθάσει σε βαθειά γηρατειά, όλοι οι συγγενείς του μαζεύονται και τον θυσιάζουν μαζί με τα ζώα της βοσκής. Ψήνουν τα κρέατά τους και τρώνε πολύ. Αυτός λοιπόν θεωρείται ο πιο ευτυχισμένος θάνατος, ενώ αυτόν που πεθαίνει από αρρώστια δεν τον τρώνε, αλλά τον χώνουν στη γη και τον θεωρούν δυστυχισμένο, που δεν έφτασε σε ηλικία να θυσιαστεί» Ηροδότου «Ιστορίες», Βιβλίο 1, 216.
Και ολοκληρώνουμε με ένα έθιμο των Αιγυπτίων που δείχνει βεβαίως το σεβασμό για το θείο εν σχέσει πάντα με άλλους λαούς. Και αυτό δεν είναι άλλο από την μη συνουσία στους ναούς, έθιμο που προς τιμή τους κρατούσαν και οι πρόγονοί μας:
«Οι πρώτοι άνθρωποι που όρισαν θρησκευτικό κανόνα να μην συνουσιάζονται με γυναίκες μέσα σε ναούς και να μην μπαίνουν σε ναό μετά από συνουσία αν δεν έχουν κάνει λουτρό, είναι οι Αιγύπτιοι. Σχεδόν όλοι οι άλλοι άνθρωποι, εκτός από τους Αιγυπτίους και τους Έλληνες, συνουσιάζονται μέσα σε ναούς και άπλυτοι σηκώνονται από την συνουσία και μπαίνουν σε ναούς, θεωρώντας ότι και οι άνθρωποι είναι σαν τα άλλα ζώα. Τούτο, επειδή βλέπουν τα άλλα ζώα και τα πουλιά να συνουσιάζονται μέσα σε ναούς των θεών και στους ιερούς περιβόλους. Εάν, λοιπόν, λένε, τούτο δεν ήταν αρεστό στον θεό, τότε δεν θα το άφηνε να γίνεται. Αυτοί έτσι λένε, εγώ όμως νομίζω ότι δεν φέρονται σωστά» Ηροδότου «Ιστορίες», Βιβλίο 2, 64 – 65.
Πιστεύουμε πως μέσα από αυτό το «ταξίδι» ο πιστός θα εκτιμήσει για μία ακόμα φορά το μεγαλείο του Χριστιανισμού που και τα ήθη εξημέρωσε αλλά έκανε τον άνθρωπο να ξεχωρίζει από τα ζώα. ]]> http://www.lamiablogs.gr/%ce%a0%cf%81%ce%bf%cf%82_%ce%95%ce%bc%ce%bc%ce%b1%ce%bf%cf%8d%cf%82/2010/07/25/%ce%a0%ce%a1%ce%a9%ce%a4%ce%97_%ce%91%ce%a0%ce%9f%ce%9b%ce%9f%ce%93%ce%99%ce%91_%ce%a4%ce%9f%ce%a5_%ce%99%ce%9f%ce%a5%ce%a3%ce%a4%ce%99%ce%9d%ce%9f%ce%a5:_%ce%95%ce%9d%ce%91_%ce%94%ce%99%ce%91%ce%9c%ce%91%ce%9d%ce%a4%ce%99_%ce%93%ce%99%ce%91_%ce%a4%ce%9f%ce%9d_%ce%a0%ce%a1%ce%a9%ce%99%ce%9c%ce%9f_%ce%a7%ce%a1%ce%99%ce%a3%ce%a4%ce%99%ce%91%ce%9d%ce%99%ce%a3%ce%9c%ce%9f c c
Ο Ιουστίνος ο μάρτυρας και απολογητής υπήρξε από τους πρώτους φιλοσόφους που προσχώρησε στην αληθινή φιλοσοφία – όπως ο ίδιος έλεγε – τον Χριστιανισμό. Και ήταν εκείνος, ο οποίος έδωσε σ’ αυτόν τα περισσότερα όπλα να επεκταθεί την εποχή εκείνη στις τάξεις των διανοουμένων.
Γεννήθηκε στην Φλαβία Νεάπολη της Παλαιστίνης το 110 μ.Χ. και μαρτύρησε στην Ρώμη πιθανόν το 165 μ.Χ. επί αυτοκράτορος Μάρκου Αυρηλίου.
Ήταν από τους πρώτους Χριστιανούς που ανέλαβε να υπερασπίσει τους ομοπίστους του οι οποίοι εδιώκοντο από το Ρωμαϊκό Κράτος. Και το έκανε αυτό γράφοντας Απολογίες, στις οποίες εξέθετε την πίστη των Χριστιανών και αναιρούσε όλα τα μυθεύματα και τις συκοφαντίες των ειδωλολατρών, που ήταν αιτία να διώκονται οι Χριστιανοί....

Οι Απολογίες του αυτές όμως, εκτός των άλλων, είναι πραγματικά διαμάντια για μας σήμερα, διότι μας παρέχουν άφθονες πληροφορίες για την πίστη και την ζωή των πρώτων Χριστιανών καθώς και άλλες σημαντικές πληροφορίες για την εποχή που έζησε. Πρόθεσή μας είναι, σταχυολογώντας την Πρώτη Απολογία του να αναδείξουμε τα στοιχεία εκείνα που όχι μόνο θα στηρίξουν την πίστη μας σήμερα αλλά θα αποδείξουν πως υπάρχει οργανική συνέχεια στην πίστη αυτή, ήδη από τους πρώτους Χριστιανικούς αιώνες.
Την Πρώτη Απολογία του ο Ιουστίνος θεωρείται πως την έγραψε το 150 μ.Χ. Την απευθύνει στον αυτοκράτορα Αντωνίνο τον Ευσεβή (138 – 161 μ.Χ.), τους θετούς υιούς του Μάρκο Αυρήλιο και Λούκιο Αίλιο Βήρο, την Ρωμαϊκή Σύγκλητο και τον λαό της Ρώμης.
Αθεΐα: Κατά πρώτον προσπαθεί να αποσείσει την πρώτη κατηγορία που αποδίδονταν στους Χριστιανούς περί αθεΐας, λέγοντας πως κάθε άλλο παρά οι Χριστιανοί είναι άθεοι αφού πιστεύουν στον αληθινό Θεό που είναι ο Πατέρας της δικαιοσύνης. Αρνούνται όμως να πιστέψουν στους Θεούς των ειδωλολατρών οι οποίοι – και αξίζει να προσεχτεί ιδιαίτερα αυτό – δεν είναι τίποτα άλλο κατά τον Ιουστίνο, από τους πονηρούς δαίμονες οι οποίοι ανακήρυξαν τους εαυτούς τους Θεούς παρασύροντας τους ανθρώπους να τους πιστέψουν ως τέτοιους:
«Εις αυτόν (εννοεί τον Χριστό) λοιπόν αφού πεισθήκαμε εμείς, λέμε πως οι δαίμονες που τα έκαναν αυτά, όχι μόνο δεν είναι θεοί, αλλά είναι κακοί και ανόσιοι δαίμονες, οι οποίοι δεν έχουν καν τις ίδιες πράξεις με τους ανθρώπους που ποθούν την αρετή. Γι’ αυτό λοιπόν αποκαλούμεθα και άθεοι. Και ομολογούμε ως προς αυτούς που νομίζονται ως θεοί πως είμαστε άθεοι, αλλά δεν είμαστε ως προς τον αληθινό και πατέρα της δικαιοσύνης και σωφροσύνης και των άλλων αρετών και απαλλαγμένο από κάθε κακία Θεό» Α΄ Απολογία 5, 4 – 6,1.Δημιουργία κόσμου: Πιο κάτω αναφερόμενος στην δημιουργία του κόσμου από το Θεό σημειώνει πως αυτή έγινε από την αγαθότητα του Θεού και για χάρη των ανθρώπων. Αξίζει όμως να σημειωθεί πως στο σημείο αυτό, δηλαδή της δημιουργίας του κόσμου, ο Ιουστίνος διαφοροποιείται θεολογικά από τον Χριστιανισμό γιατί επηρεασμένος από την Πλατωνική φιλοσοφία την δημιουργία αυτή δεν την δέχεται εκ του μηδενός αλλά πως ο κόσμος γίνεται, ναι μεν από το Θεό, αλλά αφού χρησιμοποιεί αυτός την προϋπάρχουσα άμορφη ύλη:
«Και έχουμε διδαχτεί ότι λόγω της αγαθότητάς του δημιούργησε στην αρχή τα πάντα από άμορφη ύλη προς χάρη των ανθρώπων» Α΄ Απολογία 10, 2.Βασιλεία Ουρανών και όχι γήινη: Σημαντική είναι και η αναφορά του Ιουστίνου για το τι είδους Βασιλεία επιζητούσαν οι Χριστιανοί, η οποία όχι μόνο αποσείει την κατηγορία των ειδωλολατρών πως συνωμοτούσαν κατά της κρατικής εξουσίας αλλά είναι και μία απάντηση σε όλους αυτούς σήμερα που πρεσβεύουν, πως ο Χριστιανισμός ήταν ένα επαναστατικό κοινωνικό κίνημα που επιθυμούσε την αλλαγή του υπάρχοντος συστήματος (λατινιστί status quo) δια της βίας. Ο Ιουστίνος ξεκαθαρίζει μια και καλή πως οι Χριστιανοί επιθυμούσαν και επιθυμούν την Βασιλεία του Θεού. Αξίζει δε να προσεχθεί και κάτι άλλο που αναφέρει ο Ιουστίνος. Πως η ομολογία κάποιου πως είναι Χριστιανός επισύρει την ποινή του θανάτου και πως οι Χριστιανοί δεν φοβούνται τον θάνατο αυτό:
«Εσείς δε όταν ακούσατε πως αναμένουμε βασιλεία, υποθέσατε ακρίτως πως εννοούμε την ανθρώπινη, ενώ εμείς εννοούμε την μετά του Θεού, όπως φαίνεται και από το γεγονός ότι, εξεταζόμενοι από εσάς ομολογούμε πως είμαστε Χριστιανοί, αν και γνωρίζουμε ότι στον ομολογούντα επιβάλλεται η ποινή του θανάτου. Γιατί αν αναμέναμε ανθρώπινη βασιλεία, θα αρνιόμασταν τουλάχιστον, για να μην σκοτωθούμε, και θα φροντίζαμε να ζούμε κρυφά, για να πετύχουμε τις προσδοκίες μας. Επειδή όμως δεν θέτουμε στα παρόντα πράγματα τις ελπίδες μας, δεν ανησυχούμε που μας εκτελείτε, εφόσον μάλιστα οπωσδήποτε το χρέος μας είναι να πεθάνουμε» Α΄ Απολογία 11, 1 – 2.
Ενδοτριαδικές σχέσεις: Πιο κάτω γινόμαστε μάρτυρες της ρευστότητας και της πολυμορφίας που επικρατούσαν στους τότε θεολογικούς κύκλους για τις σχέσεις μεταξύ των θείων προσώπων, σχέσεις που ως γνωστόν ξεκαθάρισαν μετά από δύο αιώνες με την σύγκληση των δύο πρώτων Οικουμενικών Συνόδων οι οποίες και συνέταξαν το «Σύμβολο της Πίστης». Επηρεασμένος λοιπόν και ο Ιουστίνος από το κλίμα της εποχής του τοποθετεί του Υιό στην δεύτερη θέση μετά τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα στην τρίτη. Πέραν όμως τούτων τα όσα λέει ο Ιουστίνος στην Απολογία του είναι μια πρώιμη μορφή συμβόλου Πίστης, η οποία πιθανώς χρησιμοποιούνταν στην Εκκλησιαστική κοινότητα της Ρώμης:
« Θα αποδείξουμε επίσης πως τιμούμε ελλόγως τον γενόμενον σε μας διδάσκαλο αυτών και για αυτό το λόγο γεννηθέντα Ιησού Χριστό, που σταυρώθηκε επί Ποντίου Πιλάτου, ο οποίος ήταν επίτροπος στην Ιουδαία κατά τους χρόνους του Τιβερίου Καίσαρος, και έχουμε διδαχτεί πως είναι ο Υιός αυτού του πραγματικού Θεού και τον τοποθετούμε στη δεύτερη θέση και το προφητικό Πνεύμα στη τρίτη τάξη» Α΄ Απολογία 13, 3.
Κοινοκτημοσύνη: Συνεχίζοντας την Απολογία του ο Ιουστίνος μας προσφέρει μία ακόμη απόδειξη της αγάπης που επικρατούσε στις τότε Χριστιανικές κοινότητες. Γιατί στις κοινότητες αυτές δεν υπήρχε «δικό μου» και «δικό σου», αλλά συνεχίζοντας την πρακτική της πρώτης Εκκλησίας των Ιεροσολύμων που ιδρύθηκε μετά την Πεντηκοστή τα είχαν όλα κοινά (Πράξεις των Αποστόλων κεφάλαιο 2, στίχοι 42 – 47 ). Και όλα αυτά συνέβαιναν μετά από 120 χρόνια περίπου! Στο ίδιο σημείο της Απολογίας του ο Ιουστίνος επισημαίνει και κάτι άλλο. Την αλλαγή του τρόπου ζωής και των ηθών που επέφερε ο Χριστιανισμός στους πρώην ειδωλολάτρες:
«Εμείς οι οποίοι άλλοτε διασκεδάζαμε με τις πορνείες τώρα ικανοποιούμεθα μόνο με την σωφροσύνη, χρησιμοποιούσαμε και μαγικά τεχνάσματα τώρα αναθέσαμε τους εαυτούς μας στον αγαθό και άκτιστο Θεό, αγαπούσαμε περισσότερον από κάθε τι άλλο τα μέσα αποκτήσεως χρημάτων και κτημάτων τώρα όσα έχουμε τα φέρνουμε σε κοινό ταμείο και τα μοιραζόμαστε με όλους όσους έχουν ανάγκη» Α΄ Απολογία 14, 2.
Νηπιοβαπτισμός: Ράπισμα (χαστούκι) δυνατό δέχονται οι πάσης φύσεως αιρετικοί οι οποίοι αρνούνται τον νηπιοβαπτισμό και ισχυρίζονται πως δεν τελούνταν στους πρώτες αιώνες της Εκκλησίας, αλλά επιβλήθηκε αντιγραφικά τους μετέπειτα αιώνες. Γιατί ο Ιουστίνος αποδεικνύει μέσα από την Απολογία του πως τελούνταν το βάπτισμα σε παιδική ηλικία παράλληλα με το βάπτισμα σε μεγάλη ηλικία. Εξηντάρηδες και εβδομηντάρες υπηρετούν τον Χριστό από παιδική ηλικία γράφει στην Απολογία του αποδεικνύοντας, του λόγου το αληθές:
«Πολλοί δε και πολλαί εξήντα και εβδομήντα ετών, οι οποίοι εμαθήτευσαν στον Χριστό από παιδικής ηλικίας παραμένουν άφθοροι» Α΄ Απολογία 15, 6.
Αθανασία της ψυχής: Στη ύπαρξη της ψυχής και της αθανασίας αυτής, καθώς και ότι οι ψυχές μετά θάνατον έχουν συνείδηση τιμωρούμενες οι των αδίκων και απολαμβάνοντας ευτυχία οι των δικαίων σημειώνει σε δύο σημεία της Απολογίας του:
«Διότι οι νεκρομαντείες, οι οράσεις αθώων παιδιών, οι επικλήσεις των ψυχών αποθανόντων ανθρώπων, οι λεγόμενοι από τους μάγους ονειροπομπές και φύλακες και τα γινόμενα από τους γνωρίζοντες αυτά, ας σας πείσουν, ότι και μετά θάνατο οι ψυχές έχουν συνείδηση» Α΄ Απολογία 18, 3.Ομοίως:
«Με το να λέμε ότι οι ψυχές των αδίκων τιμωρούνται ευρισκόμενες σε αίσθηση και μετά θάνατο, ενώ οι των σπουδαίων θα ευτυχούν απαλλαγμένες από τιμωρίες, θα φανεί πως διδάσκουμε τα ίδια με τους ποιητές και τους φιλοσόφους» Α΄ Απολογία 20, 4.Θεοποίηση Καίσαρα: Ράπισμα (χαστούκι) δυνατό είναι και για τους σημερινούς νεοπαγανιστές (νεοειδωλολάτρες) η πιο κάτω αποστροφή του Ιουστίνου που αναφέρεται στην θεοποίηση των αυτοκρατόρων της εποχής εκείνης. Αναφέρει συγκεκριμένα με ποιο τρόπο θεοποιήθηκε ο Καίσαρας. Εμφανίστηκε κάποιος που ορκίστηκε πως είδε τον κατακαέντα Καίσαρα να ανέρχεται στον ουρανό! Και μετά έχουν το θράσος να ειρωνεύονται τα όσα γράφει το Ευαγγέλιο για την Ανάσταση και την Ανάληψη του Κυρίου:
«Τι χρειάζεται να μνημονεύσουμε τους αποθνήσκοντας μεταξύ σας αυτοκράτορας, δια τους οποίους ισχυρίζεσθε ότι αποθανατίζονται και παρουσιάζουν κάποιον ο οποίος ορκίζεται ότι είδε τον κατακαέντα Καίσαρα να ανέρχεται στον ουρανό;» Α΄ Απολογία 21, 3 – 4.
Ανηθικότητα Ρωμαϊκής Κοινωνίας: Συνεχίζοντας την Απολογία του ο Ιουστίνος έρχεται να καταγγείλει την ανηθικότητα και την παράλυση της Ρωμαϊκής κοινωνίας όπως έκθεση βρεφών δηλαδή γεννούσαν παιδιά και επειδή δεν τα ήθελαν τα άφηναν στο δρόμο, ιδιαίτερα αν ήταν και κορίτσια, παράδοση στην πορνεία όχι μόνο των κοριτσιών αλλά και των αγοριών από τους ίδιους τους γονείς! από την οποία η πολιτεία εισέπραττε και φόρους, αιμομιξία και αποκοπή των γεννητικών οργάνων για θυσία στην Θεά Κυβέλη. Και η αποκορύφωση του παραλογισμού. Όλα τα παραπάνω που έκαναν οι ειδωλολάτρες στα φανερά ισχυρίζονταν πως τα έκαναν οι Χριστιανοί στα κρυφά, όταν δηλαδή μαζεύονταν για να κάνουν την Θεία Ευχαριστία!:
«Εμείς δε έχουμε διδαχτεί ότι είναι πονηρό και το να εκθέτουμε τα βρέφη, ώστε να μη διώκουμε κανένα και αν μην ασεβούμε, κυρίως διότι βλέπουμε ότι όλοι σχεδόν παραδίδουν στην πορνεία όχι μόνο τις κόρες αλλά και τα αγόρια, και καθώς λέγεται για τους παλιούς ότι έτρεφαν αγέλες από βόδια ή κατσίκια ή πρόβατα ή φοράδες αλόγων, έτσι τώρα τρέφουν παιδιά μόνο για αισχρή χρησιμοποίηση. Ομοίως πλήθη από γυναικών και κίναιδων και αισχρουργών από κάθε έθνος έχουν σταθεί σ’ αυτούς τους κακόφημους οίκους. Και από αυτούς παίρνετε μισθούς και εισφορές και τέλη, ενώ έπρεπε να τους αποκόψετε από την πολιτεία σας. Και αυτός που χρησιμοποιεί αυτούς, εκτός από την άθεο και ασεβή και ασφαλή μίξη, μπορεί να τύχει να έλθει σε μίξη με το παιδί του ή συγγενή του ή αδελφό του. Εάν δε προάγουν στην πορνεία και τα παιδιά τους και τις συζύγους τους, κόβουν τα όργανά τους για κιναιδισμό και τα φέρνουν ως αφιερώματα στη μητέρα των θεών. Άλλωστε πλησίον σε κάθε ένα από εσάς που νομίζετε ως θεός ζωγραφίζεται ένα φίδι σαν σύμβολο και μυστήριο. Και εκείνα που γίνονται και τιμώνται από εσάς φανερά αποδίδετε σε μας, αφού τάχα ανατρέπεται το φως και δεν υπάρχει πλέον» Α΄ Απολογία 27, 1 – 4.Γάμος και εγκράτεια Χριστιανών: Αντίθετα με όλα τα παραπάνω ο Ιουστίνος δείχνει το καινούργιο ήθος των Χριστιανών που είναι η μη έκθεση των παιδιών και η αποφυγή της πορνείας με την σύναψη του γάμου ο οποίος έχει σκοπό την τεκνοποιΐα. Άξιον προσοχής είναι και αυτό που γράφει για όσους δεν επιθυμούν να παντρευτούν. Τηρούν τέλεια εγκράτεια. Βλέπουμε λοιπόν πως ήδη από τα πρώτα μόλις χρόνια του Χριστιανισμού υπήρχαν ασκητικές τάσεις σε αρκετούς πιστούς:
«Και δια να επανέλθουμε, δεν εκθέτουμε τα παιδιά μην τυχόν κάποτε από τα έκθετα πριν περιμαζευθεί πεθάνει και γίνουμε ανθρωποκτόνοι. Εξ’ άλλου καθόλου δεν συνάπτομε γάμο παρά μόνον χάρη τεκνοποιΐας ή παραμερίζοντες τον γάμο τηρούμε τέλεια εγκράτεια» Α΄ Απολογία 29, 1.

Βέβαια η Απολογία του Ιουστίνου δεν τελειώνει εδώ. Έχει πολλά και ενδιαφέροντα ακόμη με αποκορύφωμα την μαρτυρία του για την τέλεση των μυστηρίων και της Θείας Ευχαριστίας στην πρώιμη ακόμη Χριστιανοσύνη που βέβαια θα αποτελέσουν την αφορμή για ένα ξεχωριστό άρθρο. ]]> http://www.lamiablogs.gr/%ce%a0%cf%81%ce%bf%cf%82_%ce%95%ce%bc%ce%bc%ce%b1%ce%bf%cf%8d%cf%82/2010/07/09/%ce%a5%ce%a0%ce%97%ce%a1%ce%9e%ce%95_%ce%91%ce%a1%ce%91%ce%93%ce%95_%ce%9f_%ce%9d%ce%91%ce%a0%ce%9f%ce%9b%ce%95%ce%a9%ce%9d; c c
Είναι κοινή η μοίρα των περισσοτέρων μεγάλων μορφών της Ιστορίας όχι μόνο να έχουν πιστούς οπαδούς αλλά και ουκ ολίγους εχθρούς. Εχθρούς οι οποίοι δεν περιορίζονται μόνο στην συκοφάντηση αυτών και στην εύρεση μόνο αρνητικών στοιχείων της ζωής τους και της δράσης τους, αλλά πολλές φορές οδηγούνται και στην άρνηση της ίδιας της ύπαρξής τους. Έτσι κατά καιρούς αμφισβητήθηκε η ιστορική ύπαρξη γνωστών προσώπων της Ιστορίας αν και υπήρχαν και υπάρχουν άφθονες αποδείξεις για την όντως ύπαρξη αυτών...
Γνωστό άλλωστε είναι στους φιλολογικούς κύκλους το περίφημο «Ομηρικό ζήτημα», το οποίο ασχολείται αν υπήρξε πράγματι ο Όμηρος που έγραψε την Ιλιάδα και την Οδύσσεια ή αν αυτά τα αριστουργήματα γράφτηκαν κατά καιρούς από διάφορους ραψωδούς – ποιητές και έπειτα από χρόνια συγκεντρώθηκαν στα δύο αυτά έπη. Και αφού συγκεντρώθηκαν στα δύο αυτά έπη «εφευρέθηκε» μετέπειτα το πρόσωπο του Ομήρου, για να υπάρχει ένας κοινός συγγραφέας αυτών. Κάτι ανάλογο συνέβη και με ένα από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους όλων των εποχών. Και αυτός δεν είναι άλλος από τον περίφημο Σωκράτη. Νεοφανείς Ιστορικοί υποστήριξαν την μη ύπαρξή του και ισχυρίστηκαν πως το πρόσωπό του ήταν «εφεύρεση» του Πλάτωνα για να δώσει υπόσταση στους διαλόγους του και τα άλλα έργα του.
Βέβαια από τον κανόνα δεν μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση το πρόσωπο του Χριστού. Άλλωστε το είχε προφητέψει ο δίκαιος Συμεών όταν τον κράτησε σαράντα ημερών στα χέρια του. «Σημείο αντιλεγόμενο» είχε πει πως θα είναι για πολλούς. Και πράγματι αιώνες τώρα διάφοροι αμφισβητούν είτε την θεϊκότητά του είτε την ανθρωπινότητά του που γέννησε ουκ ολίγες αιρέσεις. Κάποιοι όμως δεν περιορίστηκαν μόνο σ’ αυτά αλλά προχώρησαν ακόμα πιο πέρα. Αμφισβήτησαν αυτή καθεαυτή την ιστορική του ύπαρξη. Και τι δεν ακούστηκε και δεν γράφτηκε γύρω από αυτό. Ο Γάλλος Ντυμπουά ισχυρίστηκε πως συμβολίζει τον ήλιο και οι δώδεκα μαθητές του τα 12 ζώδια. Ο πατέρας της ψυχανάλυσης Σίγκμουντ Φρόιντ πως εξέφρασε το συλλογικό θρησκευτικό υποσυνείδητο μιας ομάδας που «εφεύρε» το πρόσωπό του για να μπορέσει να εκφραστεί και μετέπειτα να διαδοθεί. Και πολλά άλλα βέβαια που δεν είναι επί του παρόντος. Θέλοντας να απαντήσουμε σε όλους αυτούς, σκεφτήκαμε να δημοσιεύσουμε κάτι που διαβάσαμε σε ένα βιβλίο και το οποίο αποδεικνύει πως είναι πανεύκολο να αμφισβητήσεις την ιστορική ύπαρξη οποιοδήποτε γνωστού προσώπου ερμηνεύοντας κατά το δοκούν γεγονότα και πράξεις της ζωής του. Πρόσωπα που χρονικά δεν απέχουν και πάρα πολύ από την δική μας εποχή. Έτσι εκθέτοντας αυτά που διαβάσαμε θα αποδείξουμε πανεύκολα πως δεν υπήρξε ο Μέγας Ναπολέων!
Ας αρχίσουμε λοιπόν:
Πρώτον: Ο ήλιος καλείται αδιάφορα από τους ποιητές Φοίβος ή Απόλλων. Απόλλων από το απόλλυμι που σημαίνει τον Απολλύοντα δηλαδή τον Εξολοθρευτή. Πραγματικά οι ακτίνες του Ήλιου κατά τον Όμηρο μεταβλήθηκαν σε φλογερά βέλη, τα οποία εξολόθρευαν τους Έλληνες μπροστά από τις πύλες της Τροίας. Τα ίδια βέλη χρησιμοποιήθηκαν σύμφωνα με τους ποιητές για την εξόντωση του Πύθωνα. Το όνομα Ναπολέων βγαίνει από το νι ή ναι και Απόλλων ή Απολλύων, και σημαίνει πραγματικό εξολοθρευτή, πράγμα που παριστάνει θαυμάσια τον μυθικό άνθρωπο, ο οποίος εξολόθρευσε την ύδρα της Γαλλικής Επανάστασης και έφερε τον θάνατο σε τόσους ανθρώπους κατά τις τρομερές μάχες του.

Δεύτερον: Ο Απόλλων κατά την μυθολογία γεννήθηκε σε κάποιο νησί της Μεσογείου (Δήλος). Αλλά και ο Ναπολέων γεννήθηκε σε κάποιο νησί της ίδιας θάλασσας (Κορσική).

Τρίτον: Η μητέρα του Ναπολέοντα λέγονταν Laetitia (Λετίτια) = χαρά. Κανένα άλλο όνομα δεν θα δήλωνε εκφραστικότερα την Ηώ – μητέρα του Απόλλωνα – που δίνει χαρά στον κόσμο γεννώντας τον Ήλιο.

Τέταρτον: Ο Ναπολέων είχε τρεις αδελφές και τέσσερις αδελφούς, από τους οποίους τρεις υπήρξαν βασιλιάδες. Και ο Απόλλων είχε αδελφές τις τρεις χάριτες και αδελφούς τις τέσσερις εποχές του έτους, οι οποίες στο Γαλλικό ημερολόγιο είναι γένους αρσενικού. Από αυτές τις εποχές οι τρεις βασιλεύουν η μία μετά την άλλη. Η Άνοιξη πάνω στα λουλούδια, το Καλοκαίρι πάνω στα δημητριακά και το Φθινόπωρο πάνω στους καρπούς, η τέταρτη δε ο χειμώνας, δεν βασιλεύει πουθενά, όπως και ο τέταρτος αδελφός του Ναπολέοντα, ο οποίος δεν βασίλευσε ποτέ.

Πέμπτον: Ο Ναπολέων ερχόταν από την Ανατολή όταν ανέβηκε στο θρόνο της Γαλλίας και κατέληξε στις δυτικές θάλασσες, στο νησί της Αγίας Ελένης όπου και πέθανε. Πιο τέλεια δεν ήταν δυνατόν να παρασταθεί ο ήλιος, που πραγματικά βγαίνει από την ανατολή να βασιλεύσει πάνω στον κόσμο και εξαφανίζεται έπειτα προς την δύση.

Ελπίζουμε λοιπόν όλοι αυτοί που υποστηρίζουν την μη ιστορική ύπαρξη του Ιησού, και οι οποίοι έχουν αυξηθεί τα τελευταία χρόνια, ιδίως από τις τάξεις των Δωδεκαθεϊστών, να διαβάσουν τα παραπάνω και να καταλάβουν πως δεν είναι και τόσο δύσκολο να αποδείξεις της ανυπαρξία κάποιου.

Γιατί όσο δεν υπήρξε ο Ναπολέων άλλο τόσο δεν υπήρξε και ο Ιησούς Χριστός! ]]> http://www.lamiablogs.gr/%ce%a0%cf%81%ce%bf%cf%82_%ce%95%ce%bc%ce%bc%ce%b1%ce%bf%cf%8d%cf%82/2010/06/06/%ce%97_%ce%91%ce%a0%ce%9f%ce%9a%ce%91%ce%9b%ce%a5%ce%a8%ce%99%ce%a3_%ce%a4%ce%9f%ce%a5_%ce%99%ce%a9%ce%91%ce%9d%ce%9d%ce%97:_%ce%a4%ce%9f_%ce%a0%ce%99%ce%9f_%ce%91%ce%9c%ce%a6%ce%99%ce%a3%ce%92%ce%97%ce%a4%ce%9f%ce%a5%ce%9c%ce%95%ce%9d%ce%9f_%ce%92%ce%99%ce%92%ce%9b%ce%99%ce%9f_%ce%a4%ce%97%ce%a3_%ce%9a%ce%91%ce%99%ce%9d%ce%97%ce%a3_%ce%94%ce%99%ce%91%ce%98%ce%97%ce%9a%ce%97%ce%a3 c c
Το βιβλίο της «Αποκάλυψις του Ιωάννη» είναι το τελευταίο βιβλίο του κανόνα της Καινής Διαθήκης. Ανήκει στην Ιουδαϊκή και Χριστιανική αποκαλυπτική γραμματεία ένα φιλολογικό είδος που διαμορφώθηκε τον Β΄ π.Χ. αιώνα μέχρι τον Β΄ μ.Χ. αιώνα και περιέχει τις κρυφές αποκαλύψεις που γίνονται κρυφά σε ιερά πρόσωπα από το Θεό και αναφέρονται στο τέλος των αιώνων. Έτσι έχουμε την Αποκάλυψη του Ενώχ, του Βαρούχ, την Ανάληψη του Μωϋσή κ.λ.π.
Λόγω ακριβώς του ιδιαίτερου αυτού ύφος του, γνώρισε αρκετή αμφισβήτηση ως προς την γνησιότητά του στους πρώτους Χριστιανικούς αιώνες ώσπου να γίνει τελικά αποδεκτό προς τα τέλη του Δ΄ μ.Χ. αιώνα από την Εκκλησία ως γνήσιο βιβλίο της Αγίας Γραφής.

Διότι άλλοι Εκκλησιαστικοί συγγραφείς το θεωρούσαν νόθο και άλλοι γνήσιο παραθέτοντας μάλιστα χωρία (κομμάτια) από αυτό.

Την διαμάχη γύρω από την γνησιότητα ή μη της «Αποκάλυψις», μας την κάνει γνωστή ο πατέρας της Εκκλησιαστικής Ιστορίας Ευσέβιος Καισαρείας (280 – 340 μ.Χ.), όταν παραθέτει τον κατάλογο των βιβλίων της Καινής Διαθήκης, που σημειωτέον δεν είχε παγιωθεί ακόμα. Γράφει λοιπόν:
Γνήσια: «Εν πρώτοις φυσικά πρέπει να ταχθεί η αγία τετρακτύς του Ευαγγελίου, τα οποία ακολουθεί το βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων. Τις Επιστολές του Παύλου, εν συνεχεία των οποίων πρέπει να εγκρίνεται η λεγόμενη πρώτη επιστολή του Ιωάννου και ομοίως η του Πέτρου. Εις το τέλος πρέπει να ταχθεί, εάν φανεί αρεστό, η Αποκάλυψις του Ιωάννου περί της οποίας θα εκθέσουμε τα δέοντα εν καιρώ.
Νόθα: Μεταξύ των νόθων ας καταταχτούν το βιβλίο των Πράξεων του Παύλου, ο λεγόμενος Ποιμήν και η Αποκάλυψις του Πέτρου και προς τούτοις η φερόμενη επιστολή Βαρνάβα, οι λεγόμενες Διδαχές των Αποστόλων, καθώς επίσης όπως είπα η Αποκάλυψις του Ιωάννου, εάν φανεί αρεστό, την οποία μερικοί, όπως είπα την απορρίπτουν, άλλοι δε εγκρίνουν στα γνήσια» Ευσέβιος Καισαρείας, Εκκλησιαστική Ιστορία βιβλίο Γ 25, 1 – 5.
Από τους παλιότερους Εκκλησιαστικούς συγγραφείς που χρησιμοποιούν χωρία από την Αποκάλυψη του Ιωάννη, χρησιμοποιώντας τη μάλιστα και ως αποδεικτικό στοιχείο στο διάλογο με τους Ιουδαίους είναι ο Ιουστίνος ο Μάρτυρας (; – 165 μ.Χ.). Αντιμετωπίζοντας τον Ιουδαίο Τρύφωνα του λέει: «Έπειτα και ένας από τους άνδρες της παράταξής μας, ονομαζόμενος Ιωάννης, ένας από τους αποστόλους του Χριστού, προφήτευσε κατ’ αποκάλυψη γενόμενη σ’ αυτόν, πως όσοι πιστεύσουν στον Χριστό μας θα διατελέσουν χίλια χρόνια στην Ιερουσαλήμ και έπειτα θα πραγματοποιηθεί η καθολική και, με λίγα λόγια, αιώνια ομαδική για όλους ανάσταση και κρίση, πράγμα για το οποίο είπε ο Κύριος μας, πως “ούτε θα νυμφεύονται ούτε θα παντρεύονται, αλλά θα είναι ισάγγελοι, όντες τέκνα Θεού της ανάστασης”» Ιουστίνου, Διάλογος προς Τρύφωνα 81, 4.
Επόμενος Εκκλησιαστικός συγγραφέας – όπως μας διασώζει ο Ευσέβιος Καισαρείας – που χρησιμοποιεί την Αποκάλυψη του Ιωάννου είναι ο Θεόφιλος Αντιοχείας (; – 188 μ.Χ.). Γράφει λοιπόν ο Ευσέβιος: «Του Θεοφίλου, τον οποίον έχουμε δηλώσει ως επίσκοπο της Εκκλησίας των Αντιοχέων, σώζονται τα τρία «Προς Αυτόλυκον» στοιχειώδη βιβλία, καθώς και άλλο επιγραφόμενο «Προς την αίρεση του Ερμογένους», εις τον οποίον χρησιμοποιεί χωρία από την Αποκάλυψη του Ιωάννου. Σώζονται δε και μερικά άλλα διδακτικά βιβλία». Ευσέβιος Καισαρείας, Εκκλησιαστική Ιστορία βιβλίο Δ 25, 24.
Από τον μεγάλο Πατέρα και έναν από τους μεγαλύτερους πολέμιους των αιρέσεων τον Ειρηναίο της Λυών (140 – 202 μ.Χ.) μαθαίνουμε όχι μόνο τον χρόνο συγγραφής της «Αποκάλυψης» – επί αυτοκράτορα Δομιτιανού (81 – 96 μ.Χ.) – αλλά και πως ο περίφημος αριθμός χξς΄(666) που αντιπροσωπεύει το όνομα του Αντιχρίστου απασχολούσε τους Χριστιανούς και της εποχής εκείνης. Γράφει λοιπόν ο Ειρηναίος: «Αφού έτσι έχουν τα πράγματα και ο αριθμός αυτός υπάρχει σε όλα τα σπουδαία και αρχαία αντίγραφα και όσοι έχουν δει προσωπικώς τον Ιωάννη το μαρτυρούν αυτό και η λογική μας διδάσκει ότι ο αριθμός του ονόματος του θηρίου εμφανίζεται κατά την Ελληνική αρίθμηση δια των γραμμάτων τα οποία περιέχει αυτό» Ειρηναίος, Έλεγχος και ανατροπή της ψευδωνύμου γνώσεως 5,30,1. Και λίγο πιο κάτω: «Εμείς λοιπόν δεν διακινδυνεύουμε να αποφανθούμε θετικώς περί του ονόματος του Αντιχρίστου. Διότι αν έπρεπε να κηρυχθεί αναφανδόν το όνομα αυτού υπό τις παρούσες περιστάσεις θα λέγονταν από εκείνον ο οποίος έχει δει την αποκάλυψη, η οποία μάλιστα δεν έχει φανεί πριν πολύ καιρό, αλλά σχεδόν κατά την δική μας γενιά, στο τέλος της βασιλείας του Δομιτιανού». Ειρηναίος, Έλεγχος και ανατροπή της ψευδωνύμου γνώσεως 5,30,3.
Την γνησιότητα της «Αποκάλυψης» δέχεται και ο «πολύς» Ωριγένης ο οποίος την χρησιμοποιεί στα συγγράμματά του: «Τι χρειάζεται να πούμε περί του αναπεσόντος στο στήθος του Ιησού, του Ιωάννη, ο οποίος άφησε ένα ευαγγέλιο και ομολογεί ότι μπορούσε να συντάξει τόσα βιβλία τα οποία δεν ήταν δυνατόν να τα χωρέσει ο κόσμος όλος; Έγραψε δε και την Αποκάλυψη, όπου διατάχθηκε να σιωπήσει και να μην γράψει τις φωνές των επτά βροντών» Ευσέβιος Καισαρείας, Εκκλησιαστική Ιστορία βιβλίο ΣΤ 25, 9.
Εκείνος βέβαια που ασχολήθηκε διεξοδικώς με το βιβλίο της «Αποκάλυψης» ήταν ο Διονύσιος Αλεξανδρείας (; – 265 μ.Χ.). Δυστυχώς ο κύριος όγκος από το τεράστιο εκκλησιαστικό – συγγραφικό του έργο έχει χαθεί. Όσα όμως έχει γράψει για την Αποκάλυψη ευτυχώς διασώθηκαν από τον Ευσέβιο Καισαρείας. Κάνει μια καταπληκτική δομική και λογοτεχνική ανάλυση της, δίνοντάς μας ταυτόχρονα το κλίμα της εποχής του για την αποδοχή ή μη αυτής. Αν και είναι λίγο εκτενής η αναφορά του, την παραθέτουμε ολόκληρη και πιστεύουμε πως αξίζει να διαβαστεί από τον αναγνώστη για τον πλούτο των πληροφοριών της:
« Μερικοί λοιπόν που ήταν πριν από εμάς απέρριψαν και αντέκρουσαν εντελώς το βιβλίο. Το έλεγξαν κεφάλαιο προς κεφάλαιο, το ανακήρυξαν άγνωστο και παράλογο και ισχυρίστηκαν πως η επιγραφή του είναι ψεύτικη. Πράγματι λένε πως δεν είναι του Ιωάννη και δεν είναι ούτε αποκάλυψη αφού είναι εντελώς σκεπασμένη με το παχύ παραπέτασμα της άγνοιας και ότι συγγραφέας του κειμένου δεν είναι κάποιος από τους αποστόλους ούτε καν από τους αγίους γενικώς ή από τους εκκλησιαστικούς άνδρες, αλλά ο Κήρινθος, ο οποίος συνέστησε την υπ’ αυτού ονομασθείσα Κηρινθιακή αίρεση και ήθελε να δώσει στο πλαστογράφημά του ένα αξιόπιστο όνομα. Πράγματι το δόγμα της διδασκαλίας του είναι πως η βασιλεία του Χριστού θα είναι επίγειος, καθώς δε ήταν φιλοσώματος και πολύ σαρκικός, ωνειροπόλει πως θα ευρίσκεται εις όσα αυτός ποθούσε, στις απολαύσεις της κοιλιάς δηλαδή στις τροφές, τα ποτά, στον έρωτα και σε εκείνα με τα οποία νόμισε πως θα προμηθευτεί αυτά τα πράγματα εντιμότερα, στις γιορτές, τις θυσίες και τη σφαγή των ζώων για προσφορά.
Εγώ πάντως δεν θα τολμούσα ν’ απορρίψω το βιβλίο, εφόσον πολλοί αδελφοί το έχουν σε μεγάλη εκτίμηση, επειδή όμως θεωρώ την αξιολόγησή του ανώτερη από το μυαλό μου, υποθέτω πως η έννοια των επί μέρους χωρίων της είναι κάπως κρυμμένη και θαυμάσια. Διότι, αν και δεν το καταλαβαίνω, υποπτεύομαι ότι περιέχει βαθύτερη έννοια στα λόγια της, τα οποία δεν μετρώ και δεν κρίνω με την λογική, αλλά τα αντιμετωπίζω με πίστη, γι’ αυτό και τα θεωρώ ανώτερα από την αντίληψή μου. Και δεν αποδοκιμάζω αυτά που δεν καταλαβαίνω, αλλά μάλλον τα θαυμάζω γιατί δεν τα είδα.
Αφού τελείωσε όλη σχεδόν την προφητεία ο προφήτης μακαρίζει και τους φυλάσσοντες αυτήν και τον εαυτό του. Διότι λέγει “μακάριος ας είναι αυτός που τηρεί τα λόγια της προφητείας του βιβλίου αυτού και εγώ ο Ιωάννης ο οποίος τα είδα και τα άκουσα”. Ότι καλείται Ιωάννης και ότι το κείμενο είναι του Ιωάννη, δεν θα αντείπω, διότι συμφωνώ πως είναι κάποιου άγιου και θεόπνευστου άνδρα. Αλλά όμως δεν θα συμφωνούσα εύκολα πως αυτός είναι ο απόστολος, ο γιος του Ζεβεδαίου και αδελφός του Ιακώβου, στον οποίο ανήκει το Κατά Ιωάννη ευαγγέλιο και η καθολική επιστολή. Από τον χαρακτήρα και των δύο, από το λογοτεχνικό ύφος και από τη λεγόμενη διάρθρωση του βιβλίου, συμπεραίνω πως δεν είναι ο ίδιος. Γιατί ο ευαγγελιστής δεν γράφει πουθενά το όνομά του και δεν κηρύσσει τον εαυτό του ούτε με το ευαγγέλιο ούτε με την επιστολή.
Ο Ιωάννης πουθενά δεν ομιλεί περί του εαυτού του ούτε σε πρώτο ούτε σε τρίτο πρόσωπο, ενώ αυτός που έγραψε την Αποκάλυψη προτάσσει το όνομά του ευθύς εξ αρχής “Αποκάλυψις Ιησού Χριστού, την οποία έδωσε σ’ αυτόν για να την δείξει ταχέως στους δούλους του και την οποία φανέρωσε αποστείλας αυτή δια του αγγέλου του στον δούλο του Ιωάννη, ο οποίος εμαρτύρησε τον λόγο του Θεού και την μαρτυρία αυτού για όσα είδε”. Έπειτα γράφει και επιστολή “ Ιωάννης στις επτά Εκκλησίες που βρίσκονται στην Ασία, χάρις σε σας και ειρήνη”. Ο δε ευαγγελιστής ούτε στην καθολική επιστολή έγραψε το όνομά του, αλλά άρχισε χωρίς περιττολογίες από τον ίδιο το μυστήριο της θείας αποκαλύψεως, “ ότι ήταν από την αρχή, ότι έχουμε ακούσει, ότι έχουμε δει με τα μάτια μας”. Γι’ αυτή ακριβώς την αποκάλυψη εμακάρισε και ο Κύριος τον Πέτρο, λέγοντας, “ μακάριος είσαι, Σίμων υιέ του Ιωνά, γιατί δεν σου το αποκάλυψε σάρκα και αίμα, αλλά ο Πατέρας μου ο ουράνιος”. Αλλά επίσης ούτε στην φερόμενη δεύτερη και τρίτη Ιωάννη, έστω και αν είναι σύντομες, εμφανίζεται ονομαστικά ο Ιωάννης, αλλά σημειώνεται ανώνυμα ως ο πρεσβύτερος”. Αυτός όμως εδώ δεν νόμισε καν ότι ήταν αρκετό, αφού ονόμασε μία φορά τον εαυτό του, να συνεχίσει τη διήγησή του, αλλά πάλι επαναλαμβάνει “ εγώ ο Ιωάννης, ο αδελφός σας και συμμέτοχος στη θλίψη και στη βασιλεία, καθώς και στην υπομονή του Ιησού, βρέθηκα στη νήσο την καλουμένη Πάτμο δια τον λόγο του Θεού και την μαρτυρία του Ιησού”. Και μάλιστα προς το τέλος λέει αυτά “μακάριος ας είναι αυτός που τηρεί τα λόγια της προφητείας του βιβλίου αυτού και εγώ ο Ιωάννης ο οποίος τα είδα και τα άκουσα”.
Λοιπόν ότι ο γράφων αυτά είναι ο Ιωάννης, πρέπει να το πιστέψουμε τον ίδιο που τα λέει. Ποιος δε είναι αυτός άγνωστον. Διότι δεν είπε, όπως εις πολλά σημεία του ευαγγελίου, πως είναι ο αγαπημένος μαθητής του Κυρίου ή ο αναπεσών στο στήθος αυτού ή ο αδελφός του Ιακώβου ή ο γενόμενος και αυτήκοος του Κυρίου. Αφού θέλει να εμφανίσει σαφώς τον εαυτό του, θα έλεγε κάτι από τα παραπάνω. Αλλά δεν είπε τίποτα από αυτά, αλλά είπε ο αδελφός και συμμέτοχος με εμάς, μάρτυρας του Ιησού και μακάριος για τη θέα και την ακοή των αποκαλύψεων.
Νομίζω δε πως υπάρχουν πολλοί ομώνυμοι με τον απόστολο Ιωάννη, οι οποίοι από αγάπη, θαυμασμό και ζήλο προς εκείνον, και από την επιθυμία τους να αγαπηθούν ομοίως μ’ αυτόν από τον Ιησού, πήραν το ίδιο όνομα, όπως και ο Παύλος και ο Πέτρος, είναι όνομα συχνό στα παιδιά των πιστών. Υπάρχει βέβαια και ο άλλος Ιωάννης στις Πράξεις των Αποστόλων, ο επικαλούμενος Μάρκος, τον οποίον πήραν μαζί τους ο Βαρνάβας και ο Παύλος και για τον οποίον λέγει πάλι “είχα δε υπηρέτη τον Ιωάννη ”. εάν είναι αυτός ο γράψας δεν μπορώ να το πω. Καθόσον άλλωστε δεν γράφεται πως έφτασε μαζί μ’ αυτούς στην Ασία, αλλά λέει, “αποπλεύσαντες από την Πάφο οι περί τον Παύλο ήλθαν στη Πέργη της Παμφυλίας, ο δε Ιωάννης αποχωρήσας από την συνοδεία τους επέστρεψε στα Ιεροσόλυμα”. Νομίζω λοιπόν πως είναι κάποιος άλλος από τους ευρισκόμενους στην Ασία, επειδή μάλιστα λέγουν πως στην Έφεσο υπάρχουν δυο μνήματα, ανήκοντα και το ένα και το άλλο σε Ιωάννη.
Ότι αυτός είναι διαφορετικός από εκείνον συνάγεται κατά τρόπο φυσικό επίσης από τα νοήματα, τους λόγους και την σύνταξη. Έτσι το ευαγγέλιο και η επιστολή συμφωνούν μεταξύ τους και αρχίζουν με όμοιο τρόπο. Αυτό μεν λέει “εν αρχή ήτο ο Λόγος” αυτή δε λέει “ ο ην απ’ αρχής”. Αυτό μεν λέει “και ο Λόγος έγινε σαρξ και εσκήνωσε εις ημάς και είδαμε την δόξα του, δόξα ωσάν Μονογενούς από τον Πατέρα”, αυτή δε τα ίδια λίγο αλλαγμένα, “ότι έχουμε ακούσει, ότι έχουμε δει με τα μάτια μας, ότι αντικρίσαμε και τα χέρια μας ψηλάφησαν, περί του Λόγου της ζωής, και η ζωή εφανερώθη”. Διότι αυτά τα λέει – όπως δηλώνει στην συνέχεια – για εκείνους που λέγουν πως ο Κύριος δεν ήρθε με σάρκα. Γι’ αυτό προσθέτει προσεκτικά, “και ότι έχουμε δει, μαρτυρούμε και απαγγέλουμε σε σας, την αιώνια ζωή, η οποία ήταν προς τον Πατέρα και φανερώθηκε σε μας. Ότι έχουμε δει και ότι έχουμε ακούσει απαγγέλουμε και σε σας”. Είναι προσκολλημένος σ’ αυτόν και δεν απομακρύνεται από τις προθέσεις του, διαπραγματεύεται μάλιστα όλα τα θέματα με τα ίδια επιχειρήματα και τους ίδιους όρους. Μερικά από αυτά θα μνημονεύσουμε και εμείς, αυτός δε που πρόκειται να διαβάσει τα βιβλία θα τα συναντήσει και ο ίδιος και στα δύο, συχνά την ζωή, πολύ το φως, αποτροπή του σκότους, συνεχή την αλήθεια, την χάρη, την χαρά, τη σάρκα και το αίμα του Κυρίου, τη κρίση, την άφεση των αμαρτιών, την προς εμάς αγάπη του Θεού, την εντολή της αγάπης προς τους άλλους, την υποχρέωση να φυλάμε όλες τις εντολές. Ο έλεγχος του κόσμου, του διαβόλου, του αντιχρίστου, η επαγγελία του αγίου Πνεύματος, η υιοθεσία του Θεού, ο Πατέρας και ο Υιός παντού. Και είναι εύκολο χαρακτηρίζοντας γενικώς τα κείμενα να διαπιστώσουμε πως το χρώμα του ευαγγελίου και της επιστολής είναι ένα και το αυτό.
Η Αποκάλυψη όμως είναι πολύ διαφορετική και ξένη προς αυτά. Ούτε αγγίζει ούτε γειτονεύει με κανένα από αυτά, μπορεί μάλιστα να πει κάποιος πως δεν έχει σχεδόν ούτε μία συλλαβή κοινή με αυτά. Αλλά ούτε κάποια ανάμνηση ούτε έννοια της Αποκαλύψεως δεν έχει η επιστολή – άφησε δε το ευαγγέλιο – ή της επιστολής η Αποκάλυψη, ενώ ο Παύλος υπενθυμίζει κάτι από τις αποκαλύψεις του, τις οποίες δεν κατέγραψε από μόνος του. Επιπλέον δε είναι δυνατόν να συμπεράνουμε και από την έκφραση την διαφορά του ευαγγελίου και της επιστολής από την Αποκάλυψη. Διότι εκείνα όχι μόνο είναι γραμμένα σε άπταιστο Ελληνική γλώσσα, αλλά και μαρτυρούν λογιότητα στο λεκτικό τους, τους συλλογισμούς, την σύνθεση, την διατύπωση, δεν βρίσκεται δε σ’ αυτά κανένας απολύτως βαρβαρισμός, σολοικισμός ή ιδιωματισμός. Πράγματι ο συγγραφέας τους είχε όπως φαίνεται με την χάρη του Κυρίου και τις δυο ικανότητες, την γνώση και την έκφραση.
Ότι αυτός έχει δει αποκαλύψεις και έχει λάβει γνώση και προφητεία, δεν αντιλέγω, βλέπω όμως πως η διάλεκτος και η γλώσσα του δεν είναι ακριβώς Ελληνικές, αλλά χρησιμοποιεί βαρβαρικούς ιδιωματισμούς και σολοικίζει. Δεν είναι πάντως ανάγκη να λεπτολογήσω τώρα επί του θέματος αυτού, αφού μάλιστα δεν είπα αυτά τα πράγματα για να χλευάσω – μην το νομίσει κανείς αυτό – αλλά μόνο για ν’ αποδείξω την ανομοιότητα των γραφών των κειμένων αυτών». Ευσέβιος Καισαρείας, Εκκλησιαστική Ιστορία βιβλίο Ζ 25, 1 – 27.
Για τις επιφυλάξεις που διατυπώθηκαν για το αν ο Ιωάννης είναι ο συγγραφέας της, γράφει ο καθηγητής της Εκκλησιαστικής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Βλάσης Φειδάς: «Η διαφορά γλώσσας και ύφους από τα άλλα Ιωάννεια έργα – ευαγγέλιο, επιστολές – είναι εύλογη όχι μόνο από το γεγονός πως το βιβλίο γράφτηκε κάτω από δυσμενείς συνθήκες της εξορίας στην Πάτμο, αλλά και από τον ιδιότυπο χαρακτήρα και σκοπό του συγγραφέα».
Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε πως αυτός που συνέγραφε ότι οράματα και αποκαλύψεις έβλεπε ο Ιωάννης ήταν ο μαθητής του ο Πρόχορος.
Και η «περιπέτεια» της γνησιότητας ή μη της Αποκάλυψης λήγει οριστικά στην Ανατολή το 367 μ.Χ. με την 39η εορταστική επιστολή του Μεγάλου Αθανασίου που την συμπεριλαμβάνει στα γνήσια βιβλία του Κανόνα της Καινής Διαθήκης. Την ίδια εποχή περίπου γίνονται δεκτά και στη Δύση τα 27 κανονικά βιβλία που απαριθμούνται στην 39η εορταστική επιστολή του Μεγάλου Αθανασίου – μεταξύ τους και η Αποκάλυψη –, αφού τα αποδέχονται οι μεγάλες μορφές του Ιερώνυμου και του Αυγουστίνου. Πάντως τελικοί σταθμοί στη διαμόρφωση του κανόνα στη Δύση είναι η Επιστολή του πάπα Ιννοκέντιου Α΄ προς τον επίσκοπο Τουλούζης και οι σύνοδοι Ιππώνας (393 μ.Χ.) και Καρχηδόνας (397 μ.Χ.).
Παρόλα αυτά όμως στην Ανατολή κάποιες αμφιβολίες ως προς την Αποκάλυψη εξακολουθούν να υφίστανται μέχρι και τον Ι΄ αιώνα τουλάχιστον. Μετά από αυτόν παύουν και οι τελευταίες αμφιβολίες για την γνησιότητας ή μη. Σπουδαίο ρόλο θα παίξει αργότερα μετά την πτώση του Βυζαντίου όπου θα παρηγορεί τις καρδιές των υπόδουλων ορθοδόξων λαών με το μήνυμα και την ελπίδα της τελικής νίκης.
Καιρός όμως να αναρωτηθούμε τι είναι εκείνο που κάνει ένα βιβλίο της Καινής Διαθήκης να θεωρείται «κανονικό» δηλαδή γνήσιο, ώστε να συμπεριληφθεί στον κατάλογο – κανόνα της Καινής Διαθήκης;
Κριτήριο λοιπόν της γνησιότητας ενός βιβλίου της Καινής Διαθήκης είναι αυτό που διατύπωσαν πολύ ωραία ο Ωριγένης – ο οποίος ταξίδεψε σε πολλές Εκκλησίες της εποχής του Ελλάδα, Μ. Ασία, Ρώμη, Αίγυπτο, Παλαιστίνη άρα γνώριζε από πρώτο χέρι τι ίσχυε στις Εκκλησίες αυτές – και οι μετέπειτα ανατολικοί θεολόγοι. Και αυτό δεν είναι άλλο από το concensus την ομόφωνη δηλαδή γνώμη των Εκκλησιών για το βιβλίο αυτό. Και η ομόφωνη αυτή γνώμη δεν αφορά μόνο την αποστολικότητα του, αφού άλλωστε την εποχή εκείνη κυκλοφορούσαν πολλά ψευδεπίγραφα με το όνομα κάποιου Αποστόλου, ούτε το επίπεδο των θεολογικών συζητήσεων, αλλά αφορά κυρίως την λειτουργική και λοιπή χρήση αυτού του βιβλίου στην Εκκλησία. ]]> http://www.lamiablogs.gr/%ce%a0%cf%81%ce%bf%cf%82_%ce%95%ce%bc%ce%bc%ce%b1%ce%bf%cf%8d%cf%82/2010/05/20/%ce%97_%ce%92%ce%a5%ce%96%ce%91%ce%9d%ce%a4%ce%99%ce%9d%ce%97_%ce%a0%ce%91%ce%a1%ce%91%ce%94%ce%9f%ce%a3%ce%97_%ce%a3%ce%a4%ce%97_%ce%a4%ce%95%ce%a7%ce%9d%ce%97_%ce%a4%ce%9f%ce%a5_%ce%94%ce%9f%ce%9c%ce%97%ce%9d%ce%99%ce%9a%ce%9f%ce%a5_%ce%98%ce%95%ce%9f%ce%a4%ce%9f%ce%9a%ce%9f%ce%a0%ce%9f%ce%a5%ce%9b%ce%9f%ce%a5_-_%c2%ab%ce%95%ce%9b_%ce%93%ce%9a%ce%a1%ce%95%ce%9a%ce%9f%c2%bb c c "Η Ταφή του Κόμητος Ογκάρθ" - Γκρέκο

Πολλοί από τους κριτικούς τέχνης, ιστορικούς, καλλιτέχνες και αισθητικούς υποστηρίξανε ή αμφισβητήσανε τη σχέση του Greco με την Βυζαντινή Παράδοση. Και απ’ αυτούς άλλοι τον θέλουνε να έχει γνωρίσει αυτή στοιχειωδώς, άλλοι να έχει προπαιδευτεί σ’ αυτή και άλλοι να μην έχει ουδεμία σχέση με αυτή.
Έτσι έχουμε τον Ισπανό Gossio (Γκόσιο), ο οποίος στο έργο του «El Greco», αναφέρει την επίδραση της Βυζαντινής Τέχνης στις πρώτες εμπνεύσεις του Greco και τον Δανό Willumsen (Γουίλιαμσεν) να υποστηρίζει την μετεξέλιξη του Greco από Βυζαντινό σε Ευρωπαίο ζωγράφο.
 Εκτός των ανωτέρω και πολλοί άλλοι σημειώνουν την Βυζαντινή επίδραση στη ζωγραφική του, όπως ο Α. Κύρου, Π. Πρεβελάκης, Leo Bronstein (Λίο Μπρονστάιν) κ.λ.π. Άλλοι πάλι προχωράνε μακρύτερα και συγκρίνουνε η ζωγραφική του με πολλές Βυζαντινές τοιχογραφίες και εικόνες Π.χ. ο Έλληνας Κ. Μέρτζιος και ο κυριότερος εξ αυτών Kelemen (Κέλεμεν).
Αντίθετα με τις απόψεις των παραπάνω, άλλοι – Mayer (Μάγιερ), Kehrer (Κέχρερ), Μ. Χατζηδάκης – υποστηρίζουνε την μη εξάρτηση του Greco από την Βυζαντινή Τέχνη, αλλά πως δέχτηκε την επίδραση των διαφόρων καλλιτεχνικών Ευρωπαϊκών ρευμάτων όπως π.χ. των Βενετών ζωγράφων Τιντορέντο και Τισιανού ή την επίδραση του Ευρωπαϊκού μανιερισμού.
Τίθεται λοιπόν το ερώτημα. Ποιοι έχουνε δίκαιο και ποιοι όχι; Ενώ πράγματι υπάρχουνε αρκετές ομοιότητες της εικονογραφίας του Greco με την Βυζαντινή Παράδοση μια προσεκτικότερη και ψυχραιμότερη έρευνα μας πείθει, πως ουδεμία εξάρτηση δεν υπάρχει στην εικονογραφία του με την Τέχνη του Βυζαντίου.
Ας εξετάσουμε μερικούς πίνακες του Greco που συγκρίνανε με την Βυζαντινή εικονογραφία. Και αρχικά η συσχέτιση που έγινε στην «Ανάσταση» του Greco – που φυλάσσεται στο Πράδο της Μαδρίτης – με την Βυζαντινή «Μεταμόρφωση». Επειδή και στις δύο εικόνες ο Χριστός βρίσκεται στο μέσο και στη κορυφή της σύνθεσης, ενώ οι στρατιώτες στην «Ανάσταση» και οι τρείς μαθητές στην «Μεταμόρφωση» βρίσκονται καταγής. Όμως πως είναι δυνατόν να μοιάζουνε κάτι που εννοιολογικά απέχουν μακρά η μία από την άλλη. Εννοούμε δηλαδή, πως μπορεί ο Greco την στιγμή που ζωγράφιζε την «Ανάσταση» να είχε στο μυαλό του την «Μεταμόρφωση»;


















Αριστερά η "Ανάσταση" του Γκρέκο και δεξιά η Βυζαντινή "Μεταμόρφωση"

Ομοίως όταν συγκρίνουμε την εικόνα της «Βάπτισης του Χριστού». Στη Βυζαντινή Παράδοση ο Πρόδρομος αγγίζει το κεφάλι του Χριστού, δυο – τρεις άγγελοι κρατάνε τα ενδύματά του, το Άγιο Πνεύμα κατέρχεται ως περιστέρι και ένα χέρι στον ουρανό δεικνύει τον Θεό Πατέρα.
Στο Greco μυριάδες άγγελοι πληρούν τον πίνακα, ο Πρόδρομος χύνει νερό με όστρακο στο κεφάλι του Χριστού, ο οποίος έχει τα χέρια του ενωμένα στο στήθος και ο Θεός Πατέρας ολόσωμος κάθεται στα σύννεφα ιστορώντας του λόγου το αληθές.
Στην παράσταση λοιπόν της «Βάπτισης του Χριστού» έχουμε καθαρά επίδραση της Δυτικής θεολογίας στο Greco παρά Βυζαντινής. Διότι ο έχων Ορθόδοξη Θεολογία θα απεικονίσει τον Χριστό ολόκληρο μέσα στο νερό να βαπτίζεται από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο. Και τούτο διότι στο μυστήριο του Βαπτίσματος κατά την Ορθόδοξη Θεολογία ο οιοσδήποτε βαπτιζόμενος πρέπει να είναι ολόκληρος μέσα στο νερό.
Αντιθέτως ο έχων Καθολική Θεολογία θα απεικονίσει τον Χριστό είτε μέσα στο νερό με την προϋπόθεση όμως το νερό να ανέρχεται μέχρι τους αστραγάλους του, είτε εκτός νερού γονατιστό στα βράχια και τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και στην μία και στην άλλη περίπτωση να του χύνει με ένα όστρακο ή κύπελλο νερό στο κεφάλι. Η απεικόνιση αυτή γίνεται τοιουτοτρόπως, διότι ως γνωστό το μυστήριο του Βαπτίσματος στη Δυτική Εκκλησία γίνεται δια ραντίσματος.


















Αριστερά η Βυζαντινή "Βάπτιση " και δεξιά η "Βάπτιση" του ΓκρέκοΠαρόλα αυτά υπάρχουνε και πίνακες του Greco – όπως αυτός που βρίσκεται στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης – που σχετίζονται με την Βυζαντινή εικονογραφία. Απεικονίζει την Αγία Αικατερίνη. Διάφορα σημεία του πίνακα όπως το στέμμα στο κεφάλι, ο φοίνικας που κρατά στα χέρια της η Αγία Αικατερίνη, η κλίση του κεφαλιού αριστερά και ο τροχός που απεικονίζεται κάτω αριστερά της σύνθεσης είναι γνωρίσματα της Βυζαντινής εικονογραφίας. Όμως ο Greco έχει δεχτεί ταυτόχρονα και την Δυτική επίδραση γιατί η Αγία Αικατερίνη κρατά στο δεξί της χέρι ξίφος, παντελώς άσχετο στη Βυζαντινή εικονογραφία, διότι εκεί κρατά Σταυρό πάνω στον οποίο είναι σταυρωμένος ο Χριστός.


















Αριστερά η Βυζαντινή "Αγία Αικατερίνη" και δεξιά η "Αγία Αικατερίνη" του Γκρέκο

Αλλά αν ο Greco δεν έχει επηρεασθεί στην εικονογραφία του από την Βυζαντινή Παράδοση, δεν ισχύει το ίδιο για το καλλιτεχνικό του ύφος και την όλη μορφολογία του έργου του. Διότι οι υπερβολικές επιμηκύνσεις των σωμάτων και οι υπόλοιπες παραμορφώσεις αυτών προϋποθέτουνε καθαρά την Βυζαντινή επίδραση στον καλλιτέχνη. Λόγω των στοιχείων αυτών, πολλοί προσπάθησαν να βρούνε στα έργα του Greco επίδραση του μανιερισμού, ένα καλλιτεχνικό ρεύμα που ξεκίνησε στην Ευρώπη στις αρχές του 16ου αιώνα σαν αντίδραση στον αρμονικό κλασικισμό και τον εξιδανικευμένο νατουραλισμό της τέχνης στην ώριμη Αναγέννηση, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν υπερμεγέθη αλλά όχι επιμήκη σώματα π.χ. η «Αποκαθήλωση» του Pantorno (Παντόρνο) στην Σάντα Φελιτσιτά της Φλωρεντίας. Ούτε βέβαια το παιχνίδισμα που κάνει στα έργα του με το φως και τη σκιά ή ο παροξυσμός των κινήσεων σε αυτά μπορούν να το κατατάξουν στους καλλιτέχνες του baroque (μπαρόκ). Διότι οι αντιθέσεις του φωτός με τη σκιά του Greco είναι άλλου είδους, ενέχουν μεταφυσική χροιά και όχι φυσική όπως είναι στο μπαρόκ. Επίσης η κίνηση των μορφών στο μπαρόκ είναι εξωτερική και όχι εσωτερική όπως στο Greco.
Η εσωτερική αυτή κίνηση, ο εσωτερικός αυτός δυναμισμός, η εσωτερική αυτή εντελέχεια η οποία επιμηκύνει τις μορφές είναι καθαρά Βυζαντινές και μάλιστα αφορά ορισμένους περιόδους. Όπως την εποχή των Μακεδόνων, Κομνηνών, Παλαιολόγων. Παράδειγμα τέτοιας Βυζαντινής Τέχνης είναι το ψηφιδωτό της «Ανάληψης» στο τρούλο της Αγίας Σοφίας και ιδιαίτερα η απεικόνιση της Θεοτόκου. Ομοίως και η Κρητική Σχολή συνηθίζει να χρησιμοποιεί επιμήκη σώματα. Και δεν έχουμε παρά να αναφέρουμε τις μορφές του Θεοφάνη του Κρητός στα Μετέωρα όπως π.χ. την «Κοίμηση του Εφραίμ» ή τον «Λίθο» κ.λ.π.
Από όλα τα παραπάνω λοιπόν μπορούμε να συμπεράνουμε πως ούτε ο μανιερισμός ούτε το μπαρόκ, μπορούνε να ερμηνεύσουν την μορφολογία της τέχνης του Greco παρά μόνο η Βυζαντινή Παράδοση που γνώρισε στην Κρήτη. Βέβαια επηρεάσθηκε νέος από τα ρεύματα της εποχή, την περίοδο που βρισκότανε στη Βενετία και τη Ρώμη, αλλά ξαναγυρίζει στην μορφολογία της Βυζαντινής ζωγραφικής που την εκφράζει με τον δικό του μοναδικό τρόπο – ώριμος πια – ευρισκόμενος στην Ισπανία. Άλλωστε ως γνωστόν στην Τέχνη και στη ζωή δεν υπάρχουν παρθενογενέσεις και ο κάθε άνθρωπος ή καλλιτέχνης είναι αδύνατον να παραμείνει ανεπηρέαστος από το κοινωνικό περιβάλλον ή τα καλλιτεχνικά ρεύματα της εποχής του.
Έτσι όταν ο Greco χρησιμοποιεί στα έργα του τα επιμήκη σώματα, τα μεγάλα μάτια, την ασυμμετρία των σωμάτων με τα μικρά κεφάλια, τα χρώματα με την φωτεινή λάμψη, την αδιαφορία του για την τρίτη διάσταση, την μέθοδο να περνά και να ξαναπερνά το χρώμα, δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να χρησιμοποιεί Βυζαντινά πρότυπα τα οποία επιδρούνε στην όλη μορφολογία της τέχνης του. Ένα ακόμα ισχυρό δείγμα που μας δείχνει την επίδραση της Βυζαντινής ζωγραφικής στην τεχνοτροπία του είναι ο συμπυκνωτικός λειτουργικός τρόπος παράστασης των σκηνών του.
Γιατί ως γνωστόν η Βυζαντινή Λατρεία εκφραζόμενη μέσω της τέχνης της ζωγραφικής αναγάγει τα αναπαριστώμενα γεγονότα της Ιερής Ιστορίας πέρα και πάνω από την χρονική στιγμή που έλαβαν χώρα και τα μεταφέρει στο σήμερα, ώστε ο πιστός να δύναται να μετέχει και να ζει τα γεγονότα αυτά. Π.χ. παρατηρώντας την Βυζαντινή εικόνα της "Γέννησης του Χριστού", διακρίνουμε εκτός από τον νεοτεχθέντα Ιησού, το λουτρό του Θείου Βρέφους και την επίσκεψη των Μάγων. Και τα δύο όμως αυτά γεγονότα έλαβαν χώρα σε ύστερες χρονικές περιόδους και απέχουνε κατά πολύ μεταξύ τους, ιδιαίτερα η προσκύνηση των Μάγων που σύμφωνα με τους ερευνητές συνέβει μετά την πάροδο 3 – 6 μηνών.



Η "Γέννηση του Χριστού" κατά την Βυζαντινή Παράδοση

Κάτι ανάλογο παρατηρούμε και στους πίνακες του Greco. Λόγου χάρη στον "Ευαγγελισμό της Θεοτόκου". Απεικονίζονται η Θεοτόκος, ο αρχάγγελος Γαβριήλ, το Άγιο Πνεύμα και πλήθος αγγέλων. Όλη αυτή λοιπόν η παράσταση δεν είναι τοποθετημένη κάπου δηλαδή τοπικά, επειδή λείπει παντελώς το σπίτι από την παράσταση και έτσι ο θεατής έχει την αίσθηση πως συμβαίνει τώρα αυτό. Η αίσθηση αυτή του παρόντος χρόνου, παρατηρείται και στα άλλα έργα του Greco, όπως το περίφημο "Espolio" (Εσπόλιο), η "Σταύρωση" κ.λ.π.


Ο "Ευαγγελισμός της Θεοτόκου" - Γκρέκο

Ένα άλλο στοιχείο του Βυζαντινισμού του Greco είναι οι υπογραφές που βάζει στα έργα του στην Ελληνική γλώσσα ή όταν την χρησιμοποιεί σε κάποια από τα σημεία των έργων του όπως π.χ. στο έργο του «Απόστολος Παύλος» όπου ο Παύλος κρατά στα χέρια του την προς Τίτο επιστολή του, της οποίας ο τίτλος είναι γραμμένος στα Ελληνικά: «Προς Τίτον της Κρητών Εκκλησίας πρώτον αρχιεπίσκοπον χειροτονηθέντα».

Ο "Απόστολος Παύλος" - Γκρέκο


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΘρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια ]]> http://www.lamiablogs.gr/%ce%a0%cf%81%ce%bf%cf%82_%ce%95%ce%bc%ce%bc%ce%b1%ce%bf%cf%8d%cf%82/2010/05/02/%ce%9d%ce%97%ce%a0%ce%99%ce%9f%ce%92%ce%91%ce%a0%ce%a4%ce%99%ce%a3%ce%9c%ce%9f%ce%a3:_%ce%91%ce%a1%ce%a7%ce%91%ce%99%ce%95%ce%a3_%ce%9c%ce%91%ce%a1%ce%a4%ce%a5%ce%a1%ce%99%ce%95%ce%a3_%ce%93%ce%99%ce%91_%ce%a4%ce%97%ce%9d_%ce%a4%ce%95%ce%9b%ce%95%ce%a3%ce%97_%ce%a4%ce%9f%ce%a5 c c
Ως γνωστόν η εισδοχή κάποιου στην οικογένεια της Εκκλησίας γίνεται με το μυστήριο του Βαπτίσματος. Η Εκκλησία από τα πρώτα χρόνια της ίδρυσής της – από το Χριστό και τους Αποστόλους – τελούσε το μυστήριο του Βαπτίσματος αδιακρίτου ηλικίας δηλαδή αν ο πιστός ήταν σε νηπιακή ή όχι ηλικία. Και αυτό συνέβαινε γιατί ο Χριστός δεν ξεχωρίζει τους ανθρώπους ηλικιακά αλλά τους αγαπάει όλους και τους καλεί αδιάκριτα κοντά του.
Βέβαια τους πρώτους αιώνες η πλειοψηφία των Χριστιανών βαπτίζονταν σε μεγάλη ηλικία και λογικό ήταν αυτό, αφού προέρχονταν από την Ιουδαϊκή και Εθνική (ειδωλολατρική) Θρησκεία. Αυτό βέβαια δεν απέκλειε το ενδεχόμενο εάν κάποια οικογένεια Χριστιανών ήθελε να βαπτίσει το παιδί της σε νηπιακή ηλικία.


Η Γραφή βέβαια κάθε άλλο απαγορεύει τον νηπιοβαπτισμό. Γιατί ούτε ένα χωρίο της είναι εναντίον αυτού. Αντίθετα βρίθει χωρίων όπου διαφαίνεται ο νηπιοβαπτισμός αφού περιγράφει την βάπτιση ολόκληρων οικογενειών. Φυσικό ήταν οι οικογένειες αυτές να είχαν και μικρά παιδιά. Πουθενά δεν διαφαίνεται η απαγόρευση ή αποτροπή να πάρουν μέρος και αυτά στο μυστήριο του Βαπτίσματος:

1. «Βαπτίστηκε (η Λυδία) και όλη η οικογένειά της». Πράξεις των Αποστόλων, κεφάλαιο 16, στίχος 15.2. «Βαπτίστηκε αυτός (ο δεσμοφύλακας των Φιλίππων) και όλοι όσοι ήταν μαζί του». Πράξεις των Αποστόλων, κεφάλαιο 16, στίχος 33.3. «Βάπτισα (εννοείται ο Παύλος), την οικογένεια του Στεφανά». 1η επιστολή προς Κορινθίους, κεφάλαιο 1, στίχος 15.Ομοίως στο κεφάλαιο 10, από τις Πράξεις των Αποστόλων, περιγράφεται η βάπτιση του εκατόνταρχου Κορνηλίου και της οικογένειάς του από τον Πέτρο, καθώς επίσης και των στενών συγγενών και φίλων του που είχε καλέσει για ν’ ακούσουν το κήρυγμα του Πέτρου.
Άλλωστε ο επίλογος του κατά Ματθαίου Ευαγγελίου προτρέπει παρά αποτρέπει προς τον νηπιοβαπτισμό, αφού ο ίδιος ο Χριστός παραγγέλνει στους μαθητές του να βαπτίζουν πρώτα και μετά να διδάσκουν:
«Οι έντεκα μαθητές πήγαν στην Γαλιλαία, στο όρος που τους είχε ορίσει ο Ιησούς. Και όταν τον είδαν, τον προσκύνησαν, μερικοί όμως ήταν διστακτικοί. Και ο Ιησούς τους πλησίασε και τους είπε, Μου δόθηκε πλήρης εξουσία στον ουρανό και στη γη. Πηγαίνετε λοιπόν και κάνετε όλα τα έθνη μαθητές μου ΒΑΠΤΙΖΟΝΤΕΣ αυτούς στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΕΣ αυτούς να τηρούν όλα όσα σας διέταξα. Και να εγώ είμαι μαζί σας όλες τις μέρες μέχρι της συντέλειας του κόσμου». Κατά Ματθαίο Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 28,στίχοι 16 – 20.
Εκτός όμως της Γραφής υπάρχουν και μαρτυρίες από Εκκλησιαστικούς Πατέρες των πρώτων αιώνων οι οποίοι θεολογούν για την ανάγκη να βαπτίζονται οι πιστοί σε νηπιακή ηλικία. Όπως υπάρχουν και μαρτυρίες από αρχαία Εκκλησιαστικά Κείμενα όπου διαφαίνεται ο νηπιοβαπτισμός.
Πρώτο αναφέρουμε το «Μαρτύριο του Πολυκάρπου». Ο Πολύκαρπος ο οποίος εποίμανε την Εκκλησία της Σμύρνης για έξι δεκαετίες υπήρξε μαθητής των Αποστόλων και πιθανότερο μαθητής του Ιωάννη του Ευαγγελιστή. Μαρτύρησε το 156 μ.Χ. επί αυτοκράτορα Αντωνίνου. Όταν καλέστηκε από τον ανθύπατο της Μ. Ασίας, Στάτιο Κοδράτο να απαρνηθεί το Χριστό και να τον βλασφημήσει απάντησε: «Ογδονταέξι χρόνια Τον υπηρετώ και ποτέ δεν με αδίκησε. Πως μπορώ να βλασφημήσω τον Σωτήρα μου;». Ομολογεί δηλαδή εδώ ο Πολύκαρπος πως υπήρξε Χριστιανός από την παιδική του ηλικία, οπότε η βάπτισή του πρέπει να είχε λάβει χώρα σε νηπιακή ηλικία.
Ερχόμαστε τώρα στα κείμενα των αρχαίων Εκκλησιαστικών Πατέρων που μιλούν για τον νηπιοβαπτισμό:
«Διότι Αυτός (ο Χριστός), ήρθε στη γη για να μας σώσει όλους δι’ αυτού – όλους λέγω, που θα αναγεννηθούν δι’ Αυτού εν Θεώ – νήπια, παιδιά, εφήβους, νέους, και γέρους. Ήρθε λοιπόν για κάθε ηλικία, γενόμενος νήπιος για τα νήπια καθαγιάζοντάς τα. Παιδί για τα παιδιά καθαγιάζοντάς και αυτά, γενόμενος προς αυτά ταυτόχρονα παράδειγμα ευσέβειας, αρετής και ταπείνωσης.» Άγιος Ειρηναίος επίσκοπος Λυών, Κατά αιρέσεων, βιβλίο β΄, PG Migne 7, 783 C – 784 A.
Ο Άγιος Ειρηναίος επίσκοπος Λυών (130 – 202 μ.Χ.) υπήρξε μαθητής του Πολύκαρπου Σμύρνης που όπως είπαμε πιθανόν υπήρξε μαθητής του Ιωάννη του Ευαγγελιστή. Στο κείμενο του που αναφέραμε, χρησιμοποιεί την λέξη αναγέννηση για να δηλώσει το Βάπτισμα.
Επόμενος ο πολύς Ωριγένης (182 – 251 μ.Χ.):
«Μπορεί άραγε κάποιο που μόλις γεννήθηκε να αμαρτήσει; Κι όμως, όπως φαίνεται από τους ψαλμούς 50, 5 – 7, και τον Ιώβ 14, 4 έχει αμαρτία, για την οποία πρέπει να προσφέρει κάποια θυσία. Για αυτό το λόγο η Εκκλησία έλαβε από τους Αποστόλους την παράδοση να βαπτίζονται και τα παιδιά. Γιατί οι άνθρωποι στους οποίους παραδόθηκαν τα ιερά μυστήρια, γνώριζαν ότι μέσα στον καθένα μας υπήρχε έμφυτη η μόλυνση της αμαρτίας, η οποία πρέπει να ξεπλυθεί δι ‘υδατος και Πνεύματος». Σχόλια στην προς Ρωμαίους Επιστολή (5,19) PG Migne 14, 1047 Β.
Όπως βλέπουμε ο Ωριγένης μιλάει για Αποστολική Παράδοση του νηπιοβαπτισμού. Πιθανόν να διέθετε κάποια κείμενα που δεν μπορούμε να διαθέτουμε εμείς σήμερα επειδή δεν διασώθηκαν από τη φθορά του χρόνου.
Τέλος ο Κυπριανός (200 – 258 μ.Χ.):
«Όλοι μάλλον συμφωνούμε ότι το έλεος και η χάρη του Θεού δεν πρέπει να στερείται από κανένα άνθρωπο. Κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να εμποδίζεται από τη λήψη της χάριτος μέσω αυτού του ήδη θεσπισμένου νόμου. Από αυτή την πνευματική περιτομή (βάπτισμα) δεν πρέπει να εμποδίζεται κανείς. Κανείς δεν πρέπει να κρατείται μακρυά από το μυστήριο του Βαπτίσματος και από τη χάρη του αγαθού και ελεήμονος Θεού, ο οποίος αγαπάει τους πάντες. Το οποίο αφού τηρήθηκε και διατηρήθηκε χάριν όλων μας πιστεύουμε πως ακόμη περισσότερο πρέπει να τηρηθεί για τα βρέφη και τα νεογέννητα, τα οποία ένεκεν αυτής καθαυτής της θέσης τους χρήζουν περισσότερο της βοήθειά μας και του Θείου ελέους» Επιστολή LVIII.Ο Κυπριανός επίσκοπος Καρχηδόνας υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες Εκκλησιαστικές μορφές. Στο παραπάνω κείμενό του βλέπουμε πως είναι υπέρ του νηπιοβαπτισμού για να μην στερείται η χάρη του Θεού από κανέναν ούτε ακόμα από την βρεφική ηλικία.
Ήταν δε τόσο μεγάλη εμβληματική μορφή ώστε να παρατηρηθεί στην Εκκλησία της Καρχηδόνας άνθηση του νηπιοβαπτισμού στα μέσα του Γ΄ αιώνα. Εξ’ αυτού έχει γίνει η παρεξήγηση που υποστηρίζουν πολλοί πως ο νηπιοβαπτισμός καθιερώνεται στα μέσα του Γ΄ αιώνα στην Εκκλησία. Αυτό όμως δεν είναι σωστό γιατί όπως είπαμε αυτό παρατηρείται μόνο στην Εκκλησία της Καρχηδόνας. Επειδή μετέπειτα συμβαίνει το εξής εκπληκτικό. Ενώ κανονικά θα έπρεπε να μεταδοθεί και στις υπόλοιπες Εκκλησίες τον Δ΄ αιώνα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο! Πολλοί από τους τότε Χριστιανούς όχι μόνο δεν βαπτίζονται σε νηπιακή, αλλά ούτε καν σε μεγάλη ηλικία. Βαπτίζονται λίγο πριν το θάνατό τους!!!! γιατί έτσι πίστευαν πως θα πάνε στην άλλη ζωή καθαροί από τις αμαρτίες τους. (βλέπε Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια τόμος 9, σελίδα 443).Βέβαια η πρακτική αυτή πολεμήθηκε από την Εκκλησία και σιγά – σιγά εξέλιπε, γιατί από μαρτυρίες που έχουμε πολλοί Χριστιανοί προχωρούσαν σ’ αυτή τους την πράξη εκ του πονηρού. Έκαναν δηλαδή άστατη και αμαρτωλή ζωή αφού όπως πίστευαν άμα βαπτιστούν θα συγχωρεθούν όλες τους οι αμαρτίες.
Σύγχυση υπάρχει και από αρκετούς για τον αιώνα καθιέρωσης του νηπιοβαπτισμού. Πολλοί υποστηρίζουν πως έγινε από την Εκκλησία τον Ε΄ αιώνα. Αυτό όμως είναι λάθος γιατί καμμία Σύνοδος δεν επισημοποιεί με κανένα Κανόνα της τον Νηπιοβαπτισμό αφού όπως είπαμε υπάρχει σαν έθος από τα Αποστολικά χρόνια. Η σύγχυση αυτή έχει την ερμηνεία της και δεν υπάρχει χωρίς λόγο. Γιατί πράγματι τον Ε΄ αιώνα ο νηπιοβαπτισμός επισημοποιείται όχι όμως σε επίπεδο Εκκλησιαστικό αλλά σε επίπεδο κρατικό! Ο Ιουστινιανός με την 116 Νεαρά του – Νεαρές ονομάζονταν τότε οι Νόμοι – κάνει τον νηπιοβαπτισμό νόμο του κράτους. (βλέπε Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια τόμος 9, σελίδα 443).
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
Για τους μη γνωρίζοντες το PG Migne που γράφουμε, σημαίνει Patrologia Graeca (Πατρολογία Γκρέκα). To PL Migne σημαίνει Patrologia Latina (Πατρολογία Λατίνα). Ο Migne ήταν Γάλλος κληρικός, 1800; - 1875, που συγκέντρωσε ότι είχε γραφτεί και είχε διασωθεί από Έλληνες και Λατίνους Πατέρες από την αρχή του Χριστιανισμού Ορθοδόξων, αιρετικών, Γνωστικών κ.λ.π. ]]> http://www.lamiablogs.gr/%ce%a0%cf%81%ce%bf%cf%82_%ce%95%ce%bc%ce%bc%ce%b1%ce%bf%cf%8d%cf%82/2010/04/05/%ce%94%ce%97%ce%9c%ce%99%ce%9f%ce%a5%ce%a1%ce%93%ce%99%ce%91_%ce%9a%ce%9f%ce%a3%ce%9c%ce%9f%ce%a5_%ce%9a%ce%91%ce%99_%ce%91%ce%9d%ce%98%ce%a1%ce%a9%ce%a0%ce%9f%ce%a5_%ce%a3%ce%a4%ce%91_%ce%91%ce%a6%ce%a1%ce%99%ce%9a%ce%91%ce%9d%ce%99%ce%9a%ce%91_%ce%98%ce%a1%ce%97%ce%a3%ce%9a%ce%95%ce%a5%ce%9c%ce%91%ce%a4%ce%91 c c
Τα τελευταία χρόνια έμελε η χώρα μας να κατακλυσθεί από χιλιάδες μετανάστες, οι οποίοι προσδοκώντας μία καλύτερη ζωή εγκαταστάθηκαν σ’ αυτήν και όχι μόνο έγιναν γείτονές μας αλλά κάποιοι από αυτούς και συγγενείς μας εξ αγχιστείας.
Γι’ αυτό το λόγο έχουμε ξεκινήσει εδώ και καιρό από τις σελίδες του «Προς Εμμαούς» κάποια άρθρα που αφορούν την θρησκευτικότητά τους, ούτως ώστε ο αναγνώστης να έχει κάποια αντίληψη – ελάχιστη έστω – για κάποιες συμπεριφορές τους που πιθανόν να του φαίνονται ακατανόητες. Γιατί η σωστή και υπεύθυνη ενημέρωση βοηθάει στην καλή γειτνίαση και στην άρση παρεξηγήσεων που πιθανόν δημιουργηθούν λόγω διαφορετικής θρησκευτικότητας και κουλτούρας ....

Πολλοί λοιπόν από τους μετανάστες κατάγονται από την «μαύρη ήπειρο» την Αφρική. Έτσι στο σημερινό μας άρθρο θα ασχοληθούμε με την κοσμολογία και ανθρωπολογία των θρησκευμάτων της Αφρικής. Μία ήπειρος στην οποία ζουν εκατοντάδες φυλές και λαοί, οι οποίοι σημειωτέον διακρίνονται για την έντονη θρησκευτικότητά τους.
ΜΥΘΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Προς άρση παρεξήγησης και σύγχυσης οφείλουμε κατ’ αρχάς να τονίσουμε πως με τον όρο Αφρικανικά Θρησκεύματα εννοούνται τα θρησκευτικά αυτά μορφώματα που αναπτύχθηκαν νοτίως της Σαχάρας και όχι βέβαια στη Βόρεια Αφρική (Αίγυπτο, Λιβύη κ.λ.π.), στις χώρες δηλαδή που βρέχονται από τη Μεσόγειο Θάλασσα.
Το κύριο χαρακτηριστικό όλων των Αφρικανικών Θρησκευμάτων είναι, πως λόγω έλλειψης γραφής ό,τι έχει σχέση με την θρησκευτικότητα του Αφρικανού πιστού, μας έχει διασωθεί έως σήμερα μέσα από θρησκευτικές παραδόσεις ή διάφορα έθιμα, αλλά κυρίως από μύθους.Οι Αφρικανικοί μύθοι λοιπόν που αναφέρονται στην δημιουργία του κόσμου κατά κανόνα είναι πολύ λιτοί αλλά ταυτόχρονα και οι πιο ευφάνταστοι στον κόσμο. Αναφέρονται στην δημιουργία του κόσμου από τον δημιουργό Θεό, όχι όμως με την έννοια που γνωρίζουμε εμείς ως Χριστιανοί. Δηλαδή εκ του μηδενός. Οι Αφρικανικοί μύθοι πλησιάζουν περισσότερο με τους μύθους των Αρχαίων Ελλήνων και των άλλων λαών της Μεσογείου δηλαδή για «πλάσιμο» του από προϋπάρχουσα ύλη όπως νερό, χάος, τέρας, αυγό κ.λ.π.
Υπάρχουν όμως και φυλές όπως οι Κόνο της Γουινέας που πιστεύουν πως πρωταρχική δύναμη στον κόσμο, πριν και από αυτό τον Θεό είναι ο θάνατος. Οι ποιμένες Μάλι Φουλάνι έχουν πυρήνα της κοσμολογίας τους το ιερό γάλα. Από τους πιο παράξενους μύθους της κοσμολογίας είναι αυτός των Πάνγκουα ή Φανγκ της Τανζανίας. Πιστεύουν πως ο κόσμος δημιουργήθηκε από τα περιττώματα των μυρμηγκιών! Παρόμοια και οι Βοσχιμάνοι δέχονται την δημιουργία της σελήνης από ένα παλιό παπούτσι! Οι γνωστοί μας Πυγμαίοι – διάσημοι για το μικρό τους ύψος – πιστεύουν πως ο Θεός τους ονόματι Χονβούμ, επικοινωνεί με τους ανθρώπους ή μέσω πραγματικών ζώων ή μέσω φανταστικών, όπως ο ελέφαντας Γκορ που παράγει την βροντή!
Οι Μπουκούσου της Δυτικής Κένυας διηγούνται πως ο ύψιστος Θεός Ουέλε Χακάμπα δημιούργησε το σύμπαν σε δυο μέρες. Και μην έχοντας κατοικία έως τότε δημιούργησε τον ουρανό για να κατοικεί και όλα τα υπόλοιπα που βρίσκονται στο κόσμο. Πιστεύουν επίσης οι Μπουκούσου – θυμίζοντας τους Γαλάτες των κόμικς Αστερίξ και Οβελίξ – πως για να μην πέσει ο ουρανός, ο ύψιστος Θεός Ουέλε Χακάμπα τον στήριξε με στύλους. Έπειτα πιθανόν γιατί κουράστηκε; δημιούργησε και δύο βοηθούς τον Μουχόβε και Μουρούμουα. Συνεχίζοντας την δημιουργία του έφτιαξε τον ήλιο και την σελήνη. Παράξενη είναι η διήγησή τους – για τα δική μας σημερινή αντίληψη πάντα – όσον αφορά κάποια φυσικά φαινόμενα. Λόγου χάρη πιστεύουν πως την αστραπή και το κεραυνό τα προκαλεί ένας κόκορας και υπάρχουν δύο ουράνια τόξα, ένα θηλυκό και ένα αρσενικό! Διαφοροποιημένη μα συνάμα γλαφυρή είναι και η πίστη των Μπουκούσου και σε άλλα πράγματα του κόσμου. Δέχονται πως πρώτα δημιουργήθηκαν ο άνδρας (Μουάμπου) και η γυναίκα (Σέλα) και μετά οι λίμνες και οι θάλασσες, επειδή το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι χρειάστηκε νερό, το οποίο έπεσε από τον ουρανό. Αφού λοιπόν σχηματίστηκαν οι λίμνες και οι θάλασσες, φυσικό επόμενο ήταν να δημιουργηθούν από τον ύψιστο Θεό Ουέλε Χακάμπα τα φυτά και τα ζώα.
Υπάρχουν και φυλές της Αφρικής όπου ο μύθος για την δημιουργία του κόσμου είναι πιο σύνθετος. Ο πιο διεξοδικός μύθος είναι αυτός των Ντογκόν, ο οποίος για να απαγγελθεί ολόκληρος χρειάζεται 7 ημέρες.
Σε αφρικανικές κοινωνίες με πολυθεϊστική μορφή, απαντά η πίστη πως ο Θεός μετά την δημιουργία ανέθεσε ορισμένες αρμοδιότητες σε πνεύματα θεότητες περιορισμένης εμβέλειας, μέσω των οποίων συντηρεί τον κόσμο και φροντίζει γι’ αυτόν.

ΜΥΘΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
Είναι γεγονός όμως, πως το κύριον ενδιαφέρον των αφρικανικών θρησκευμάτων δεν είναι τόσο η κοσμολογία όσο η ανθρωπολογία και η επιβίωση του ανθρώπου. Έτσι διάφοροι μύθοι αναφέρονται στην δημιουργία του ανθρώπου και στο ξεκίνημα της φυλής, τους οποίους συνδέουν τις περισσότερες φορές με τον ύψιστο Θεό.
Οι Ντογκόν λόγου χάρη διηγούνται πως η δημιουργός θεότητα δημιουργεί πρώτα ένα αυγό. Μέσα στο αυγό υπάρχουν δύο ζεύγη διδύμων, καθένα από τα οποία αποτελείται από ένα αρσενικό και ένα θηλυκό. Αυτά τα δίδυμα υποτίθεται πως θα ωριμάσουν μέσα στο αυγό και θα γίνουν ερμαφρόδιτα όντα, τα τέλεια δημιουργήματα που θα κατοικήσουν στο κόσμο.
Οι Γιορούμπα της Νιγηρίας μιλούν για έναν δημιουργό θεό που μέθυσε με φοινικόκρασο και δημιούργησε τους αλμπίνους και τους σακάτηδες.
Πάντως κοινή πεποίθηση σχεδόν σε όλα τα αφρικανικά θρησκεύματα είναι, πως ο άνθρωπος είχε καλεστεί να ζήσει σε ένα ειδυλλιακό κόσμο, έναν Παράδεισο.
Όμως ο Αφρικανός κάτοικος παρατηρώντας τον κόσμο διαπίστωσε την ύπαρξη του κακού και του θανάτου. Θέλοντας λοιπόν να δώσει κάποια εξήγηση σ’ αυτά δημιούργησε μύθους στους οποίους διηγείται πως μπήκε το κακό και ο θάνατος στον κόσμο και στην ζωή του ανθρώπου. Κοινή γραμμή όλων των αφρικανικών μύθων είναι πως ο άνθρωπος είναι υπαίτιος για την ύπαρξη του κακού στον κόσμο και όχι βέβαια ο Θεός.
Έτσι συνεχίζοντας ο μύθος των Ντογκόν διηγείται πως ένα από τα δίδυμα του κοσμικού αυγού, πριν να ωριμάσει – πριν να φτάσει δηλαδή στην τελειότητα – βγαίνει από το αυγό και παίρνοντας μαζί του ένα μέρος του αυγού δημιουργεί έναν ατελή κόσμο. Η δημιουργός θεότητα, βλέποντας αυτή την δόλια ενέργεια, θυσιάζει το άλλο ζεύγος των διδύμων για να επιτευχθεί ισορροπία στον κόσμο. Μ’ αυτή την θυσία σώζεται μεν ο κόσμος αλλά είναι πλέον ατελής, επειδή κυριαρχεί μέσα του το κακό και ο θάνατος.
Απογοητευμένος ο Θεός αποτραβιέται από τον άνθρωπο και δεν έχει πλέον την στενή σχέση και επαφή που είχε πρωταρχικά μαζί του. Διηγείται λοιπόν γλαφυρά ένας αφρικανικός μύθος για την απομάκρυνση αυτή του Θεού: «Ο ουρανός όπου κατοικεί ο Θεός, ήταν κάποτε πολύ κοντύτερα από ό,τι είναι σήμερα. Τόσο κοντά ήταν που οι άνθρωποι μπορούσαν να τον αγγίξουν. Αλλά μια μέρα κάποιες γυναίκες πήραν κομμάτια από τον ουρανό για να τα μαγειρέψουν στη σούπα. Τότε ο Θεός θύμωσε και απομακρύνθηκε στη σημερινή του απόσταση».Εκεί βέβαια που διαφοροποιείται τελείως η αφρικανική σκέψη από τη δυτική σκέψη και κατ’ εξοχήν την Χριστιανική είναι στην διήγηση του θανάτου. Γιατί ως αιτία του θανάτου οι αφρικανικοί μύθοι δέχονται την αμέλεια ή την βλακεία του αγγελιοφόρου, με τον οποίον στάλθηκε στον άνθρωπο το μήνυμα της ζωής. Έτσι διάφοροι μπαντού λαοί διηγούνται πως ο δημιουργός Θεός ανέθεσε σε κάποιο ζώο (χαμαιλέοντα ή πρόβατο) να μεταφέρει το μήνυμα της ζωής και ότι κατόπιν έδωσε το μήνυμα του θανάτου σ’ ένα ταχύτερο ζώο (λαγό ή σαύρα). Το τελευταίο, με το μήνυμα του θανάτου έφθασε νωρίτερα και έτσι ο θάνατος έγινε ο κλήρος της ανθρωπότητας.

Βιβλιογραφία1. Αναστασίου Γιαννουλάτου αρχιεπισκόπου Αλβανίας, «Ίχνη από την αναζήτηση του υπερβατικού»
2. Εγκυκλοπαίδεια «Πάπυρος Λαρούς» τόμοι 10 και 16
3. «Πάπυρος Λαρούς», «Παγκόσμια Μυθολογία» τόμος Β΄
4. Σχολικό εγχειρίδιο Β’ Γενικού Λυκείου, «Χριστιανισμός και Θρησκεύματα» ]]> http://www.lamiablogs.gr/%ce%a0%cf%81%ce%bf%cf%82_%ce%95%ce%bc%ce%bc%ce%b1%ce%bf%cf%8d%cf%82/2010/03/16/%ce%97__%c2%ab%ce%9a%ce%91%ce%9a%ce%9f%ce%a0%ce%9f%ce%99%ce%97%ce%a3%ce%97%c2%bb_%ce%a4%ce%97%ce%a3__%ce%91%ce%93%ce%99%ce%9f%ce%93%ce%a1%ce%91%ce%a6%ce%97%ce%a3%ce%97%ce%a3_%ce%a4%ce%a9%ce%9d_%ce%99%ce%95%ce%a1%ce%a9%ce%9d_%ce%9d%ce%91%ce%a9%ce%9d_%ce%9c%ce%95%ce%a4%ce%91_%ce%a4%ce%97%ce%9d_%ce%91%ce%a0%ce%95%ce%9b%ce%95%ce%a5%ce%98%ce%95%ce%a1%ce%a9%ce%a3%ce%97_%ce%91%ce%a0%ce%9f_%ce%a4%ce%9f%ce%a5%ce%a3_%ce%a4%ce%9f%ce%a5%ce%a1%ce%9a%ce%9f%ce%a5%ce%a3 c c Φώτης Κόντογλου: Ο πρόδρομος της Ελληνικής Ορθόδοξης Αγιογράφησης

Η μακραίωνη κατοχή της Ελλάδας από τους Τούρκους εκτός των άλλων δεινών που επισώρευσε, ήταν ως γνωστόν και αυτών της οπισθοδρόμησης των Τεχνών και των Γραμμάτων και του εν γένει Πολιτισμού.
Εξαίρεση βέβαια δεν μπορούσε να αποτελέσει και η Εκκλησιαστική αγιογραφία η οποία έμελλε να παρακμάσει παντελώς, αν και λίγους χρόνους προ της αλώσεως έφτασε στο απόγειό της με τις δυο περίφημες σχολές (τεχνοτροπίες), την Κρητική σχολή με κύριο εκπρόσωπο τον Θεοφάνη τον Κρήτα και την Μακεδονική σχολή με κύριο εκπρόσωπο τον Μανουήλ Πανσέληνο ....

Παρόλη όμως την παρακμή της Ορθοδόξου Εκκλησιαστικής Τέχνης κατά τους χρόνους της Τουρκοκρατίας, υπήρχε ένα παρήγορο στοιχείο. Πως αν και είχε παρακμάσει παντελώς, η παράδοσή της δεν είχε χαθεί ολωσδιόλου, αλλά ζούσε υπό μορφή λαϊκή στα έργα διαφόρων αυτοδίδακτων λαϊκών ζωγράφων.
Και ενώ θα περίμενε κανείς να διασωθεί τουλάχιστον στις περιοχές που δεν είχαν κατακτηθεί από τους Τούρκους, λόγου χάρη τα Επτάνησα, δυστυχώς δεν συνέβη αυτό. Διότι οι αγιογράφοι των περιοχών αυτών όχι μόνο είχαν λησμονήσει την Ορθόδοξη Τέχνη, αλλά αγιογραφούσαν επηρεασμένοι από την δυτική τέχνη και κατ’ εξοχήν την Ιταλική.
Έτσι στις αρχές του 18ου αιώνα έχουμε δύο Ζακυνθινούς ιερείς αγιογράφους τον Νικόλαο Κουτούζη (1741 – 1813) και τον Νικόλαον Καντούνην (1707 – 1834) οι οποίοι αγιογραφούν τους Ναούς ως εκπρόσωποι της Επτανησιακής σχολής.
Χρησιμοποιούν στα έργα τους αποκλειστικά ελαιογραφίες και η τεχνική τους παραπέμπει στη δυτική τεχνοτροπία (αναγεννησιακού τύπου) και όχι στην Ορθόδοξη Παράδοση και Θεολογία. Αν δει κάποιος τα έργα τους θα θεωρήσει πως έγιναν από Ιταλούς ζωγράφους και όχι από Έλληνας Ορθόδοξους αγιογράφους.
Και αστείο της υπόθεσης είναι πως οι εν λόγω αγιογράφοι πίστευαν πως είναι συνεχιστές της Ορθοδόξου Παραδόσεως.
Προς άρση παρεξηγήσεως αξίζει να διευκρινίσουμε ότι δεν υποτιμάμε την δυτική τεχνοτροπία. Σεβόμαστε απόλυτα τον τρόπο με τον οποίο ο κάθε άνθρωπος και ο κάθε λαός πλησιάζει το Θεό και με ποια καλλιτεχνικά μέσα αποδίδει το πλησίασμα αυτό. Πρόθεσή μας απλώς είναι να επισημάνουμε την Ορθόδοξη Θεολογία για τις εικόνες.Μια Θεολογία και μια παράδοση που είχε ξεχαστεί όχι μόνο λόγω Τουρκοκρατίας, αλλά και – μετά από αυτή – λόγω άγνοιας του βυζαντινού τυπικού και της απαραίτητης θεολογικής γνώσης από τους τότε αγιογράφους.
Γι αυτό πολλοί Ναοί μετά την απελευθέρωση «κακοποιήθηκαν» αγιογραφικά. Στην «κακοποίηση» αυτή πρέπει να προσθέσουμε και ένα επιπλέον λόγο. Ότι πολλοί αγιογράφοι που καλέστηκαν να αγιογραφήσουν Ναούς ή ήταν ξένοι ή είχαν σπουδάσει στο εξωτερικό και είχαν παντελή άγνοια της Ορθόδοξης Παράδοσης και Θεολογίας.
Ειδικότερα για πάνω από 130 χρόνια, σχεδόν το σύνολο των Ελλήνων αγιογράφων, έχουν για πρότυπό τους τα έργα του Βαυαρού αγιογράφου Λουδοβίκου Θείρσιου (Ludwig Thirsch). Ο Λουδοβίκος Θείρσιος αγιογράφησε κατά τα έτη 1853 – 1855 τις τοιχογραφίες της Ρωσικής Εκκλησίας (Παναγίας Λυκοδήμου) βασιζόμενος υποτίθεται στα ψηφιδωτά του Οσίου Λουκά. Και λέμε υποτίθεται γιατί αν τα βάλει κανείς σε σύγκριση και τα δύο θα διαπιστώσει πως οι αγιογραφίες του Θείρσιου απέχουν πόρρω από τις αγιογραφίες του Οσίου Λουκά.
Και αυτό συνέβη διότι ο Θείρσιος – άμοιρος και απαίδευτος στην Θεολογία της Βυζαντινής αγιογραφίας – αποπειράθηκε να την «βελτιώσει» γιατί πίστευε πως είχε «εκβαρβαρισθεί» όλους αυτούς τους αιώνες Τουρκικής κατοχής. Τοιουτοτρόπως «βελτίωσε» την ανατομία των μορφών, του σχεδίου και προσέθεσε προοπτική, βάθος δηλαδή στις εικόνες, πράγμα ανήκουστο για την Βυζαντινή αγιογράφηση, της οποίας ακριβώς αυτό είναι το κατ’ εξοχήν χαρακτηριστικό της, η απουσία δηλαδή βάθους.
Έτσι ο Θείρσιος νομίζοντας πως ανανεώνει τη Βυζαντινή Τέχνη, παράγει μια τέχνη ευρωπαϊκή, μια τέχνη ακαδημαϊκή, που δεν έχει καμιά σχέση με την Ελληνική Ορθόδοξη αγιογραφία.
Μια Ορθόδοξη αγιογραφία ρωμαλέα και βαθιά θεολογημένη, που χρησιμοποιεί μόνο τις δύο διαστάσεις ύψος και πλάτος, χωρίς βάθος, γιατί ο καλλιτέχνης με τον τρόπο αυτό, θέλει να απομακρύνει την εικόνα από το φυσικό χώρο και χρόνο, και να δώσει την εντύπωση ότι τα πρόσωπα που εικονίζονται ανήκουν σ’ ένα άφθαρτο και καινούργιο κόσμο. Γι’ αυτό και ο μεγάλος Θεολόγος της πίστης μας Ιωάννης Δαμασκηνός (680 – 754 μ.Χ.), στο σύγγραμμα του «Προς τους διαβάλλοντας τας αγίας εικόνας» ονομάζει τις εικόνες «βιβλία των αγραμμάτων».
Δέον να ληφθεί υπόψη στο σημείο τούτο και το εξής. Πως η αγιογράφηση δεν είναι άμοιρη της Θεολογίας που φέρει μέσα του ο αντίστοιχος αγιογράφος.
Ας πάρουμε ένα παράδειγμα αγιογράφησης εικόνας για να γίνουμε κατανοητοί. Λόγου χάρη την Βάπτιση του Χριστού στον Ιορδάνη Ποταμό:














Η Βάπτιση του Χριστού: Αριστερά σε Ορθόδοξη Αγιογράφιση και δεξιά σε Δυτική
Ο έχων Ορθόδοξη Θεολογία θα απεικονίσει τον Χριστό ολόκληρο μέσα στο νερό να βαπτίζεται από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο. Και τούτο διότι στο μυστήριο του Βαπτίσματος κατά την Ορθόδοξη Θεολογία ο οιοσδήποτε βαπτιζόμενος πρέπει να είναι ολόκληρος μέσα στο νερό.
Αντιθέτως ο έχων Καθολική Θεολογία θα απεικονίσει τον Χριστό είτε μέσα στο νερό με την προϋπόθεση όμως το νερό να ανέρχεται μέχρι τους αστραγάλους του, είτε εκτός νερού γονατιστό στα βράχια και τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και στην μία και στην άλλη περίπτωση να του χύνει με ένα όστρακο ή κύπελλο νερό στο κεφάλι. Η απεικόνιση αυτή γίνεται τοιουτοτρόπως, διότι ως γνωστό το μυστήριο του Βαπτίσματος στη Δυτική Εκκλησία γίνεται δια ραντίσματος.
Επανερχόμενοι τώρα στο Θείρσιο έχουμε να πούμε, πως τα σχέδια των αγιογραφιών του, τα δώρισε το 1890 στην Χριστιανική Αρχαιολογική Εταιρία. Το επόμενο έτος εκτέθηκαν στο Ζάππειο, όπου και φωτογραφήθηκαν. Τις φωτογραφίες αυτές χρησιμοποίησαν σαν πρότυπα όλοι σχεδόν οι μετέπειτα αγιογράφοι και έτσι «κακοποίησαν» πολλούς Ναούς ανά την επικράτεια. Ποιος π.χ. δεν έχει δει σε αρκετούς Ναούς πάνω από την Ωραία Πύλη να είναι ζωγραφισμένο ένα μάτι. Ένα μάτι, του Θεού προφανώς, που παραπέμπει σε Θεό «κατάσκοπο» και όχι στο δικό μας Θεό, που είναι Θεός της αγάπης. Τα τελευταία χρόνια, σε όσους Ναούς γίνεται αγιογράφηση, στη θέση του ματιού αγιογραφείται πλέον ο Μυστικός Δείπνος.

"Ο οφθαλμός ο τα πανθ' ορά": Κατάλοιπο στους Ιερούς Ναούς Δυτικής Αγιογραφίας‘Η όταν απεικονίζεται ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, ο αρχάγγελος Γαβριήλ κρατά στα χέρια του ένα κρίνο – σύμβολο αγνότητας – κάτι που είναι παντελώς άγνωστο στην Ορθόδοξο Παράδοση. Γιατί σ’ αυτήν ο αρχάγγελος Γαβριήλ κρατά ένα σκήπτρο που κάποιες φορές απολήγει σε Σταυρό και δηλώνει την κυριαρχική του ιδιότητα.
Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια μετά από επισταμένες μελέτες και έρευνες και έκδοση ανάλογων μελετών, η Ορθόδοξη αγιογραφία επανασυνδέθηκε με το Βυζαντινό τυπικό και οι Ναοί που αγιογραφούνται πλέον, αγιογραφούνται σύμφωνα με την Βυζαντινή τεχνοτροπία.
Πρόδρομος βέβαια στην επανασύνδεση αυτή υπήρξε ως γνωστό η μεγάλη μορφή του Φώτη Κόντογλου. Ο οποίος – ειρήσθω εν παρόδω – κατηγορήθηκε ως άσχετος! της Ορθόδοξης Αγιογραφίας επειδή αγιογραφούσε σύμφωνα με το Βυζαντινό τυπικό και όχι σύμφωνα με τον νατουραλιστικό τρόπο που είχε εισαγάγει ο Λουδοβίκος Θείρσιος. Όταν βέβαια αναγνωρίστηκε το μεγαλείο του Κόντογλου, ως συνήθως συμβαίνει στην χώρα μας που ανθεί «η φαιδρά πορτοκαλέα» όλοι αυτοί οι «κύριοι συκοφάντες» έγλειφαν εκεί που έφτυναν πρώτα! ]]> http://www.lamiablogs.gr/%ce%a0%cf%81%ce%bf%cf%82_%ce%95%ce%bc%ce%bc%ce%b1%ce%bf%cf%8d%cf%82/2010/02/28/%ce%a4%ce%9f_%ce%91%ce%a0%ce%9f%ce%9a%ce%a1%ce%a5%ce%a6%ce%9f_%ce%95%ce%a5%ce%91%ce%93%ce%93%ce%95%ce%9b%ce%99%ce%9f_%ce%a4%ce%97%ce%a3_%ce%9c%ce%91%ce%93%ce%94%ce%91%ce%9b%ce%97%ce%9d%ce%97%ce%a3 c c
Ένα από τα πιο συκοφαντημένα και περισσότερο παρεξηγημένα πρόσωπα στην ιστορία του Χριστιανισμού είναι σαφώς και το πρόσωπο της Μαρίας της Μαγδαληνής. Κατά καιρούς έχουν ακουστεί μύρια όσα για το πρόσωπό της – πως υπήρξε πόρνη, ερωμένη του Χριστού, μοιχαλίδα – και τόσα άλλα που όμως δεν αληθεύει ούτε το ελάχιστο....

Σκοπός λοιπόν του σημερινού άρθρου είναι να φωτίσει ΟΛΕΣ τις πτυχές γύρω από το πρόσωπο της Μαρίας της Μαγδαληνής, ούτως ώστε να φανερωθεί ή αλήθεια και να επέλθει έτσι η αποκατάσταση της. Και αυτό θα γίνει όχι μόνο από την επίσημη γραμματεία του Χριστιανισμού αλλά και την απόκρυφη, την οποία πολλοί επικαλούνται – χωρίς να την γνωρίζουν βεβαίως – για να συκοφαντήσουν το πρόσωπο της Μαρίας της Μαγδαληνής.

Η ΜΑΡΙΑ Η ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΗΜΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ
Όλα όσα γνωρίζουμε για το πρόσωπο της Μαρίας της Μαγδαληνής είναι καταγεγραμμένα στα Ευαγγέλια. Έτσι για να μην μείνει καμιά σκιά για την αγία Μαρία τη Μαγδαληνή θα αναφέρουμε ΟΛΑ τα χωρία (κομμάτια) των Ευαγγελίων, που έχουν σχέση με αυτή.

1. Κατά Μάρκον Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 16, στίχοι 9 – 10: Αναφέρεται στην ανάσταση του Χριστού και στην Μαρία τη Μαγδαληνή από την οποία ο Χριστός είχε βγάλει επτά δαιμόνια.

2. Κατά Λουκά Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 8, στίχοι 2 – 3: Αναφέρεται στους 12 μαθητές και στην Μαρία τη Μαγδαληνή από την οποία ο Χριστός είχε βγάλει επτά δαιμόνια.

3. Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 27, στίχοι 55 – 56: Αναφέρεται στην Μαρία τη Μαγδαληνή και τις άλλες γυναίκες που παρακολουθούσαν από μακριά την σταύρωση του Χριστού.

4. Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 27, στίχος 61: Αναφέρεται στις δυο Μαρίες, η μία η Μαγδαληνή, που πήγαν στον τάφο του Χριστού.

5. Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 28, στίχοι 1 – 2 : Ίδιο περιεχόμενο με το παραπάνω (4).
6. Κατά Μάρκον Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 15, στίχοι 40 – 41: Όμοιο περιεχόμενο με το (3).

7. Κατά Μάρκον Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 16, στίχοι 1 – 2: Αναφέρεται στην Μαγδαληνή, τη Μαρία του Ιακώβου και τη Σαλώμη που αγοράζουν αρώματα για να αλείψουν τον νεκρό Ιησού.

8. Κατά Λουκά Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 24, στίχοι 10 – 11: Αναφέρεται στις μυροφόρες που αναγγέλλουν στους μαθητές τον άδειο τάφο του Χριστού.

9. Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 19, στίχοι 25 – 26: Αναφέρεται στις Μαγδαληνή, Μαρία του Κλωπά και την Παναγία που στέκονταν κοντά στο σταυρό του Ιησού.

10. Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 20, στίχοι 1 – 2: Αναφέρεται στην Μαγδαληνή που πάει στον τάφο και βλέπει την πέτρα του τάφου να μην είναι στην θέση της.

11. Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 20, στίχοι 10 – 19: Περιγράφεται η συνάντηση της Μαρίας της Μαγδαληνής με τους δυο αγγέλους και τον αναστημένο Ιησού, που τον πέρασε για τον κηπουρό της περιοχής εκείνης.

Αυτά λοιπόν είναι ΟΛΑ τα χωρία που αναφέρονται στο πρόσωπο της Μαρίας της Μαγδαληνής. Ουδεμία λοιπόν βάση υπάρχει για τον πόλεμο λάσπης που έχει εξαπολυθεί εναντίον της. Καλόν όμως θα είναι, ο πιστός να ανοίγει και καμιά φορά την Αγία Γραφή για να δει τι πραγματικά αναφέρει μέσα, παρά να υιοθετεί την βλακεία και την συκοφαντία του κάθε εμπαθή και άσχετου για τα ιερά πρόσωπα της πίστης μας.
Η ΜΑΡΙΑ Η ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΣΤΗΝ ΑΠΟΚΡΥΦΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ
Αφού λοιπόν διαπιστώσαμε πως τα κανονικά Ευαγγέλια δεν αναφέρουν ΤΙΠΟΤΑ ΤΟ ΜΕΜΠΤΟ για το πρόσωπο της Μαρίας της Μαγδαληνής, ας δούμε τώρα τι αναφέρει το «απόκρυφο ευαγγέλιο της Μαγδαληνής», το οποίο βέβαια ούτε αυτό έχουν διαβάσει οι άσχετοι και οι συκοφάντες. Και για να δείξουμε την ασχετοσύνη τους και την βλακεία τους θα το ΠΑΡΑΘΕΣΟΥΜΕ ΟΛΟ ώστε να μην υπάρξει και από αυτήν την πλευρά ουδεμία αμφιβολία και μομφή για την ιερότητα του προσώπου της αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής.Πρώτα όμως, ας μας επιτραπεί να πούμε τι είναι τα απόκρυφα ευαγγέλια και ο Γνωστικισμός, επειδή σ’ αυτόν ανήκει το απόκρυφο ευαγγέλιο της Μαγδαληνής.
Το κενό των κανονικών Ευαγγελίων – γύρω από τη λεπτομερή ζωή του Χριστού και των Αποστόλων – έρχονται να καλύψουν τα λεγόμενα «απόκρυφα Ευαγγέλια». Ονομάζονται έτσι, γιατί οι συντάκτες τους υποστήριζαν, ότι αυτά που έγραφαν στηρίζονται σε κρυφές πηγές που γνώριζαν μόνο αυτοί. Και για να γίνουν πιστευτοί από τους Χριστιανούς, χρησιμοποίησαν το όνομα κάποιου Αποστόλου ή κάποιου γνωστού προσώπου της Εκκλησίας, σαν δήθεν συγγραφέα του «Ευαγγελίου» τους. Έτσι έχουμε το «Ευαγγέλιο» του Θωμά, το «Ευαγγέλιο» του Πέτρου, το «Ευαγγέλιο» του Νικόδημου κ.λ.π.
Ο χρόνος συγγραφής τους για κάποια από αυτά, αρχίζει τον 1ον μ.Χ. αιώνα. Τα περισσότερα όμως από αυτά γράφονται τον 2ον μ.Χ. αιώνα. Την ύπαρξη τέτοιων βιβλίων, μας την κάνει γνωστή ο ίδιος ο Ευαγγελιστής Λουκάς, στην αρχή κιόλας του Ευαγγελίου του. Γράφει λοιπόν σχετικά: «Επειδή πολλοί επιχείρησαν να συντάξουν διήγηση για τα γεγονότα που συνέβησαν μεταξύ μας ….», και μετά αρχίζει και εκθέτει το Ευαγγέλιο του.

Ο Γνωστικισμός ήταν ένα φιλοσοφικοθρησκευτικό σύστημα, με το οποίο ο Χριστιανισμός πάλεψε σκληρά τους τρεις πρώτους αιώνες, μέχρι να επικρατήσει. Ήταν προγενέστερος του Χριστιανισμού και είχε επηρεαστεί από τον Πλατωνισμό, τις ανατολικές Θρησκείες του Ζωροαστρισμού, Παρσισμού κ.λ.π., καθώς και τα Αιγυπτιακά μυστήρια. Όταν εμφανίστηκε ο Χριστιανισμός πήρε στοιχεία και από αυτόν, γι’ αυτό και έγινε επικίνδυνος για την Εκκλησία.
Δέχονταν δύο κόσμους, ένα νοητό, όπου εκεί υπάρχει ο αληθινός Θεός με τα καθαρά πνεύματα, και έναν κατώτερο κόσμο, τον υλικό, στον οποίο είναι φυλακισμένες οι ψυχές των ανθρώπων. Μεταξύ αυτών των δύο κόσμων υπάρχουν οι άγγελοι και κάποια ανώτερα όντα που ονομάζονταν «αιώνες».
Ένας τέτοιος «αιώνας» ήταν και ο Χριστός, ο οποίος ήρθε να δώσει την «γνώση» στους ανθρώπους, με ποιο τρόπο δηλαδή το πνευματικό στοιχείο που έχουν μέσα τους, θα απελευθερωθεί από το σώμα – που το κρατάει φυλακισμένο – και θα επιστρέψει πάλι στον καθαρό πνευματικό κόσμο που ανήκε.
Οι Γνωστικοί, επειδή θεωρούσαν το σώμα φυλακή της ψυχής, επιθυμούσαν να το καταστρέψουν. Έτσι άλλοι από αυτούς έφταναν σε υπερβολική εγκράτεια και αποχή (φαγητό, ποτό κ.λ.π.), αξιοθαύμαστη πολλές φορές, και άλλοι σε υπερβολική ακολασία και ανηθικότητα.

Αφού λοιπό είδαμε τι είναι τα απόκρυφα ευαγγέλια και ο Γνωστικισμός, ας δούμε τώρα και κάποια ιδιαίτερα στοιχεία που αφορούν το «απόκρυφο ευαγγέλιο της Μαγδαληνής».
Το «ευαγγέλιο της Μαγδαληνής» περιέχεται στα κείμενα του Γνωστικού Κώδικα του Βερολίνου. Το κοπτικό κείμενο χρονολογείται από τις αρχές του πέμπτου αιώνα, ενώ το ελληνικό απόσπασμα από τις αρχές του τρίτου αιώνα. Η Μαρία η Μαγδαληνή παρουσιάζεται σαν μαθήτρια του Ιησού – από το στενό κύκλο των 12 – η οποία μάλιστα παίζει σημαντικό ρόλο.

Ακολουθεί η παράθεση ΟΛΟΥ του «ευαγγελίου της Μαγδαληνής»:
« …θα καταστραφεί λοιπόν τότε η ύλη ή όχι;» Ο Σωτήρας είπε, «όλη η φύση, όλες οι μορφές, όλα τα πλάσματα υπάρχουν το ένα μέσα στο άλλο και θα διαλυθούν ξανά στα στοιχεία – ρίζες τους. Γιατί η φύση της ύλης διαλύεται μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο. Εκείνος που έχει αυτιά για να ακούει, ας ακούει.»
Ο Πέτρος είπε στον Ιησού, «Μια που μας έχεις εξηγήσει τα πάντα, πες μας κι αυτό: Ποια είναι η αμαρτία του κόσμου;» Ο Σωτήρας απάντησε, «Δεν υπάρχει αμαρτία, εσείς είστε που τη δημιουργείτε όταν κάνετε πράξεις που μοιάζουν στην φύση τους με μοιχεία, πράγμα που ονομάζεται «αμαρτία». Γι’ αυτό το λόγο ήρθε το Καλό ανάμεσά σας, στην πεμπτουσία της κάθε φύσης, ώστε να την αποκαταστήσει ριζικά». Ύστερα είπε ακόμη, «Αυτή είναι η αιτία που αρρωσταίνετε και πεθαίνετε… Εκείνος που μπορεί ας κατανοήσει. Η ύλη γέννησε ένα πάθος που δεν είχε όμοιό του και το οποίο εξελίχτηκε σε αντίθεση με τη φύση. Ύστερα δημιουργείται μια διαταραχή μέσα σ’ ολόκληρο το σώμα. Γι’ αυτό σας είπα, «Να έχετε σθένος». Αν χάνετε το θάρρος σας να το ξαναβρίσκετε μπροστά σε όλες αυτές τις διαφορετικές μορφές της φύσης. Εκείνος που έχει αυτιά για να ακούει, ας ακούει.»
Αφού ο Ευλογημένος είπε αυτά τα λόγια, τους αποχαιρέτησε λέγοντας, «Η ειρήνη να είναι μαζί σας. Δεχτείτε την ειρήνη μου. Να προσέχετε μην τυχόν και σας ξεστρατίσει κανείς λέγοντας, «Να εδώ είναι!» ή «Να εκεί είναι!». Γιατί ο Υιός του Ανθρώπου βρίσκεται μέσα σας. Ακολουθείστε τον! Όσοι τον αναζητούν, θα τον βρουν. Πηγαίνετε λοιπόν και κηρύξτε το Ευαγγέλιο της Βασιλείας. Μη θέσετε άλλους κανόνες από κείνους που σας όρισα και μη θεσπίσετε νόμους σαν τους νομοθέτες, γιατί ίσως οι νόμοι αυτοί να σας περιορίσουν». Όταν είπε αυτά έφυγε.
Εκείνοι λυπήθηκαν και έκλαιγαν λέγοντας, «Πως θα πάμε στους εθνικούς να κηρύξουμε το Ευαγγέλιο της Βασιλείας του Υιού του Ανθρώπου; Αφού δεν λυπήθηκαν εκείνον πως θα λυπηθούν εμάς;»
Τότε σηκώθηκε η Μαρία, τους χαιρέτησε όλους και είπε στους αδελφούς της, «Μην κλαίτε και μη θλίβεστε, ούτε να είστε διστακτικοί γιατί η Χάρη του θα είναι μαζί σας και θα σας προστατεύει. Ας υμνούμε καλύτερα το μεγαλείο του, γιατί μας έχει προετοιμάσει και μας έκανε πραγματικούς ανθρώπους». Μ’ αυτά τα λόγια η Μαρία έστρεψε τις καρδιές τους στο Καλό και άρχισαν να συζητούν τα λόγια του Σωτήρα.
Ο Πέτρος είπε στη Μαρία, «Αδελφή, ξέρουμε ότι ο Σωτήρας σ’ αγαπούσε περισσότερο από τις άλλες τις γυναίκες. Πες μας τα λόγια του Σωτήρα που θυμάσαι, τα λόγια εκείνα που εσύ γνωρίζεις αλλά όχι εμείς».
Η Μαρία απάντησε και είπε, «Θα σας πω όσα είναι κρυμμένα από σας. Είδα τον Κύριο σ’ ένα όραμα και του είπα. «Κύριε σε είδα σήμερα σε όραμα». Εκείνος μου είπε, «Είσαι ευλογημένη που δεν αμφέβαλες για μένα, γιατί εκεί όπου βρίσκεται ο νους εκεί βρίσκεται και ο θησαυρός». Εγώ του είπα, «Κύριε, εκείνος που βλέπει το όραμα, το βλέπει μέσω της ψυχής του ή μέσω του πνεύματος»; Ο Σωτήρας απάντησε, «Δεν βλέπει μέσω της ψυχής, ούτε μέσω του πνεύματος, αλλά ο νους, που βρίσκεται ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο, αυτός είναι που βλέπει το όραμα και …»
«Και η επιθυμία είπε. Δεν σε είδα να κατέρχεσαι, τώρα όμως σε βλέπω να ανέρχεσαι. Γιατί ψεύδεσαι, αφού ανήκεις σε μένα; Η ψυχή αποκρίθηκε και είπε: Εγώ σε είδα. Εσύ δεν με είδες ούτε με αναγνωρίζεις. Σε υπηρέτησα σαν ένα ένδυμα και δεν με ήξερες. Αφού είπε αυτά έφυγε νοιώθοντας μεγάλη ευχαρίστηση.
Ύστερα ήρθε στην τρίτη δύναμη, που ονομάζεται άγνοια. Αυτή ρώτησε την ψυχή : Που πηγαίνεις; Είσαι αιχμάλωτη στην κακία. Είσαι δέσμια, μην κρίνεις!
Η ψυχή είπε: Γιατί με κρίνεις χωρίς εγώ να έχω κρίνει; Ήμουν δέσμια παρά το ότι δεν είχα δεσμά. Δεν αναγνωριζόμουν. Εγώ όμως αναγνώριζα ότι το Όλον διαλύεται, τόσο ως προς τα γήινα όσο κι ως προς τα ουράνια στοιχεί του.
Όταν ξεπέρασε και την τρίτη δύναμη, η ψυχή ανέβηκε πιο ψηλά και είδε την τέταρτη δύναμη, η οποία είχε επτά μορφές. Η πρώτη μορφή είναι το σκοτάδι, η δεύτερη είναι η επιθυμία, η Τρίτη είναι η άγνοια, η τέταρτη είναι η έξαψη του θανάτου, η πέμπτη είναι το βασίλειο της σάρκας και η έβδομη είναι η γεμάτη οργή γνώση. Αυτές είναι οι επτά μορφές του αρνητισμού. Αυτές ρωτούν την ψυχή. «Από πού έρχεσαι φονιά των ανθρώπων και που πηγαίνεις κατακτητή του χώρου;» Η ψυχή απάντησε και είπε, «Εκείνο που με δεσμεύει έχει καταστραφεί κι εκείνο που με ταράζει έχει νικηθεί. Η επιθυμία μου έχει τελειώσει και η άγνοια έχει πεθάνει. Αφέθηκα σ’ ένα κόσμο από ένα κόσμο και σε μια μορφή από μια ουράνια μορφή κι από την αλυσίδα της λήθης που είναι προσωρινή. Από δω και στο εξής θα βρω την ανάπαυση του χρόνου, της εποχής, του αιώνα μέσα στη σιωπή».
Αφού είπε αυτά η Μαρία, έμεινε σιωπηλή γιατί αυτά ήταν που της είχε πει ο Σωτήρας. Ο Ανδρέας όμως είπε στους αδελφούς, « Πείτε ό, τι θέλετε να πείτε για όσα μας είπε. Εγώ τουλάχιστον δεν πιστεύω ότι ο Σωτήρας είπε αυτά τα πράγματα. Γιατί οι διδασκαλίες αυτές είναι παράξενες ιδέες». Ο Πέτρος πήρε το λόγο και ρώτησε, « Μα, μίλησε πράγματι ιδιαίτερα με μια γυναίκα και όχι ανοιχτά σε μας; Πρέπει δηλαδή να την πιστέψουμε και να την ακούσουμε όλοι μας; Προτίμησε άραγε ο Σωτήρας εκείνη από εμάς;»
Η Μαρία τότε έκλαψε και είπε στον Πέτρο, «Πέτρο, αδελφέ μου, τι νομίζεις; Πιστεύεις ότι τα κατασκεύασα όλα αυτά μέσα στην καρδιά μου ή ότι ψεύδομαι για τον Σωτήρα;»
Ο Λεβί είπε στον Πέτρο, «Πέτρο, πάντα ήσουν ευέξαπτος. Τώρα βλέπω ότι συμπεριφέρεσαι σ’ αυτή τη γυναίκα λες και είναι εχθρός. Αν όμως την αξίωσε ο Σωτήρας, ποιος είσαι εσύ που θα την απορρίψεις; Σίγουρα ο Σωτήρας τη γνωρίζει πολύ καλά. Γι’ αυτό την αγαπούσε περισσότερο από μας. Καλύτερα να νοιώσουμε ντροπή, να ενδυθούμε τον τέλειο άνθρωπο, να χωριστούμε όπως μας πρόσταξε και να κηρύξουμε το Ευαγγέλιο, χωρίς να θέσουμε άλλους κανόνες ή νόμους πέρα από όσα είπε ο Σωτήρας».
…Και άρχισαν να πορεύονται κηρύττοντας.»
Αφού λοιπόν παραθέσαμε ΟΛΟΚΛΗΡΟ το απόκρυφο ευαγγέλιο της Μαγδαληνής, εύκολα διαπιστώνει ο αναγνώστης πως όλα όσα καταμαρτυρούν στην αγία Μαρία την Μαγδαληνή, βρίσκεται στην σφαίρα της αρρωστημένης φαντασίας τους και βλακείας τους.
Η Εκκλησία μας γνωρίζοντας το τι πραγματικά ήταν η Μαρία η Μαγδαληνή την έχει ανακηρύξει άγια και ισαπόστολο και εορτάζει την μνήμη της στις 22 Ιουλίου και στις 4 Μαΐου ημέρα ανακομιδής (δηλ. μεταφοράς) των λειψάνων της. ]]> http://www.lamiablogs.gr/%ce%a0%cf%81%ce%bf%cf%82_%ce%95%ce%bc%ce%bc%ce%b1%ce%bf%cf%8d%cf%82/2010/02/02/%ce%9f_%ce%a3%ce%a4%ce%91%ce%a5%ce%a1%ce%9f%ce%a3,_%ce%a4%ce%9f_%ce%a0%ce%99%ce%9f_%ce%91%ce%93%ce%91%ce%a0%ce%97%ce%a4%ce%9f_%ce%9c%ce%91%ce%a3_%ce%a3%ce%a5%ce%9c%ce%92%ce%9f%ce%9b%ce%9f c c

Από πολύ νωρίς οι Χριστιανοί χρησιμοποίησαν διάφορα σύμβολα είτε για να τιμήσουν τον Χριστό και τους Αγίους είτε για να δηλώσουν την Χριστιανική τους Πίστη είτε τέλος να στολίσουν με τα σύμβολα αυτά τις κατακόμβες όπου μαζεύονταν για να τελέσουν την Θεία Λειτουργία, αφού η Εκκλησία και η Πίστη τότε βρίσκονταν σε κατάσταση διωγμού. Έτσι ζωγράφιζαν ένα ψάρι (ΙΧΘΥΣ) που η ακροστιχίδα του εννοεί τον Ιησού Χριστό, ένα μυθικό πουλί τον φοίνικα που συμβολίζει την αθανασία της ψυχής, μια άγκυρα που συμβολίζει την ελπίδα κ.λ.π. Ξεχωριστή θέση όμως ανάμεσα στα σύμβολα αυτά κατείχε βέβαια το σύμβολο του Σταυρού...

Από τότε λοιπόν όπου και αν κοιτάξουμε είτε μέσα στην Εκκλησία είτε εκτός αυτής, αυτόν θα συναντήσουμε. Υπάρχει στα λειτουργικά κείμενα, στο λειτουργικό χώρο, συνοδεύει κάθε ιερή ακολουθία και κάθε ατομική προσευχή των πιστών. Τέλος δεν είναι λίγοι από εμάς που νοιώθουμε τιμή να τον έχουμε επάνω μας, όχι λόγω μόδας, αλλά για την ζωογόνο δύναμή που διαθέτει με την οποία νικά τις σκοτεινές δυνάμεις και το θάνατο.
Το ότι ο Σταυρός είναι σύμβολο νίκης φαίνεται στα λόγια του Κυρίου. Τον χαρακτηρίζει δόξα, ύψωση, που έχει σκοπό την δική μας ύψωση. Διαβάζουμε στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο: «Τους είπε τότε ο Ιησούς, ήρθε πια η ώρα να δοξαστεί ο Υιός του ανθρώπου. Εγώ όταν υψωθώ από τη γη όλους τους ανθρώπους θα τους τραβήξω κοντά μου. Λέγοντας αυτό υποδήλωνε με τι είδος θάνατο θα πέθαινε».Ο Κύριος παρουσιάζεται πάνω στο Σταυρό σαν σε άρμα θριάμβου. Νικητής σέρνει τους δαίμονες πάνω στο θριαμβευτικό αυτό άρμα να τους διαπομπεύσει και να τους ντροπιάσει φανερά σ’ όλο τον πνευματικό κόσμο: «Αφαίρεσε την δύναμη που είχαν οι δαιμονικές αρχές και εξουσίες και τις διαπόμπεψε σέρνοντας τες νικημένες στον θρίαμβο του Σταυρού του Χριστού» λέει ο Απόστολος Παύλος στην επιστολή του προς Κολασσαείς.Γι’ αυτό το λόγο άλλωστε ο Σταυρός του Κυρίου δεν μοιάζει με τους σταυρούς των ληστών, δεν είναι αδυναμία αλλά δύναμη, δεν είναι ντροπή αλλά καύχημα: «Όσο για μένα δεν θέλω άλλη αφορμή για καύχημα εκτός από το Σταυρό του Κυρίου» λέει ο Απόστολος Παύλος στην επιστολή του προς τους Γαλάτες.Αυτόν λοιπόν που αποτελεί καύχημα για εμάς, οι άπιστοι, οι ασεβείς, οι αιρετικοί τον θεωρούν μωρία δηλαδή βλακεία και τον εχθρεύονται. Δεν καταλαβαίνουν όμως οι δυστυχείς, πως έτσι παίζουν το παιχνίδι του πατέρα τους του διαβόλου, με αποτέλεσμα την καταστροφή τους: «Σας το είπα πολλές φορές και τώρα το επαναλαμβάνω κλαίγοντας, ότι πολλοί ζουν ως εχθροί του Σταυρού. Το τέλος τους θα είναι η καταστροφή» ξαναλέει ο Απόστολος Παύλος στην επιστολή του προς Φιλιππησίους.Με ιδιαίτερη σφοδρότητα επιτίθενται κατά του Σταυρού οι Μάρτυρες του Ιεχωβά ή Χιλιαστές και αποδίδουν κατηγορία εναντίον μας πως είναι ειδωλολατρία η τιμή που αποδίδουμε στον Σταυρό, υποστηρίζοντας πως η Αγία Γραφή απαγορεύει την λατρεία και προσκύνηση αντικειμένων που είναι στον ουρανό τη γη ή τη θάλασσα. Πριν όντως δούμε αν αληθεύουν όσα υποστηρίζουν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά ή Χιλιαστές, ας μας επιτραπεί να κάνουμε μια παρένθεση για να δούμε κάτι που αγνοούν οι περισσότεροι πιστοί και το οποίο αποκρύπτουν επιμελώς οι εν λόγω αιρετικοί. Πως για πάνω από 60 χρόνια συγκεκριμένα από το 1870 έως το 1931 οι Μάρτυρες του Ιεχωβά ή Χιλιαστές τιμούσαν και είχαν σε υπόληψη τον Σταυρό. Κοσμούσε το εξώφυλλο του πιο σπουδαίου περιοδικού τους την «Σκοπιά», τα κτίρια τους και τον φορούσαν σαν καρφίτσα στο πέτο τους. Και πριν βιαστούν να μας κατηγορήσουν ως ψεύτες και συκοφάντες, τους παραθέτουμε ένα ντοκουμέντο από το έντυπό τους «Διαγγελείς της Βασιλείας» στο οποίο έντυπο περιέχεται όλη η ιστορία των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Στην σελίδα 200 λοιπόν περιγράφονται όλα όσα υποστηρίξαμε πιο πάνω.



Έντυπο των Μαρτύρων του Ιεχωβά "Διαγγελείς της Βασιλείας" σελίδα 200: Επί χρόνια οι Μάρτυρες του Ιεχωβά σέβονταν και τιμούσαν τον Σταυρό!Και για να τους κλείσουμε παντελώς τα δυσεβή στόματα τους, φέρνουμε στο φως ένα σπάνιο ντοκουμέντο που το αγνοούν οι περισσότεροι από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά. Το σπάνιο λοιπόν αυτό ντοκουμέντο είναι από ένα άλλο έντυπο της Οργάνωσης που φέρει τον τίτλο «Βιβλίο του Έτους». Στην σελίδα 38 διαβάζουμε κάτι μοναδικό και συγκλονιστικό. Πως ο ιδρυτής τους Κάρολος Ρώσσελ σκέφτηκε να εκδόσει ένα περιοδικό ΓΙΑ ΝΑ ΥΨΩΘΕΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ. Και ποιο νομίζετε πως είναι το περιοδικό αυτό; Δεν είναι άλλο από το επίσημο περιοδικό τους «Σκοπιά», το οποίο θεωρούν πως μέσα από τις σελίδες του, τους μιλάει ο ίδιος ο Ιεχωβά! Νομίζουμε πως δεν χρειάζονται περισσότερα σχόλια.



Έντυπο των Μαρτύρων του Ιεχωβά "Βιβλίο του Έτους 1983" σελίδα 38: Ο ιδρυτής των Μαρτύρων του Ιεχωβά, Κάρολος Ρώσσελ εκδίδει το περιοδικό "Σκοπιά" για να υψωθεί το σύμβολο του Σταυρού!

Αφού λοιπόν ξεμπερδέψαμε με συνοπτικές διαδικασίες με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά ή Χιλιαστές, ας δούμε τώρα την κατηγορία που μας αποδίδεται για ειδωλολατρία. Νομίζουμε όμως, πως θεμιτό πρώτα είναι να ξεκαθαρίσουμε τι είναι ειδωλολατρία και πότε ένα αντικείμενο είναι είδωλο. Ειδωλολατρία λοιπόν έχουμε όταν κάποιο αντικείμενο το ταυτίζουμε με τον Θεό ή νομίζουμε πως εικονίζει τον Θεό. Όπως μας πληροφορεί το βιβλίο της Αγίας Γραφής «Έξοδος» το χρονικό διάστημα που ο Μωϋσής είχε ανέβει στο βουνό Σινά να πάρει τις 10 εντολές από το Θεό, οι Ισραηλίτες έπεισαν τον αδελφό του Ααρών και κατασκεύασε ένα χρυσό μοσχάρι το οποίο λάτρεψαν σαν Θεό τους. Αξίζει να αναφέρουμε τα λόγια του Ααρών όταν έδινε το χρυσό μοσχάρι για λατρεία: «Να οι θεοί σου Ισραήλ» Έξοδος, κεφάλαιο 32, στίχος 4. Και ερωτούμε. Ποια Ορθόδοξη Σύνοδος, ποιος Ορθόδοξος θεολόγος διακήρυξε ποτέ πως ο Σταυρός είναι ο Θεός μας ή απεικονίζει τον Θεό; Ή ποιος Ορθόδοξος Χριστιανός όταν στέκεται μπροστά στον Σταυρό ή σε εικόνα λέει από μέσα του «Να ο Θεός μου».Εμείς αντίθετα προσκυνούμε και τιμούμε τον Σταυρό όχι ξέχωρα από το Χριστό αλλά σε σχέση μ’ αυτόν, γιατί το ξύλο του Σταυρού αγιάστηκε όταν ήρθε σε επαφή με το τίμιο σώμα του Κυρίου. Στο Συνοδικό που διαβάζουμε την Κυριακή της Ορθοδοξίας λέγεται επί λέξει τα εξής: «Τον μεν Χριστόν ως Θεόν και Δεσπότην λατρεύουμε, τους δε αγίους εικόνες, σταυρό και λοιπά σύμβολα, κατά σχέση – δηλαδή σχετική και όχι απόλυτη – προσκύνηση απονέμουμε».
Μήπως όμως η Αγία Γραφή απαγορεύει την προσκύνηση των ιερών αντικειμένων; Βεβαίως όχι. Ίσα – ίσα η ίδια μας πληροφορεί στο βιβλίο «Γένεσις», πως ο Πατριάρχης Ιακώβ προσκύνησε την ράβδο του Ιωσήφ: «Ο δε Ιακώβ είπε, ορκίσου. Και ο Ιωσήφ ορκίστηκε και προσεκύνησε ο Ιακώβ το άκρο της ράβδου αυτού». Μήπως γι’ αυτό ο Ιακώβ ήταν ειδωλολάτρης; Όχι βέβαια, επειδή η προσκύνησή του ήταν εκδήλωση τιμής και όχι λατρείας.
Συνοψίζοντας. Ένα σύμβολο όπως π.χ. ο Σταυρός γίνεται ειδωλολατρικό όταν αρχίζουμε να το τιμάμε ξέχωρα από την πηγή της θαυματουργικής δύναμης δηλαδή τον Θεό, πιστεύοντας πως από μόνο του έχει κάποια μαγική ή θαυματουργική δύναμη. Κάτι τέτοιο συνέβει με το χάλκινο φίδι που κατασκεύασε ο Μωϋσής για να γλιτώνουν οι Ισραηλίτες από τα τσιμπήματα των φιδιών, όταν το αντίκριζαν. Αυτό λοιπόν το χάλκινο φίδι δεν δίστασε να το συντρίψει ο βασιλιάς Εζεκίας, όταν διαπίστωσε πως οι Ισραηλίτες το εξέλαβαν για Θεό λόγω της θαυματουργικής του δύναμης.
Δεν πρέπει επίσης να μας διαφεύγει, πως ο Θεός μπορεί και θαυματουργεί με υλικά αντικείμενα σε κάθε εποχή. Όπως με τη ράβδο του Μωϋσή που άνοιξε την Ερυθρά θάλασσα, με μια σχίζα ξύλου που έριξε ο προφήτης Ελισαιέ στον Ιορδάνη ποταμό και έκανε να επιπλεύσει ένα σιδερένιο τσεκούρι ή με το χάλκινο φίδι που αναφέραμε. Στις δε Πράξεις των Αποστόλων διαβάζουμε πως οι άνθρωποι έπαιρναν τα μαντήλια από το λαιμό και τη μέση του Παύλου και με αυτά θεράπευαν τους συγγενείς τους από αρρώστιες και πονηρά πνεύματα.
Όλα λοιπόν αυτά που εκθέσαμε είναι μια απάντηση σε όλους αυτούς που πολεμούν τον Σταυρό και την Ορθόδοξη Πίστη μας. Ποτέ δεν τους φοβηθήκαμε ούτε τώρα βέβαια θα τους φοβηθούμε. Όσον αφορά τον Σταυρό του Κυρίου μας έχουμε να τους πούμε πως πάντα θα τον έχουμε στη θέση που του αξίζει. ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ. ]]> http://www.lamiablogs.gr/%ce%a0%cf%81%ce%bf%cf%82_%ce%95%ce%bc%ce%bc%ce%b1%ce%bf%cf%8d%cf%82/2010/01/20/%ce%a4%ce%a1%ce%95%ce%99%ce%a3_%ce%99%ce%95%ce%a1%ce%91%ce%a1%ce%a7%ce%95%ce%a3:_%ce%a0%ce%9f%ce%99%ce%9c%ce%91%ce%99%ce%9d%ce%95_%ce%a4%ce%91_%ce%a0%ce%a1%ce%9f%ce%92%ce%91%ce%a4%ce%91_%ce%9c%ce%9f%ce%a5 c c
Άλλη μία ομιλία για τη γιορτή των τριών Ιεραρχών θα εκφωνηθεί, άλλη μια πράξη του θεάτρου του παραλόγου θα παιχτεί. Ο ομιλητής θα εξυμνήσει με όσο το δυνατόν περισσότερο βαρύγδουπες εκφράσεις τη ζωή και το έργο τους, το ακροατήριο θα χειροκροτήσει από ανάγκη, μιας και εκφωνείται ο πανηγυρικός της ημέρας, οι συνάδελφοι θα δώσουν τα κατά συνθήκη συγχαρητήρια και όλοι στο τέλος θα φύγουν ευχαριστημένοι, θυμίζοντας τα παραμύθια, που ζήσαν αυτοί καλά και μεις καλύτερα ....

Και τα «ρήματα ζωής» που λέγει ο Κύριος ή το «ποίμαινε τα πρόβατά μου» που είπε στο Πέτρο που θα πάνε; Πως κάνει καρδιά στον ομιλητή να συμβιβαστεί για μια ακόμη φορά; Πως θα αντικρύσει το πρόσωπό του στον καθρέπτη; Με ποιο δικαίωμα κακοποιούμε την μνήμη των τριών Ιεραρχών, εμείς οι τραγικοί απόγονοί τους;
Χιλιοειπωμένοι λόγοι, που το ακροατήριο τους έχει μάθει καλύτερα από εμάς, αντιγραφές από εγχειρίδια υποδειγμάτων ομιλίας, συρραφές από δανεικούς λόγους Θεολόγων – συναδέλφων, γι’ αυτό και τελικά ακατανόητους, στους οποίους – ειρήσθω εν παρόδω – διέπρεψε ο σημερινός ομιλητής.
Οι τρείς Ιεράρχες αν έμειναν για κάτι στην Ιστορία είναι, πως ήταν επιστήμονες με βαθιά θεολογική – φιλοσοφική μόρφωση και ασυμβίβαστοι με τους πάντες και τα πάντα.
Που είναι η δική μας θεολογία – φιλοσοφία; Που οι περισσότεροι από εμάς μόλις ακούμε την λέξη επιστήμη πανικοβαλλόμαστε και φοβόμαστε την πρόοδό της, γιατί αφελώς πιστεύουμε πως έτσι μπορεί να καταρριφθεί η ύπαρξη του Θεού. Ώ, μέγεθος της αφελείας, ώ, μέγεθος της απιστίας. Ούτε ένα έργο αυτών των Πατέρων δεν έχουμε διαβάσει, παρόλο που εγκωμιάζουμε το τεράστιο συγγραφικό τους έργο.
Και για του λόγου το αληθές ας πάρουμε ένα απλό παράδειγμα. Καθόμαστε τόσα χρόνια και μαλώνουμε με τους επιστήμονες αν η φύση και ο άνθρωπος είναι δημιουργία ή εξέλιξη, ακολουθώντας την γραμμή της Δυτικής Θεολογίας που αυτή βάζει τέτοιου είδους διλήμματα, μιας και είναι γνήσιο τέκνο του σχολαστικισμού. Έτσι κατασκευάζουμε σχιζοφρενείς ανθρώπους και διχασμένες προσωπικότητες, που άλλα ανακαλύπτουν σαν επιστήμονες και άλλα πρέπει να δεχτούν σαν πιστοί.
Όμως, μια απλή ανάγνωση της «Εξαημέρου» του Μεγάλου Βασιλείου αν κάναμε θα βλέπαμε πως για την Ορθόδοξη Πατερική Παράδοση τέτοια διλήμματα δεν ισχύουν. Διότι ο Μέγας αυτός Ιεράρχης τονίζει, πως η φύση και ο άνθρωπος είναι και δημιουργία και εξέλιξη. Δημιουργία γιατί έγιναν από το Θεό και εξέλιξη επειδή όλα έγιναν προοδευτικά σε επτά χρονικά διαστήματα και όχι μεμιάς. Επιπλέον δε, πως αυτή η εξέλιξη συνεχίζεται αφού η Αγία Γραφή κλείνει το κεφάλαιο περί της δημιουργίας του κόσμου και του ανθρώπου λέγοντας: «Και είδε ο Θεός ότι όλα όσα έκανε ήταν καλά λίαν» δηλαδή πολύ καλά. Όχι άριστα, ούτε τέλεια. Και αυτό όχι από αδυναμία του Θεού αλλά επειδή θέλει να δώσει στον άνθρωπο την ευκαιρία της συνέχισης του δημιουργικού του έργου.
Σημειώνει άλλωστε ο Μέγας Βασίλειος: «Δεν μειώνεται ο θαυμασμός μας για τα έργα του Θεού, αν βρεθεί ο τρόπος με τον οποίο έγινε κάποιο από τα θαυμαστά αυτά έργα».
Χρέος μας μόνο, εμάς των Θεολόγων, είναι να καταγγείλουμε την μετεξέλιξη αυτής της θεωρίας σε ιδεολόγημα η οποία επικροτεί την επικράτηση του δυνατού και την εξουθένωση του αδυνάτου, που είχε ως αποτέλεσμα την συσσώρευση τόσων δεινών.
Γέννησε τον σύγχρονο Καπιταλισμό, όπου η ατομική πρωτοβουλία κατάντησε ατομική υστεροβουλία, επί το λαϊκότερον «ο θάνατός σου, η ζωή μου», τον υπαρκτό σοσιαλισμό που η λεγόμενη «δικτατορία του προλεταριάτου» κατάντησε δικτατορία επί του προλεταριάτου, επί το λαϊκότερον «αποφασίζουμε για το λαό χωρίς το λαό», τους δύο Παγκόσμιους φρικιαστικούς Πολέμους, την λεηλασία της φύσης με επακόλουθο την οικολογική καταστροφή και την μόλυνση της ατμόσφαιρας.
Πλήθυνε η αθεΐα στην εποχή μας και η απομάκρυνση πολλών πιστών από την Εκκλησία εξαιτίας διαφόρων παραγόντων. Αλλά το δικό μας μερίδιο ευθύνης είναι ασήμαντο; Αγνοώντας η πλειοψηφία των σημερινών Θεολόγων τα έργα των Πατέρων που τόσο εγκωμιάζουμε σήμερα και πέφτοντας στην παγίδα για μια ακόμη φορά της Δυτικής Θεολογίας κηρύττει ένα απρόσωπο Θεό, ένα υπερβατικό όν, μια υπερβατική ουσία, η οποία ούτε ασχολείται με τον κόσμο και τον άνθρωπο, αλλά το μόνο που ενδιαφέρει αυτό το υπερβατικό όν είναι να τηρείται η τάξη στον κόσμο για να δικαιώνονται οι ισχυροί και οι εξουσίες του κόσμου. Και η δίψα του ανθρώπου για τον πραγματικό Θεό που νοιώθει μέσα του πέρα από φιλολογίες και φιλοσοφίες πως θα σβήσει; Που ήμασταν και που είμαστε εμείς να του πούμε για τον προσωπικό Θεό, τον συγκεκριμένο Θεό, τον Θεό του Αβραάμ, του Ισαάκ, του Ιακώβ και των προφητών. Για το Θεό που ήρθε και έζησε ανάμεσα στους ανθρώπους, μας μίλησε για τον Πατέρα του, το Άγιο Πνεύμα σταυρώθηκε και αναστήθηκε. «Έρχομαι να σας κηρύξω Χριστό αναστημένο» λέει ο Παύλος στους ακροατές του. Και όπως πολύ εύστοχα παρατηρεί και ο Γρηγόριος ο Θεολόγος , όταν εμφανίστηκε ο Θεός στον Μωϋσή δεν του είπε «εγώ είμαι η Ουσία» αλλά «εγώ είμαι ο Θεός των Πατέρων σου». Παντού και πάντα μέσα στην Αγία Γραφή φαίνεται ο προσωπικός Θεός, ο οποίος έρχεται σε επαφή με τον άνθρωπο, συνδιαλέγεται μαζί του, πάσχει μαζί του και τον καλεί ακατάπαυστα κοντά του.
Τι κάναμε και τι κάνουμε όταν ο κόσμος μας βάζει στο περιθώριο; Μια ζωή βρισκόμαστε σε απολογητική στάση. Να απολογηθούμε σε ποιον και γιατί; Ακόμα μας επέβαλλε ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωής και συμπεριφοράς, παλιότερα δε και ένα συγκεκριμένο τρόπο ντυσίματος που αποθεώνει την υποκρισία της εποχής μας και το ψευτοσλόγκαν αυτής, πως «η γυναίκα του Καίσαρα δεν πρέπει μόνο να είναι τίμια αλλά πρέπει και να δείχνει τίμια». Ή εκείνο το επικριτικό όταν δεν πάμε σύμφωνα με τα γούστα τους και το τι νομίζουν αυτοί πως είναι Χριστιανισμός «δεν το περίμενα αυτό από σένα, είσαι και θεολόγος».
Και αφού μας κατασκεύασαν έτσι φοβόμαστε να πάμε κόντρα στον κόσμο, συμβιβαστήκαμε και λέμε ότι θέλει αυτός να ακούσει. Που πήγαν τα ασυμβίβαστα, ανατρεπτικά της καθώς πρέπει τάξης που δικαιώνει τον θύτη και καταδικάζει το θύμα, προκλητικά λόγια του Κυρίου μας και των Αγίων που τιμάμε σήμερα; «Πρωτοπόροι στον δικό μου κόσμο είναι οι πόρνες και οι τελώνες» λέγει ο Κύριος. Και γνωρίζει καλά ο Κύριος γιατί λέει τα τολμηρά αυτά λόγια. Επειδή οι άνθρωποι αυτοί νοιώθοντας την προσωπική τους αποτυχία μετανοούν και ζητούν το έλεος του Θεού, πράγμα που αρνούμαστε να κάνουμε εμείς οι κατά συνθήκη Χριστιανοί – θεολόγοι ή μη – αφού ήδη νοιώθουμε δικαιωμένοι και όταν σκεφτόμαστε την αμαρτία, αφήνουμε τον εαυτούλη μας απέξω και την βλέπουμε μόνο στον άλλο. Ή που πήγαν τα επαναστατικά λόγια του Ιερού Χρυσοστόμου, που στο σύγγραμμά του «Τις ο σωζόμενος πλούσιος» επικροτεί έμμεσα ακόμα και τον φόνο, όταν πεθαίνει το παιδί του φτωχού, ενώ ο πλούσιος έχει κλειδωμένα τα αγαθά του στα αμπάρια και τις αποθήκες του.
Αφήσαμε να καταντήσει ο Χριστιανισμός θρησκεία που πρέπει να τηρείς ορισμένα πράγματα και να αποφεύγεις κάποια άλλα. Και λησμονήσαμε πως ο Χριστιανισμός είναι Εκκλησία. Είναι συγκέντρωση των πιστευόντων στον Χριστό ως Θεό επί το αυτό, που ενώνονται μυστικά μεταξύ τους μέσω του Θεανθρώπου ξεπερνώντας την ατομικότητά τους, όπου εκεί, το εγώ και το εσύ γίνεται εμείς και που μεταλαμβάνουν το σώμα και αίμα του Κυρίου για να νικήσουν τον θάνατο και τη φθορά ώστε να έχουν ζωή αιώνια.
Και μόνο ορισμένοι τραγικοί του Χριστιανισμού νοιώθοντας και ζώντας βαθιά το Χριστό και τον άνθρωπο μέσα τους, που πολλοί από αυτούς κατηγορήθηκαν και συκοφαντήθηκαν ως άθεοι ή αιρετικοί κατάφεραν να διασώσουν την πεμπτουσία του. Καλή ώρα όπως ο μεγάλος τραγικός του Χριστιανισμού Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, ο οποίος στο έργο του «Αδελφοί Καραμάζωφ» μας δίνει κάποια γεύση το τι πραγματικά σημαίνει Χριστιανισμός.
Στο επεισόδιο που θα διηγηθούμε τρεις είναι οι πρωταγωνιστές. Ο Ντιμίτρι Καραμάζωφ, ο μικρός Ηλιούσκα και ο πατέρας του μικρού πρώην λοχαγός του τσαρικού στρατού και τώρα ένας ξεπεσμένος μέθυσος. Ο Ντιμίτρι Καραμάζωφ μαλώνει και γελοιοποιεί τον πατέρα του μικρού μπροστά στα μάτια του τραβώντας και ξεριζώνοντάς του το γένι, με αποτέλεσμα να κοροϊδεύουν τον μικρό Ηλιούσκα οι συμμαθητές του «ξέφτι». Λόγω της γελοιοποίησης του πατέρα του και της δικής του, τον μικρό Ηλιούσκα δεν τον χωράει ο τόπος. Συνεχώς σκέπτεται σχέδια εκδίκησης. Στο μεταξύ ο πατέρας του για να τον ηρεμήσει τον παίρνει και κάνουν μακρινούς περιπάτους. Και εκεί ο μικρός Ηλιούσκα αρχίζει να αναπτύσσει στον πατέρα του το σχέδιο της εκδίκησής του: «Μπαμπά άμα μεγαλώσω θα πάω να γίνω καλός ξιφομάχος και όταν γίνω θα έρθω να προκαλέσω σε μονομαχία τον Ντιμίτρι Καραμάζωφ, θα τον αφοπλίσω θα τον ρίξω κάτω θα σταθώ από πάνω του θα πάρω φόρα και έτσι που θα τρέμει ο δειλός, θα σηκώσω το σπαθί μου και θα ….. τον συγχωρήσω!»
Μακάρι να μας αξιώσει ο Θεός να γίνουμε μικροί Ηλιούσκας. Να σηκώνουμε το σπαθί και να συγχωρούμε!
]]> http://www.lamiablogs.gr/%ce%a0%cf%81%ce%bf%cf%82_%ce%95%ce%bc%ce%bc%ce%b1%ce%bf%cf%8d%cf%82/2010/01/11/%ce%91%ce%a0%ce%9f%ce%a1%ce%99%ce%95%ce%a3,_%ce%95%ce%a1%ce%a9%ce%a4%ce%97%ce%9c%ce%91%ce%a4%ce%91_%ce%9a%ce%91%ce%99_%ce%91%ce%a0%ce%91%ce%9d%ce%a4%ce%97%ce%a3%ce%95%ce%99%ce%a3_%ce%93%ce%99%ce%91_%ce%a4%ce%97%ce%9d_%ce%94%ce%95%ce%a5%ce%a4%ce%95%ce%a1%ce%91_%ce%a0%ce%91%ce%a1%ce%9f%ce%a5%ce%a3%ce%99%ce%91 c c
Οι πρώτοι Χριστιανοί συνήθιζαν να κλείνουν την προσευχή τους με την ευχή «μαράν αθά» δηλαδή «Κύριε έρχου», προσμένοντας την ταχεία έλευση της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου μας.
Με τα χρόνια ατόνησε η προσμονή αυτή και επανέρχεται μόνο, όταν συμβαίνουν φυσικές καταστροφές ή διάφορα οριακά γεγονότα, που πολλοί πιστοί τα εκλαμβάνουν ως προμηνύματα της Δευτέρας Παρουσίας ....

Επειδή όμως τα προμηνύματα αυτά μπερδεύονται με άσχετα πράγματα και απλοϊκές δοξασίες, συσκοτίζουν παρά διαφωτίζουν το θέμα γύρω από την επάνοδο του Κυρίου μας. Έτσι σκεφτήκαμε να ασχοληθούμε με το τεράστιο αυτό θέμα και να δώσουμε τις πρέπουσες απαντήσεις.
Οι απαντήσεις αυτές δεν θα είναι προσωπικές, ούτε του συρμού και των λαϊκών αντιλήψεων οι οποίες όπως είπαμε συσκοτίζουν παρά διαφωτίζουν το θέμα, αλλά θα απαντηθούν μέσα από την Αγία Γραφή και την Ιερή Παράδοσή μας.

ΟΧΙ ΦΟΒΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ
Κατ’ αρχάς πιστεύουμε πως πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι σημαντικό που αφορά την Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας. Όχι μόνο δεν πρέπει να τη φοβόμαστε και να μας πιάνει υστερία, όπως είχε πιάσει μια μεγάλη μάζα των πιστών και στην Ελλάδα και το εξωτερικό όταν πλησίαζε το έτος 2000, αλλά αντιθέτως οφείλουμε να προσευχόμαστε για να γίνει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα.
Διότι πρώτον και κύριον θα ξαναδούμε όλα τα αγαπημένα μας πρόσωπα, που δεν είναι πια μαζί μας, και όπως σημειώνει και ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην «Αποκάλυψή» του όταν επισυμβεί η Δευτέρα Παρουσία θα καταργηθεί κάθε πόνος και δάκρυ και ο κυριότερος εχθρός μας ο θάνατος.

ΠΩΣ ΜΠΗΚΕ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ
Αλλά πως μπήκε στην ζωή μας ο θάνατος; Μήπως είναι τιμωρία από το Θεό; Ή τι παντοδύναμος Θεός είναι αυτός αφού δεν μας έφτιαξε τέλειους να μην πεθαίνουμε; Για να απαντήσουμε στα παραπάνω πρέπει να πάμε στην αρχή της δημιουργίας. Εκεί θα διαπιστώσουμε πως πράγματι ο Θεός μας έφτιαξε τέλειους. Στην αρχή – όπως σημειώνει το βιβλίο της Αγίας Γραφής «Γένεσις» - πριν ο άνθρωπος αμαρτήσει είχε απάθεια σώματος. Ούτε κρύωνε, ούτε πονούσε, ούτε αρρώσταινε και το κυριότερο ήταν αθάνατος.
Όμως η αθανασία του αυτή, πήγαζε από τη σχέση του με το Θεό. Ο Αδάμ δηλαδή θα παρέμενε αθάνατος, μόνο αν έμενε κοντά στο Θεό – με τη θέλησή του βέβαια – επειδή σαν δημιούργημα που ήταν, δεν διέθετε τις δυνάμεις αθανασίας αλλά είχε ανάγκη πάντοτε τον δημιουργό του.
Γι’ αυτό άλλωστε ο Θεός σαν Πατέρας μας που είναι και μας αγαπάει, είχε προειδοποιήσει τον Αδάμ και την Εύα : «Από τη στιγμή που θα φάτε από το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού (δηλαδή από τη στιγμή που θα διαλέξετε να ζήσετε μόνοι σας) θα πεθάνετε» Γένεσις κεφάλαιο 2, στίχος 17. Όπως διαπιστώνουμε λοιπόν από τα παραπάνω, δεν λέει ο Θεός «θα σας πεθάνω» αλλά το ότι ο θάνατος θα είναι αποτέλεσμα της ελεύθερης επιλογής του ανθρώπου. Δυστυχώς όμως, όπως γνωρίζουμε οι πρωτόπλαστοι με την προτροπή του διαβόλου βέβαια, πίστευσαν πως μπορούν από μόνοι τους να γίνουν θεοί – άρα και να αποκτήσουν την αθανασία μόνιμα – και αμάρτησαν, συμπαρασύροντας και την φύση στην φθορά και το θάνατο, η οποία έγινε πλέον εχθρική μαζί τους από φιλική που ήταν μέχρι τότε.
Όμως, ενώ φαίνεται πως έχει νικήσει το κακό, ο Θεός δεν αφήνει έτσι το πλάσμα του, αλλά ταπεινούμενος κάνει την Πρώτη Παρουσία του, γινόμενος άνθρωπος στο πρόσωπο του Χριστού. Και πιο είναι το αποτέλεσμα της Πρώτης Παρουσίας του; Δίνει το μεγάλο μήνυμα στον άνθρωπο και τον ζωντανό και τον νεκρό, με το Σταυρό και την Ανάστασή του, πως ο θάνατος δεν έχει πλέον μόνιμη εξουσία επάνω του αλλά προσωρινή. Και όσο και αν φαίνεται παράξενο, πως το μήνυμα του Χριστού εδόθη και στους νεκρούς η «Πρώτη Επιστολή του Αποστόλου Πέτρου» έρχεται ως αρωγός για να μας διαφωτίσει παντελώς στο ζήτημα αυτό: « Γιατί και ο Χριστός υπέμεινε το πάθος μια για πάντα για τις αμαρτίες μας, ένας δίκαιος χάρη των αμαρτωλών, για να μας φέρει κοντά στον Θεό. Θανατώθηκε σωματικά, το Πνεύμα όμως τον ζωοποίησε. Έτσι πήγε και κήρυξε στις φυλακισμένες στον Άδη ψυχές» 1 Πέτρου κεφάλαιο 3, στίχοι 18 - 19. Το ελπιδοφόρο αυτό μήνυμα του Χριστού το ζούμε μέσα στην Εκκλησία μας, όπου δεν κάνουμε διάκριση μεταξύ ζώντων και αποθανόντων, γι’ αυτό και όταν προσευχόμαστε, προσευχόμαστε και για τους ζώντες αλλά και για τους αποθανόντες, ζητώντας ταυτόχρονα να προσεύχονται και αυτοί για εμάς.

ΚΟΛΑΣΗ ΟΧΙ ΤΟΠΟΣ ΜΕ ΚΑΖΑΝΙΑ
Έως ότου όμως ξανάρθει ο Χριστός, η ψυχή όταν χωρίζεται από το σώμα, βρίσκεται σε μια κατάσταση που ονομάζεται από τους Πατέρες της Εκκλησίας μας «μέση κατάσταση». Εκεί η ψυχή αν ανήκει σε δίκαιο, προγεύεται την αγάπη του Θεού και γι’ αυτό χαίρεται – ο λεγόμενος Παράδεισος – και αν ανήκει σε άδικο, η ψυχή υποφέρει γιατί δεν μπορεί να προγευτεί επειδή εξακολουθεί να αρνείται και μετά θάνατον την αγάπη του Θεού, η λεγόμενη Κόλαση . Για το ότι η Κόλαση δεν είναι ένας τόπος με καζάνια που βράζουν οι ψυχές, δεν θα πούμε τίποτα περισσότερο εμείς, αλλά θα αφήσουμε μια σύγχρονη αγία μορφή να μιλήσει επ’ αυτού. Είναι ο γέρων – Παΐσιος. Στο βιβλίο του Ιερομόναχου Χριστοδούλου του Αγιορείτου με τον τίτλο « Ο γέρων – Παΐσιος» και στις σελίδες 204 – 205 λέει συγκεκριμένα: « Μετά, όσο για την κόλαση και τον Παράδεισο, αυτά υπάρχουν. Και τα δύο αυτά τα ζει η ψυχή, είναι καταστάσεις ψυχικές. Δεν είναι τόποι με καζάνια και φωτιές … Η κόλαση λοιπόν, δεν είναι καζάνια μέσα στα οποία βράζουν οι ψυχές, αλλά μια κατάσταση στην οποία θα περιέλθει η ψυχή μετά τον χωρισμό από το σώμα».

ΤΙ ΕΙΔΟΥΣ ΣΩΜΑ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ
Ας έλθουμε τώρα να δούμε τα γεγονότα που θα λάβουν χώρα κατά την Δευτέρα Παρουσία. Μόλις λοιπόν ακουστεί ο ήχος της σάλπιγγας της Δευτέρας Παρουσίας, ώσπου να ανοιγοκλείσει το μάτι, οι μεν ζωντανοί θα μεταμορφωθούν και θα αλλάξουν το παλιό τους σάρκινο σώμα με νέο άφθαρτο, οι δε νεκροί θα αναστηθούν και θα πάρουν το παλιό τους σώμα άφθαρτο βέβαια, γιατί μ’ αυτό έδωσαν τον αγώνα τον καλό όταν ήσαν εν ζωή. Το σώμα μας αυτό θα είναι όμοιο (σύμμορφο) με το αναστάσιμο σώμα του Χριστού, που δεν το εμπόδιζαν τίποτα, ούτε οι τοίχοι ούτε τα κλειστά παράθυρα. Όλα αυτά που υποστηρίζουμε πιο πάνω μπορεί να τα βρει κάποιος στις επιστολές του Παύλου και ειδικότερα στις «1 προς Κορινθίους κεφάλαιο 15, στίχοι 36 – 55» και «Φιλιππησίους κεφάλαιο 3, στίχος 21». Επιπλέον δεν θα έχουμε υλικές ανάγκες και θα ζούμε πνευματική ζωή όπως οι άγγελοι : «διότι στην Ανάσταση οι άνθρωποι ούτε νυμφεύονται ούτε παντρεύονται, αλλά είναι όπως οι άγγελοι του Θεού στον ουρανό» Κατά Ματθαίο ευαγγέλιο κεφάλαιο 22, στίχος 30. Μαζί με εμάς θα αλλάξει και η φύση, διότι πρέπει να αποκτήσει και αυτή αφθαρσία. «Περιμένουμε καινούργιο ουρανό και καινούργια γη», επισημαίνει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην «Αποκάλυψή» του.

ΠΟΤΕ ΘΑ ΛΑΒΕΙ ΧΩΡΑ Η ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ;
Όσον αφορά τώρα το ζήτημα πότε θα λάβει χώρα η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας, η Εκκλησία μας σοφά ποιούσα – σε αντίθεση με τις αιρέσεις – τηρεί σιγή ιχθύος παραπέμποντας στα λόγια του Χριστού και των Αποστόλων : « Δια την ημέρα εκείνη και την ώρα, κανείς δεν ξέρει τίποτε ούτε οι άγγελοι των ουρανών, παρά μόνο ο Πατέρας μου» Κατά Ματθαίο ευαγγέλιο κεφάλαιο 24, στίχος 36. Σαν «τον κλέφτη την νύχτα» την ονομάζουν την Δευτέρα Παρουσία οι Απόστολοι Πέτρος και Παύλος στις επιστολές του.
Δυστυχώς πολλοί αιρετικοί και στις μέρες των Αποστόλων και σήμερα, αυτό που δεν ξέρουν ούτε οι άγγελοι, θεώρησαν πως το ξέρουν αυτοί. Γι’ αυτό το λόγο άλλωστε ο Απόστολος Πέτρος τους θυμίζει πως «μια μέρα για το Θεό είναι χίλια χρόνια και χίλια χρόνια είναι μια μέρα» 2 Επιστολή Πέτρου κεφάλαιο 3, στίχος 8.
Στο πέρασμα των αιώνων διάφορα γεγονότα στην ιστορία της ανθρωπότητας ή η έναρξη αιώνων και χιλιετιών εκλήφθησαν ως γεγονότα προσέγγισης της Δευτέρας Παρουσίας. Έτσι την εποχή της «ανακάλυψης» της Αμερικής πίστεψαν πως θα γίνει τότε η Δευτέρα Παρουσία επειδή ερμήνεψαν κατά το δοκούν, τον λόγο του Κυρίου πως η επάνοδός του θα πλησιάζει, όταν κηρυχθεί το Ευαγγέλιο σε όλο τον κόσμο. Αφού λοιπόν «ανακάλυψαν» την Αμερική πίστεψαν πως είναι όλος ο κόσμος και έτσι οδηγήθηκαν στο εσφαλμένο αυτό συμπέρασμα.
Λίγο πριν να πέσει η Κωνσταντινούπολη στα χέρια των Τούρκων, οι Βυζαντινοί θεώρησαν πως θα επισυμβεί τότε, επειδή ταύτισαν τον Μωάμεθ τον αρχηγό των Τούρκων με τον Αντίχριστο.

ΓΕΛΟΙΟΠΟΙΗΣΗ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ
Στον αιώνα μας εκείνοι που γελοιοποιήθηκαν τελείως, είναι οι «Μάρτυρες του Ιεχωβά ή Χιλιαστές» που συνεχώς όριζαν ημερομηνίες επανόδου του Κυρίου και συνεχώς διαψεύδονταν. Δύο ημερομηνίες απετέλεσαν το αποκορύφωμα της γελοιοποίησης τους. Το 1925 που βγήκαν με σεντόνια στους δρόμους της Νέας Υόρκης, παριστάνοντας τους αναστημένους νεκρούς και το 1975, όπου τους εγκατέλειψαν πάνω από ένα εκατομμύριο οπαδοί τους.
Ιδιαίτερη προσοχή οφείλουν να επιδείξουν οι πιστοί επίσης, στο εξής γεγονός. Πως ο Χριστός μας προειδοποίησε, ότι θα εμφανισθούν πολλοί ψευδόΧριστοι και ψευδοΜεσσίες υποστηρίζοντας πως είναι ο Χριστός. Γι’ αυτό το λόγο δεν θα πρέπει να παρασυρθούμε επειδή όλοι αυτοί, μόνο ο Μεσσίας δεν θα είναι αλλά ο Αντίχριστος.
Εκτός αυτού ο Χριστός έχει επισημάνει πως η επιστροφή του, δεν θα είναι ταπεινή, αλλά με δόξα πάνω στα σύννεφα, θα φανεί το σημάδι του – πιθανόν ο Σταυρός – στον ουρανό και θα τον δουν όλες οι φυλές της γης: « Και τότε θα φανεί στον ουρανό το σημείο του Υιού του ανθρώπου και τότε θα θρηνήσουν όλες οι φυλές της γης και θα ιδούν τον Υιό του ανθρώπου να έρχεται πάνω στα σύννεφα του ουρανού με πολλή δύναμη και δόξα» Κατά Ματθαίο ευαγγέλιο κεφάλαιο 24, στίχος 30.
]]> http://www.lamiablogs.gr/%ce%a0%cf%81%ce%bf%cf%82_%ce%95%ce%bc%ce%bc%ce%b1%ce%bf%cf%8d%cf%82/2010/01/02/%ce%95%ce%a1%ce%a9%ce%a4%ce%91%ce%a0%ce%9f%ce%9a%ce%a1%ce%99%ce%a3%ce%95%ce%99%ce%a3_%ce%93%ce%99%ce%91_%ce%a4%ce%99%ce%a3_%ce%91%ce%99%ce%a1%ce%95%ce%a3%ce%95%ce%99%ce%a3 c c






Πάνω "Μάρτυρες του Ιεχωβά ή Χιλιαστές" στην ετήσια συνέλευσή τους και κάτω συγκέντρωση Πεντηκοστιανών

Κατ’ επανάληψη έχουμε ερωτηθεί από δεκάδες πιστούς όλα αυτά τα χρόνια – 27 περίπου - που τυχαίνει να ασχολούμαστε με τα ζητήματα της Θρησκείας για το τι είναι και τι πρεσβεύουν οι αιρέσεις. Και επειδή οι ερωτήσεις που δεχόμαστε είναι λίγο – πολύ όμοιες σκεφτήκαμε να τις απαντήσουμε υπό μορφή άρθρου, το οποίο για να είναι πιο κατανοητό και εύληπτο, του δώσαμε την μορφή ερωταποκρίσεων.

Ερώτηση: Τι είναι αίρεση;
Απάντηση: Η λέξη αίρεση παράγεται από το αρχαίο ρήμα αιρέω – ώ, το οποίο σημαίνει διαλέγω, προτιμώ. Μερικοί Χριστιανοί δηλαδή, αίρεσαν = διάλεξαν να φύγουν από την ορθή διδασκαλία της Εκκλησίας μας και να δημιουργήσουν δική τους διδασκαλία ....

Πίστεψαν πως η Εκκλησία έχει απομακρυνθεί από την σωστή διδασκαλία του Χριστού και των Αποστόλων, γι’ αυτό και πρέπει να βγουν και να πουν την κατά την γνώμη τους σωστή διδασκαλία του Χριστιανισμού.
Ονομάζονται επίσης και αιρετικοί επειδή αιρούν = διαλέγουν χωρία (κομμάτια) από την Αγία Γραφή – αυτά που τους συμφέρουν βέβαια – για να αποδείξουν πως έχουν δίκαιο αυτοί και όχι η Εκκλησία.

Ερώτηση: Πολλοί ισχυρίζονται πως οι αιρέσεις είναι φαινόμενο της εποχής μας που δείχνει την αθεΐα και απιστία των ανθρώπων. Αληθεύει αυτό;
Απάντηση: Όχι βέβαια. Είναι πολύ παλιές όσο και ο Χριστιανισμός. Συνυπάρχουν μαζί μ’ αυτόν. Τις αναφέρουν και τα βιβλία της Καινής Διαθήκης. Όπως π.χ. η 1 Επιστολή προς Τιμόθεο κεφάλαιο 1, στίχοι 3 – 4 «Όταν επήγαινα στη Μακεδονία (δηλ. ο Παύλος) σε παρεκάλεσα να παραμείνεις στην Έφεσο, δια να παραγγείλεις σε μερικούς να μην διδάσκουν ξένες διδασκαλίες, ούτε να δίνουν προσοχή σε απέραντους μύθους και γενεαλογίες», η Επιστολή προς Τίτο κεφάλαιο 1, στίχος 14 «Δια τον λόγο αυτό να τους ελέγχεις απότομα (δηλ. ο Τίτος) δια να είναι υγιείς εις την πίστη και να μην προσέχουν σε μύθους Ιουδαϊκούς και εις εντολές ανθρώπων που αποστρέφονται την αλήθεια» και κεφάλαιο 3, στίχος 9 «Αλλά απόφευγε ανόητες συζητήσεις, γενεαλογίες, έριδες και φιλονικίες δια τον νόμον, διότι είναι ανωφελείς και μάταιοι» και αλλού. Είναι οι λεγόμενες Ιουδαΐζουσες ή Γνωστικίζουσες αιρέσεις.

Ερώτηση: Γιατί η Εκκλησία είναι εναντίον των αιρέσεων;
Απάντηση: Πρώτον και κύριον επειδή την πολεμούν οι αιρέσεις και συνεπώς οφείλει να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Η επίθεση αυτή κάποιες φορές είναι και άνανδρη γιατί χρησιμοποιούνται και ύβρεις εναντίον της. Όπως λόγου χάρη από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά ή Χιλιαστές που αποκαλούν τους Ναούς μας πορνοστάσια και τους ιερείς μέθυσους, ακόλαστους, πόρνους κ.λ.π. Δεύτερον διότι δεν λησμονεί την αποστολή της που είναι η σωτηρία του ανθρώπου σωματική και ψυχική. Σωτηρία που κινδυνεύει από τις λεγόμενες «καταστροφικές αιρέσεις ή λατρείες», οι οποίες οδηγούν τα μέλη τους στην τρέλα και την αυτοκτονία. Πόσο δε σοβαρό είναι το παραπάνω ζήτημα αποδεικνύεται από το γεγονός, πως απασχόλησε την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία με διάφορες επιτροπές της καταδίκασε τις εν λόγω αιρέσεις. Εξέδωσε μάλιστα και την «Σύσταση» 1178/1992 στην οποία τονίζεται πως οι αιρέσεις αυτές συνιστούν κίνδυνο για τη Δημοκρατία.

 Ερώτηση: Ποιοι και γιατί καταφεύγουν στις αιρέσεις;
Απάντηση: Συνήθως, όχι πάντα βέβαια, καταφεύγουν προβληματικά άτομα που πιστεύουν και ελπίζουν πως θα βρουν λύση των τυχόν προβλημάτων τους. Ή άτομα με αδύνατη πίστη που σκανδαλίζονται από υπαρκτά ή ανύπαρκτα προβλήματα των ιερέων, τα οποία όπως γνωρίζουμε τις περισσότερες φορές διογκώνονται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τον Τύπο. Έτσι τα άτομα αυτά έχουν την εντύπωση πως υπεύθυνη για όλα αυτά είναι η Εκκλησία. Όμως κατά κοινή ομολογία ψυχολόγων που ασχολήθηκαν με πρώην αιρετικούς, ο λόγος που οι περισσότεροι καταφεύγουν στις παντός είδους αιρέσεις είναι ο φόβος τους μπροστά στην ελευθερία. Το μεγαλύτερο δώρο που μας έδωσε ο Θεός να σκεφτόμαστε ότι θέλουμε, να λέμε ότι θέλουμε, να κάνουμε ότι θέλουμε, αυτοί το θεώρησαν κατάρα, επειδή φοβούνται να κάνουν εκείνο ή ετούτο, μήπως αργότερα μετανιώσουν και έτσι βρήκαν τη λύση. Παρέδωσαν τι σκέψεις τους, τις επιθυμίες τους, όλο τους το Είναι σε κάποια θρησκευτική Οργάνωση ή στον αρχηγό αυτής και ξεμπέρδεψαν μια και καλή. Τώρα η Οργάνωση ή ο αρχηγός αυτής σκέπτεται και επιθυμεί γι’ αυτούς. Αυτοί απλώς εκτελούν. Πόσο μάλλον όταν έχουν πείσει τον εαυτό τους πως όλα αυτά γίνονται για θείο σκοπό.

 Ερώτηση: Είναι όλα αρνητικά στις αιρέσεις;
Απάντηση: Όχι βέβαια. Επειδή οι αιρέσεις αποτελούνται συνήθως από λίγα άτομα, αυτός που θα ενταχτεί σε αυτές νοιώθει μια οικογενειακή ζεστασιά, την οποία πιθανώς έχει στερηθεί από την οικογένειά του ή την κοινωνία. Έπειτα ένας άλλος σοβαρός λόγος είναι, πως επειδή όλες ανεξαιρέτως οι αιρέσεις υποστηρίζουν πως ανάμεσά τους επικρατεί ηθική καθαρότητα και τελειότητα – ενώ αντίθετα ο έξω κόσμος βρίθει από αμαρτία και σαπίλα – το εντασσόμενο σ’ αυτές άτομο νοιώθει δικαιωμένο και σωσμένο. Επίσης πολλά άτομα που πάσχουν από αίσθημα κατωτερότητας, μέσω των αιρέσεων νοιώθουν να εξυψώνονται, αφού τους δίνεται η ευκαιρία να κηρύξουν και να σώσουν κατά την γνώμη τους τον αμαρτωλό κόσμο.

Ερώτηση: Αφού η Αγία Γραφή λέει την αλήθεια και αφού οι αιρετικοί την χρησιμοποιούν, γιατί λέμε τότε πως λένε ψέματα;
Απάντηση: Το θέμα δεν είναι αν χρησιμοποιείς την Αγία Γραφή αλλά ΠΩΣ την χρησιμοποιείς. Και δυστυχώς οι αιρετικοί την χρησιμοποιούν κατά το δοκούν και λανθασμένα.
Συγκεκριμένα: 1. Προσθέτουν ή αφαιρούν κάτι σε αυτή και έτσι αλλάζουν τελείως το νόημά της. Ας ακολουθήσουμε την τακτική τους για να γίνουμε κατανοητοί. Ας πάρουμε λόγου χάρη τον 52ο Ψαλμό του Δαβίδ από το βιβλίο των Ψαλμών που γράφει: «Είπε ο ανόητος στον εαυτό του δεν υπάρχει Θεός». Αν αφαιρέσουμε – όπως οι αιρετικοί – την πρόταση «Είπε ο ανόητος στον εαυτό του» μένει η φράση «δεν υπάρχει Θεός». Τοιουτοτρόπως μπορούμε να ισχυριστούμε πως η Γραφή διδάσκει πως δεν υπάρχει Θεός! 2. Συνδέουν χωρία (κομμάτια) από την Αγία Γραφή που είναι άσχετα μεταξύ τους. Λόγου χάρη παίρνουν ένα κομμάτι από το βιβλίο της Αποκάλυψης, ένα από την προς Εβραίους επιστολή και ένα από το κατά Λουκά ευαγγέλιο, τα συνδέουν μεταξύ τους και οδηγούνται στο συμπέρασμα πως μόνο 144.000 εκλεκτοί θα κερδίσουν τον Παράδεισο. Ας κάνουμε και εμείς κάτι ανάλογο για να δούμε που θα οδηγηθούμε. Παίρνουμε από το κατά Ματθαίο ευαγγέλιο τον στίχο 5 του κεφαλαίου 27 που γράφει «αφού έριξε τα χρήματα στο Ναό (εννοεί τον Ιούδα) έφυγε και βγήκε έξω από τη πόλη και κρεμάστηκε» και το ενώσουμε με τον στίχο 37 του κεφαλαίου 19 από το κατά Λουκά ευαγγέλιο που γράφει «πήγαινε και κάνε και συ το ίδιο», τότε οδηγούμαστε στο καταπληκτικό συμπέρασμα πως η Γραφή διδάσκει να πάμε να κρεμαστούμε! 3. Άλλες φορές εφαρμόζουν στην ερμηνεία ενός χωρίου της Γραφής ως προς το ένα μέρος του την αλληγορική μέθοδο – άλλα λέμε και άλλα εννοούμε - και ως προς το άλλο την κατά γράμμα ερμηνεία. Π.χ. στο χωρίο της Αποκάλυψης που αναφέρεται στους «144.000 σφραγισμένους από κάθε φυλή των υιών του Ισραήλ». Τον αριθμό 144.000 τον παίρνουν κατά γράμμα, ενώ το «από κάθε φυλή των υιών του Ισραήλ» το εκλαμβάνουν αλληγορικά και σώζουν όποιον θέλουν!

Ερώτηση: Γιατί να έχουμε εμείς δίκαιο και να μην έχουν οι αιρετικοί;
Απάντηση: Επειδή εμείς διαθέτουμε κάτι που δεν διαθέτει καμιά αίρεση. Την λεγόμενη Αποστολική Διδαχή και Διαδοχή. Αυτά δηλαδή που άκουσαν οι Απόστολοι από το Χριστό τα παρέδωσαν στους μαθητές τους, οι οποίοι χειροτονήθηκαν από αυτούς Επίσκοποι σε διάφορες Εκκλησίες ( Ιγνάτιος ο Θεοφόρος, Πολύκαρπος Σμύρνης κ.λ.π.) . Οι μαθητές αυτοί των Αποστόλων τα παρέδωσαν αυτά στους δικούς τους μαθητές και ούτω καθ’ εξής μέχρι σήμερα. Έτσι αυτά που πιστεύονταν και διδάσκονταν πριν 2000 χρόνια πιστεύονται και διδάσκονται σήμερα. Και σαν απόδειξη των όσων λέμε είναι το εξής. Σε κάθε Ορθόδοξη Επισκοπή απανταχού στον κόσμο, υπάρχουν και φυλάσσονται τα λεγόμενα «Δίπτυχα», ονομαστικές καταστάσεις δηλαδή, στις οποίες είναι γραμμένοι όλοι οι Επίσκοποι από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο οι αιρετικοί, επειδή βρίσκονται σε αδυναμία να επιδείξουν κάτι ανάλογο – άλλωστε η πιο παλιά από τις αιρέσεις δεν έχει ζωή πάνω από 200 χρόνια – ισχυρίζονται πως τον ιδρυτή τους τον φώτισε τάχα το Άγιο Πνεύμα. Ένα έωλο και αδύναμο όμως επιχείρημα γιατί ο καθένας μπορεί να ισχυριστεί κάτι ανάλογο και για τον ίδιο του τον εαυτό και άντε μετά, να αποδείξει ο άλλος πως έχει άδικο.

Ερώτηση: Πόσες και ποιες αιρέσεις δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα;
Απάντηση: Οι αιρέσεις και οι διάφορες παραθρησκευτικές ομάδες που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα ανέρχονται σε εκατοντάδες! Σε φυλλάδιο που κυκλοφόρησε το 1998 από τις εκδόσεις «Ορθόδοξος Τύπος» και φέρει τον τίτλο «Αιρέσεις και Παραθρησκείαι» ο αριθμός τους ανέρχεται στις 449! Προφανώς σήμερα ο αριθμός τους θα έχει αυξηθεί. Από τις πιο γνωστές αιρέσεις που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα αξίζει να αναφέρομαι κάποιες. Είναι: «Εκκλησία του Θεού της Πεντηκοστής», «Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής», «Ελευθέρα Εκκλησία της Πεντηκοστής», «Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία», «Ελευθέρα Ευαγγελική Εκκλησία» «Εκκλησία των Ευαγγελιστών», «Μάρτυρες του Ιεχωβά ή Χιλιαστές», «Εκκλησία των Μορμόνων», «Φίλοι του Θεού ή Κουακέροι», «Η Μάχαιρα του Πνεύματος», «Εκκλησία της Προφητείας» κ.λ.π.
Αναφέρουμε επίσης και κάποια αιρετικά Περιοδικά: «Χριστιανισμός», «Η Φωνή του Ευαγγελίου», «Ο Επιούσιος Άρτος», «Η Μάχαιρα του Πνεύματος», «Σκοπιά», «Ξύπνα», «Ευαγγέλιο – Φως», «Πνευματικοί Αντίλαλοι» «Δαυλός», «Τα καλά Νέα» κ.λ.π. Περισσότερα και πιο αναλυτικά μπορεί να δει κάποιος στο βιβλίο του μακαριστού πατέρα Αντώνιου Αλεβιζόπουλου «Εγχειρίδιο αιρέσεων και παραχριστιανικών ομάδων». ]]> http://www.lamiablogs.gr/%ce%a0%cf%81%ce%bf%cf%82_%ce%95%ce%bc%ce%bc%ce%b1%ce%bf%cf%8d%cf%82/2009/12/22/%ce%95%ce%9b%ce%9b%ce%97%ce%9d%ce%99%ce%a3%ce%9c%ce%9f%ce%a3_%ce%89_%ce%95%ce%9b%ce%9b%ce%91%ce%94%ce%99%ce%a3%ce%9c%ce%9f%ce%a3; c c


Η εποχή μας και η πατρίδα μας βρίθει από πιστούς ή μη, οι οποίοι «εργολαβικά» έχουν αναλάβει να υπερασπίσουν τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία, που κατ’ αυτούς κινδυνεύουν από διάφορες «συνομωσίες» παραγόντων του εξωτερικού, από την είσοδο των αλλοεθνών και αλλοθρήσκων μεταναστών, από την ένταξή μας στην ΟΝΕ και τέλος από την «καραμέλα» της παγκοσμιοποίησης.
Όντως όμως κινδυνεύουν ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία με αφανισμό ή πρόκειται για μια επιδερμική αντιμετώπιση από τα εν λόγω άτομα, τα οποία όπως είπαμε, αρέσκονται στις διάφορες θεωρίες συνωμοσίας; ....

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΙ ΕΛΛΑΔΙΣΜΟΣ
Πρώτα όμως πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τον όρο Ελληνισμός, επειδή σήμερα τον συγχέουμε με τον όρο Ελλαδισμός. Λέγοντας λοιπόν Ελληνισμό εννοούμε την αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία του Σωκράτη, Πλάτωνα, Αριστοτέλη, Επίκουρου, Πλωτίνου, Στωϊκών και τόσων άλλων σοφών, την αρχαία Ελληνική Τέχνη που βρήκε το αποκορύφωμά της στο αριστούργημα των αιώνων, τον Παρθενώνα, τον Ελληνικό τρόπο ντυσίματος με τους Αθηναϊκούς και Σπαρτιατικούς χιτώνες και τον πέτασο (καπέλο), και τέλος την αρχαία Ελληνική γλώσσα.
Όλα αυτά έγιναν αποδεκτά από τους λαούς που κατοικούσαν γύρω από την Μεσόγειο Θάλασσα – τον γνωστό τότε κόσμο – χωρίς βία, επειδή τα θεώρησαν ανώτερα από τους δικούς τους Πολιτισμούς, αρχικά με τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των διαδόχων του, και έπειτα από την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, που τα χρησιμοποίησε για τα συμφέροντά της.
Έτσι έχουμε Σύρους, Λίβυους, Αιγύπτιους, Ιουδαίους και άλλους κατοίκους της εποχής εκείνης, να έχουν αρνηθεί την καταγωγή τους και να δηλώνουν Έλληνες. Και το πιο εκπληκτικό όλων. Σαν πρώτη γλώσσα είχαν την Ελληνική, ενώ τη μητρική τους την είχαν σε δεύτερη μοίρα.
Αντίθετα εμείς σήμερα όταν λέμε Ελληνισμό εννοούμε αυτόν τον Πολιτισμό, που είναι κλεισμένος και περιχαρακωμένος μέσα στα σημερινά υπάρχοντα σύνορά μας – από την Κρήτη έως την Θράκη – αυτόν που ορίσαμε πιο πάνω ως Ελλαδισμό.
Με την έννοια όμως του Ελλαδισμού, δεν θα έπρεπε να τιμούμε και να γιορτάζουμε καθώς επίσης να νοιώθουμε και ιδιαίτερη υπερηφάνεια για πολλούς Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας μας. Επειδή κάποιους από αυτούς όπως π.χ. τους Τρείς Ιεράρχες (Μ. Βασίλειο, Γρ. Θεολόγο, Ιωάν. Χρυσόστομο) – σύμφωνα με την Ελλαδίστικη νοοτροπία μας – πρέπει τους μεν δυο πρώτους να τους κατατάξουμε στους Τούρκους και τον τρίτο στους Σύρους. Αξίζει βέβαια να τονίσουμε επίσης κάτι που είναι άγνωστο σε πολλούς αδαείς «Ελληναράδες». Πως στους Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας μας συγκαταλέγουμε την μεγάλη και αγία μορφή του Ισαάκ του Σύρου, ο οποίος λέγεται πως δεν μίλησε ποτέ την Ελληνική γλώσσα, αν και πιθανόν την γνώριζε.
Οπότε –χαριτολογώντας – αν κάποιος από αυτούς επιθυμούσε να παρελάσει με την Ελληνική σημαία σε κάποιες από τις Εθνικές Επετείους μας, φανταστείτε τι θα άκουγε από τα τηλεοπτικά ιδιωτικά κανάλια και τους διάφορους «Ευαγγελάτους».
Τον πραγματικό όμως Ελληνισμό, τον υιοθέτησαν οι Πατέρες της Εκκλησίας μας και τον ένωσαν με τον Χριστιανισμό, προκύπτοντας έτσι ο περίφημος Ελληνοχριστιανικός Πολιτισμός. Ένας Πολιτισμός που παρήγαγε καινούργια πνευματικά αριστουργήματα, όπως τον Ακάθιστο Ύμνο στην ποίηση, τον καινούργιο Παρθενώνα της αρχιτεκτονικής που τώρα άκουγε στο όνομα Αγία Σοφία και τέλος την απαράμιλλη Βυζαντινή εικονογραφία.
Ο Πολιτισμός αυτός, μας είναι γνωστός σήμερα ως Βυζαντινός και ο οποίος τόσο μα τόσο συκοφαντήθηκε από πολλούς που μας κυβέρνησαν παλιότερα ή μας κυβερνούν σήμερα. Αυτοί οι οποίοι όταν εγκαινίαζαν ή εγκαινιάζουν διάφορες Εκθέσεις Βυζαντινής Τέχνης στην Ελλάδα ή τον κόσμο, είχαν και έχουν το θράσος να μιλάνε για το μεγαλείο του, αυτοί που πριν μερικά χρόνια για να κερδίσουν μερικούς ψήφους ή για να δείξουν την κακώς εννοούμενη προοδευτικότητα, έβλεπαν το Βυζάντιο σαν Μεσαίωνα, σαν πισωγύρισμα στην βαρβαρότητα και το πνευματικό σκοτάδι. Αλλά εδώ γίνονται θαύματα! Το σκοτάδι έγινε ξαφνικά άπλετο φως! Ας είναι όμως. Όλους αυτούς τους αφήνουμε στην κρίση της Ιστορίας.

ΔΥΟ ΤΑΣΕΙΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
Σήμερα λόγω της Ελλαδίστικης νοοτροπίας που μας διακατέχει, έχουν εμφανιστεί σε πολλούς από εμάς, δύο τάσεις αντιμετώπισης του Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού. Η μία που είναι και αμελητέα μειοψηφία, εκπροσωπείται από άτομα εχθρικά προς την Εκκλησία, τα οποία θεωρούν τον Χριστιανισμό ως αιτία παρακμής του Ελληνισμού και επιθυμούν να επαναφέρουν την αρχαία ειδωλολατρία και την προσκύνηση του Δωδεκάθεου του Ολύμπου (Δία, Αθηνάς, Απόλλωνα κ.λ.π.)
Όμως, το πόσο άδικο έχουν τα άτομα αυτά το δείχνουν κάποια γεγονότα που αξίζουν να τους τα θυμίσουμε. Στην Ελληνική Γλώσσα δεν γράφτηκε η Καινή Διαθήκη; Μοναχοί δεν διέσωσαν τα αρχαία Ελληνικά συγγράμματα (Πλάτωνα, Αριστοτέλη κ.λ.π.), όταν επί αιώνες με πολύ κόπο τα αντέγραφαν για να μην χαθούν; Έχουν ακούσει για την επιστολή διαμαρτυρίας που απέστειλε ο Γρ. Θεολόγος στον αυτοκράτορα Ιουλιανό τον Παραβάτη, επειδή είχε απαγορέψει στους Χριστιανούς δασκάλους να διδάσκουν τα αρχαία Ελληνικά γράμματα; Για την περίφημη αρχαία Ελληνική Βιβλιοθήκη την γνωστή και ως «Μυριόβιβλο» του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Φωτίου που αριθμούσε εκατοντάδες τόμους, δεν έχουν ακούσει τίποτε; Και πολλά άλλα βέβαια τα οποία θα αποδείκνυαν το παράλογο των ισχυρισμών τους.
Από την άλλη μεριά τώρα, έχουμε αρκετούς ιερείς και λαϊκούς της Εκκλησίας μας που πιστεύουν πως η ένταξή μας σε διάφορους διεθνείς Οργανισμούς όπως π.χ. ΕΟΚ, ΟΝΕ κ.λ.π. θα έχει ως αποτέλεσμα τον αφελληνισμό μας και την απώλεια του Ορθόδοξου Χριστιανικού φρονήματός μας.
Όμως ποιον Ελληνισμό πιστεύουν πως θα χάσουμε; Τον Ελληνισμό τον έχει αποδεχτεί έτσι και αλλιώς η Ευρώπη και ο Δυτικός κόσμος, μέσω των κινημάτων της Αναγέννησης, του Ανθρωπισμού και του Διαφωτισμού. Και για την τιμή που δείχνουν οι ξένοι στον πολιτισμό αυτό, το δείχνει το εξής γεγονός. Πως κατά χιλιάδες κάθε χρόνο επισκέπτονται τους αρχαιολογικούς μας χώρους και τα διάφορα ανά τη χώρα μας Μουσεία, όταν πολλοί από μας ούτε ξέρουν που πέφτουν.
Αν όμως με τον όρο Ελληνισμό, εννοούν τον μουσακά, το ούζο, το σουβλάκι το «γλείψιμο» στον Βουλευτή για να τακτοποιήσει εμάς ή τα παιδιά μας, το κλέψιμο της Εφορίας που το θεωρούμε εξυπνάδα, κοινώς «μαγκιά» και πολλά άλλα κακώς κείμενα, πράγματι άμα τα χάσουμε θα είναι ανεπανόρθωτη ζημιά!

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΛΗΘΕΙΑ
Όσον αφορά δε τον φόβο για την απώλεια την Ορθοδοξία μας, έχουμε να πούμε πως τα άτομα που το πιστεύουν αυτό, έμμεσα αναγνωρίζουν πως πιστεύουν σε κάτι ψεύτικο και φοβούνται πως σε σύγκριση με τα άλλα θρησκευτικά πιστεύω, θα φανεί η γύμνια και η ψευτιά του δικού μας πιστεύω. Όμως η Ορθοδοξία δεν έχει να φοβηθεί τίποτε, γιατί ταυτίζεται με την αλήθεια. Και η λέξη αλήθεια αυτό σου κραυγάζει: « Όσο και αν με κρύψεις, όσο και αν με συκοφαντήσεις, εγώ αργά ή γρήγορα θα βγω στην επιφάνεια και θα αναγκαστείς να με παραδεχτείς». Οπότε δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτε και καλώς να ορίσει η σύγκριση.
Ας μας επιτραπεί όμως στο σημείο αυτό να θέσουμε και έναν άλλο προβληματισμό. Που ξέρουμε πως η ένταξή μας σε διάφορους διεθνείς Οργανισμούς και φόρουμ, δεν είναι κάποιο Θείο σχέδιο το οποίο θέλει να ξαναγνωρίσει στους Ευρωπαίους και σ’ ολόκληρο τον κόσμο την Ορθή Πίστη και ίσως κάποτε στο μέλλον να ξαναενώσει τον χωρισμένο και διασπασμένο Χριστιανικό κόσμο.
Και δεν το λέμε τυχαία αυτό. Ας μας επιτραπεί να αναφέρουμε ένα γεγονός. Όταν το 1994 ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος καλέστηκε να μιλήσει στην έδρα της ΕΟΚ στο Στρασβούργο, αντιμετωπίστηκε στην αρχή – σύμφωνα με τις ανταποκρίσεις εκείνης της εποχής – από πολλούς Ευρωβουλευτές συγκαταβατικά και κάπως ειρωνικά, πιθανόν και λόγω της εμφάνισής τους με τα ράσα, πράγμα ασυνήθιστο για πολλούς Ευρωβουλευτές.
Όταν όμως τέλειωσε ο Πατριάρχης την ομολογουμένως φωτισμένη ομιλία του για την Οικολογία, πως την βλέπει και πως την ζει καθημερινά μέσα από τη Θεία Λειτουργία και τις άλλες Ιερές ακολουθίες της η Ορθοδοξία, ολόκληρο το Ευρωκοινοβούλιο, μαζί και οι προαναφερθέντες Ευρωβουλευτές, είχαν σηκωθεί όρθιοι και χειροκροτούσαν ασταμάτητα επί πέντε ολόκληρα λεπτά!
Αυτός λοιπόν είναι ο δρόμος μας που οφείλουμε να βαδίσουμε. Και κάτι που ξεχνάμε συνεχώς όποτε δεν μας βολεύει και είναι η πεμπτουσία του Χριστιανισμού. Έχουμε καλεστεί να σηκώνουμε Σταυρό και όχι να είμαστε «βολεψάκηδες». Μακριά λοιπόν από ακρότητες, φανατισμούς, ξενοφοβίες, αναθέματα και κατάρες εάν πράγματι επιθυμούμε να λεγόμαστε και να είμαστε ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ. ]]> http://www.lamiablogs.gr/%ce%a0%cf%81%ce%bf%cf%82_%ce%95%ce%bc%ce%bc%ce%b1%ce%bf%cf%8d%cf%82/2009/12/19/%ce%97_%ce%a0%ce%95%ce%a1%ce%99_%ce%95%ce%a3%ce%a7%ce%91%ce%a4%ce%a9%ce%9d_%ce%94%ce%99%ce%94%ce%91%ce%a3%ce%9a%ce%91%ce%9b%ce%99%ce%91_%ce%a4%ce%9f%ce%a5_%ce%99%ce%a3%ce%9b%ce%91%ce%9c c c Η θρυλική φοράδα Burak με το ανθρώπινο πρόσωπο οδηγεί τον Προφήτη Μωάμεθ στο Παράδεισο

Είναι γνωστό – γεγονός που δεν αρνούνται ούτε και οι ίδιοι οι Μουσουλμάνοι – πως το θρησκευτικό υπόβαθρο της διδασκαλίας του Μωαμεθανισμού είναι καθαρά Βιβλικό δηλαδή Ιουδαϊκό – Χριστιανικό.
Έτσι λοιπόν δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση και η περί εσχάτων διδασκαλία του Ισλάμ η οποία βρίθει εσχατολογικών ιδεών από την Βιβλική παράδοση ....

Όμως υπάρχει μία διαφοροποίηση. Επειδή ο Μωάμεθ δεν χρησιμοποίησε απευθείας τις αυθεντικές πηγές της Χριστιανικής Πίστης αλλά τις πληροφορήθηκε από προφορικές παραδόσεις και μάλιστα από άτομα αιρετικά, γι’ αυτό το λόγο ή εσχατολογία του Μωαμεθανισμού είναι γεμάτη από λαϊκές και κατ’ εξοχήν μυθολογικές αντιλήψεις.

ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΑ
Σύμφωνα με το Κοράνι ο θάνατος δεν είναι το τέλος της ζωής αλλά η πόρτα που οδηγεί στην μετά θάνατο ζωή και στην αθανασία της ψυχής. Ο Θεός ο οποίος είναι ο κύριος της ζωής και του θανάτου θα αναστήσει ολόκληρο τον άνθρωπο για την τελική κρίσι.
Γι’ αυτό το λόγο ο πιστός χωρίς να παραγνωρίζει τα αγαθά του παρόντος κόσμου πρέπει να αγωνίζεται για τα μόνιμα και αιώνια του Παραδείσου. Το χρυσό κανόνα για την ορθή προπαρασκευή του ανθρώπου στον παρόντα κόσμο διατύπωσε ο al – Ghazzali στο τελευταίο βιβλίο του μεγάλου του έργου Ihya’ ‘ulum ad – Din (Η αναβίωση των επιστημών της θρησκείας).
Εκεί βέβαια που διαφοροποιείται ο Μωαμεθανισμός από τον Χριστιανισμό είναι στο ερώτημα γιατί να υπάρχει ο θάνατος. Ενώ στο Χριστιανισμό ο θάνατος οφείλεται στην παρακοή του Αδάμ και της Εύας στην εντολή του Θεού και θεωρείται από την Χριστιανική Θεολογία ως παρά φύση κατάσταση του ανθρώπου, στον Μωαμεθανισμό θεωρείται ως φυσική απόληξη επειδή ο Αδάμ και η Εύα πλάστηκαν φύσει θνητοί. Άρα και η θνητότητα των προπατόρων του ανθρωπίνου γένους πέρασε και στους μετέπειτα απογόνους τους.
Επίσης ενώ στο Χριστιανισμό το τραγικό του θανάτου αίρεται ή αμβλύνεται ούτως ειπείν, από το σωτηριώδες έργο και την Ανάσταση του Κυρίου στο Μουσουλμανισμό διατηρεί ο θάνατος την τρομερά του όψη και αμβλύνεται μόνο από την προσδοκία της μέλλουσας ανάστασης του πιστού ή την απόλαυση των τρυφών του Παραδείσου.

Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΠΕΡΙ ΕΝΔΙΑΜΕΣΟΥ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ (barzakh)
Η διδασκαλία για την ενδιάμεση κατάσταση των νεκρών, αν δηλαδή οι νεκροί υπάρχουν και σε ποια κατάσταση μετά θάνατον γνωστή και ως barzakh (φραγμός) ή qabr (τάφος) αναπτύχθηκε πολύ αργότερα στο Ισλάμ και βρίθει από πολλές και ποικίλες λαϊκές προλήψεις και δοξασίες. Επηρεάστηκε δε και από τις αντιλήψεις των σημιτικών λαών και της προϊσλαμικής Αραβίας, πως η ψυχή του νεκρού μεταβαίνει σε ένα σκιώδη κόσμο, ονόματι sheol.
Έτσι στην αρχή επικράτησε η άποψη πως η ψυχή κατά κάποιο τρόπο παραμένει αδιαίρετος με το σώμα στο τάφο. Μετέπειτα βάσει της διδασκαλίας του Κορανίου, πως οι υπέρ της πίστεως φονευόμενοι ζουν πλησίον του Κυρίου, αναπτύχθηκε η διδασκαλία, πως οι ψυχές των μαρτύρων πετούν με την μορφή πράσινων πουλιών στο Παράδεισο αναμένοντες την ανάσταση δια ενωθούν πάλι με το σώμα. Η πίστη αυτή έχει καθαρά αραβική ειδωλολατρική προέλευση, η οποία ομιλεί για την ψυχή του φονευθέντος πως μεταμορφώνεται σε κουκουβάγια ζητώντας εκδίκηση και παρσική προέλευση (αρχαία θρησκεία του Ιράν) που μιλά πως η ψυχή του νεκρού περιφέρεται για κάποιο χρονικό διάστημα στον περιβάλλοντα χώρο του τάφου με τη μορφή περιστεριού. Η δοξασία – πως οι ψυχές ζουν μετά θάνατον – αργότερα έγινε επίσημος διδασκαλία του Ισλάμ και περιέλαβε όλους τους νεκρούς και όχι μόνο τους μάρτυρες. Παρόλα αυτά, στο Ισλάμ υπάρχουν δύο δοξασίες αντίθετες μεταξύ τους. Η μία δέχεται πως οι νεκροί βρίσκονται στα μνημεία σε κατάσταση βαθέος ύπνου αναμένοντες να ηχήσει η σάλπιγγα της ανάστασης και η πιο επικρατέστερη πως μετά θάνατον γίνεται μερική κρίσις από τους τρομερούς αγγέλους Munkar και Nakir και οι μεν πιστοί προγεύονται τις απολαύσεις του Παραδείσου οι δε άπιστοι τα βάσανα της Κόλασης. Η δοξασία περί των δύο τρομερών αγγέλων είναι παρμένες από την Ιουδαϊκή Παράδοση (Ταλμούδ), γιατί το Κοράνι δεν αναφέρει τίποτα περί αυτών.

ΤΙ ΕΙΔΟΥΣ ΣΩΜΑ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟΙ
Η διδασκαλία για το τι θα προκύψει μετά την Ανάσταση, έχει μεν επηρεασθεί βαθύτατα από τον Χριστιανισμό αλλά και από την διδασκαλία για την ενδιάμεση κατάσταση των νεκρών barzakh. Έτσι πιστεύεται πως πνευματική πρόοδος του αποθανόντος δεν σταματάει αλλά συνεχίζεται και μετά θάνατον εις τον τάφο.
Το δε γήινο σώμα μπορεί μεν να φθείρεται στο τάφο αλλά αναπτύσσεται νέο, το οποίο θα τελειοποιηθεί την ημέρα της Ανάστασης. Επιπλέον οι Θεολόγοι του Ισλάμ συμπεραίνουν πως κατ’ αυτή την ημέρα θα προκύψει νέα δημιουργία όχι μόνο του σώματος αλλά και του σύμπαντος. Από δε τα παλιά σώματα των αποθανόντων δεν θα έχει απομείνει τίποτα εκτός από την πλήρη συνείδηση της ατομικότητας με τα νέα σώματα να είναι τελείως διάφορα των γήινων.

Ο ΜΑΧΝΤΙ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ
Τώρα όσον αφορά την διδασκαλία του Μωαμεθανισμού για τα σημάδια που θα προαναγγέλλουν την τελική κρίση, έχουμε να πούμε πως βρίθει και αυτή από βιβλικές και ιρανικές επιδράσεις. Απεικονίζονται δε, με πλέον τρομερές και αποκαλυπτικές σκηνές. Υπάρχει όμως και μία καινοτομία σ’ αυτές. Και αυτή είναι, πως οι μουσουλμάνοι προσδοκούν ένα θρυλικό πρόσωπο με μεσσιανικές ιδιότητες τον Μαχντί (Mahdi) που θα φέρει την δικαιοσύνη στη γη και θα διαδώσει το Ισλάμ σε όλο τον κόσμο. Η δοξασία αυτή του Μαχντί αν και δεν αναφέρεται στο Κοράνι έθρεψε κατά καιρούς πολιτικές φιλοδοξίες και δικαιολόγησε καταστροφές και εγκλήματα. Έθρεψε όμως και ευγενή όνειρα για ανανέωση της θρησκείας και απελευθερωτικούς αγώνες. Από τους πλέον γνωστούς ως Μαχντί είναι αυτός του Jaunpur που ηγήθηκε εσχατολογικής κίνησης στην Ινδία στα τέλη του 15ου αιώνα και ο Μαχντί του Σουδάν, ο οποίος αγωνιζόμενος για την ελευθερία του λαού του, ηττήθηκε το 1885 από τον Άγγλο Λόρδο Kitchener.

Ο «ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ» ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ
Εκεί που πρωτοτυπεί κυριολεκτικά το Ισλάμ είναι στη διδασκαλία περί «Αντιχρίστου». Επειδή ο Dajjal, ο μουσουλμανικός «Αντίχριστος», ο οποίος θα εμφανισθεί στα έσχατα και θα σπείρει τον τρόμο και την καταστροφή επί της γης είναι ιστορικό πρόσωπο! και προήλθε από πολιτική διαμάχη. Dajjal ονομάστηκε ο Abu Muhammed Sufyani, ο οποίος ανήκε στην δυναστεία των Ομεγιαδών οι οποίοι ηγούνταν τότε στον Αραβικό κόσμο. Όταν το 750 μ.Χ. η δυναστεία των Αββασιδών κατέλυσαν αυτή των Ομεγιαδών, ο Sufyani ηγήθηκε αντιστάσεως στη Συρία, αλλά ηττήθηκε και φονεύτηκε. Μετά το θάνατό του η μορφή του εξιδανικεύτηκε και έγινε το σύμβολο της αντίστασης των Ομεγιαδών.
Τότε οι Αββασίδες εξαπέλυσαν συκοφαντική προπαγάνδα κατ’ αυτού, τον αποκάλεσε Dajjal και τον ταύτισε με τον διάβολο. Δημιουργήθηκαν και αποκαλυπτικές ιστορίες πως στα έσχατα θα κινηθεί με στρατεύματα από τη Συρία αλλά θα νικηθεί στο δρόμο για την Μέκκα.
Την δε εποχή των σταυροφοριών διαδόθηκαν αντιλήψεις και διδασκαλίες πως θα εμφανισθεί ο al – Mahdi και θα φονεύσει τον Dajjal κάτω από ένα δένδρο έξω από τη Δαμασκό.

ΟΙ ΥΛΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΑΧΥΛΕΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ
Μολονότι η διδασκαλία του Ισλάμ για την Κόλαση και τον Παράδεισο δείχνουν Χριστιανική επιρροή, όμως ελλείπει το πνευματικό νόημα που δίδει σ’ αυτά ο Χριστιανισμός και έτσι η Κόλαση και ο Παράδεισος για το Ισλάμ έχει καθαρά υλικό και παχυλό χαρακτήρα. Οι τρομερές περιγραφές των βασάνων της Κόλασης και των ατέλειωτων τρυφών του Παραδείσου, οδηγεί τον πιστό Μουσουλμάνο να αγαπά τον Θεό και να τηρεί τις εντολές του για το φόβο της Κόλασης και των απολαύσεων του Παραδείσου, γεγονός που παρατηρείται και σε αρκετούς πιστούς του Χριστιανισμού.
Οι Μουσουλμάνοι θεολόγοι και οι σχολιαστές του Κορανίου, περιγράφουν μέχρι κεραίας τα βασανιστήρια της Κόλασης και τα αγαθά του Παραδείσου, προσπαθούν δε να εντοπίσουν και τις τοποθεσίες του Παραδείσου ή τις διάφορες βαθμίδες του Ουρανού και της Κόλασης.
Αρέσκονται δε να περιγράφουν – πιθανόν λόγω του ξηρού και αφιλόξενου εδάφους της Αραβίας – τα ποτάμια και τα ρυάκια από μέλι και γάλα που ρέουν στον Παράδεισο ή τον άφθονο οίνο και τα φρούτα που θα είναι διαθέσιμα στον κάθε πιστό.
Επιμένουν δε πως όλα αυτά είναι πραγματικά και όχι συμβολικά, κατά πολύ δε πραγματικά, από τα αγαθά του παρόντος κόσμου.
Όμως από τους μορφωμένους Μουσουλμάνους, υπήρξε μια κίνηση – υπό την επίδραση βεβαίως του Χριστιανισμού – να δοθεί πνευματικός χαρακτήρας στην διδασκαλία της Κολάσεως και του Παραδείσου, η οποία άσκησε σημαντική επίδραση στο Ισλάμ, αν και καταπολεμήθηκε ως ασέβεια από το επίσημο Ισλάμ.
Εκεί βέβαια που η διδασκαλία περί Παραδείσου και Κολάσεως εγγίζει υψηλές πνευματικές σφαίρες είναι των μυστικών του Ισλάμ που δέχονται πως η υψηλότερη ευχαρίστηση για τον πιστό είναι η θέα του Θεού.

Βιβλιογραφία
"Η περί εσχάτων διδασκαλία του Ισλάμ" Γ. Ζιάκας
]]> http://www.lamiablogs.gr/%ce%a0%cf%81%ce%bf%cf%82_%ce%95%ce%bc%ce%bc%ce%b1%ce%bf%cf%8d%cf%82/2009/12/15/%ce%95%ce%9b_%ce%93%ce%9a%ce%a1%ce%95%ce%9a%ce%9f,_%ce%97_%ce%92%ce%99%ce%9f%ce%93%ce%a1%ce%91%ce%a6%ce%99%ce%91_%ce%95%ce%9d%ce%9f%ce%a3_%ce%93%ce%99%ce%93%ce%91%ce%9d%ce%a4%ce%91 c c
Ο Δομίνικος ή Δομήνικος Θεοτοκόπουλος γνωστός ως Ελ Γκρέκο (Ο Έλληνας), γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης το 1541 και πέθανε στης 7 Απριλίου του 1614 στο Τολέδο, πόλη της Ισπανίας.
Για τον τόπο της γέννησής του δημιουργήθηκαν όχι λίγες αμφισβητήσεις. Άλλωστε αυτή είναι η μοίρα πολλών μεγάλων. Μετά θάνατον, όταν αποκτούν φήμη να τους διεκδικούν περισσότερες από μία πόλεις, κάτι αντίστοιχο που συνέβει και με το μεγάλο μας επικό ποιητή Όμηρο που τον διεκδικούσαν στην Αρχαιότητα πάνω από επτά πόλεις της Ελλάδας και της Ιωνίας ....


Κατ’ αρχάς τον Γκρέκο τον διεκδικεί το χωριό Φόδελος της επαρχίας Μαλεβιζίου Κρήτης, επειδή υπήρξε στην περιοχή αυτή οικογένεια με την επωνυμία Θεοτόκης. Παρομοίως και το χωριό Μοίρες Καινουρίου Κρήτης ισχυρίζεται πως είναι γενέτειρά του, διότι υπάρχει κάποιο Τουρκικό έγγραφο του 1684 που αναφέρεται σε κάποιο μετόχι επ’ ονόματι κάποιου Μουρίνου Θεοτοκόπουλου.
Όμως και οι δύο παραπάνω ισχυρισμοί των αναφερθέντων χωριών απορρίπτονται ως μη έχοντα ιστορικές βάσεις.
Επειδή για τον μεν πρώτο ισχυρισμό, έχουμε να πούμε, πως το Θεοτόκης εις την Κρήτη δεν είναι επώνυμο, αλλά συνήθως βαπτιστικό όνομα. Έτσι συναντάμε ονόματα όπως Θεοτόκης Πλατιδέμος, Θεοτόκης Δημητρόπουλος κ.λ.π. Έτσι το Θεοτοκόπουλος παράγεται από το όνομα και όχι από το επίθετο και σημαίνει ο γιος του Θεοτόκη, όπως και από το όνομα Βασίλειος παράγεται το Βασιλόπουλος ο γιος του Βασίλη.
Ομοίως και ο δεύτερος ισχυρισμός δεν έχει ισχυρό έρεισμα, από ένα έγγραφο που έχει την παραφθαρμένη λέξη Totocopoulo.
Εξάλλου επώνυμο Θεοτοκόπουλος ανευρίσκεται στο χωριό Κουστογέρακο του νομού Χανίων, ένα μικρό ορεινό χωριό στα Λευκά Όρη της Κρήτης. Σε επιγραφή που υπάρχει στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου, ο οποίος ιστορήθηκε το 1488 από τον αγιογράφο Γεώργιο Προβατόπουλο, μεταξύ των κτητόρων που αναγράφονται είναι και το όνομα «Μάρθα Θεοτοκοπουλίνα».
Ότι ο Γκρέκο γεννήθηκε στην πόλη του Ηρακλείου υπάρχει μια μεγάλη και αδιαμφισβήτητη απόδειξη. Επειδή παρευρέθη ως διερμηνέας κάποιου Έλληνα ο οποίος δικαζόταν από την Ιερά Εξέταση στα 1582. Εκεί λοιπόν ο ίδιος ο Γκρέκο δηλώνει πως γεννήθηκε στην πόλη του Ηρακλείου και όχι ότι κατάγεται από το Ηράκλειο. Γιατί ως γνωστόν, πολλοί συνηθίζουν να λένε το όνομα της πόλης από το οποίο κατάγονται και όχι το όνομα του χωριού όπου γεννηθήκανε, επειδή τις περισσότερες φορές δεν είναι και τόσο γνωστό το όνομα του χωριού της γέννησής τους.
Το μικρό του όνομα είναι Δομίνικος και όχι Κυριάκος όπως επιστεύετο παλαιότερα. Και αυτό γιατί το όνομα Κυριάκος είναι μετάφραση του Ιταλικού Domenicus (Dominus = Κύριος). Συνήθως τον φωνάζανε Μένεγο ή Δομένεγο, με το όνομα δε αυτό βρίσκεται στα κατάστιχα του Μαρά, που γράφει χαρακτηριστικά «Μένεγος Θεοτοκόπουλος ζγουράφος».
Το όνομα του πατέρα του ήτανε Γιώργος, όνομα που έδωσε μετέπειτα και στον γιο του.
Ο Δομίνικος Θεοτοκόπουλος έμεινε όμως γνωστός στη Ιστορία ως ο Greco ή El Greco δηλ. «Ο Έλληνας», με το El να επέχει τη θέση του άρθρου «ο» στα Ισπανικά και τούτο για δύο λόγους. Πρώτον γιατί το όνομά του ήταν δύσκολο να απομνημονευθεί και δεύτερον επειδή τότε συνήθιζαν να αποκαλούν πολλούς με το όνομα της πατρίδας τους ή της πόλης τους.
Νέος ο Θεοτοκόπουλος σε ηλικία 25 ετών φεύγει το 1566 περίπου για τη Βενετία. Εκεί γίνεται μαθητής του μεγάλου ζωγράφου Τισιανού και όχι του Μπασσάνο όπως επιστεύετο παλαιότερα, την επίδραση του οποίου βλέπουμε διάχυτη στα έργα του Greco.
Κατόπιν μπαίνει υπό την προστασία του φιλότεχνου καρδιναλίου Αλεξάνδρου Φαρνέζε , του μετέπειτα Πάπα Παύλου Γ΄. Στον Φαρνέζε τον είχε συστήσει ο μικρογράφος Κροάτης Ιούλιος Κλόβιο και έτσι ο Greco εγκαθίσταται πλέον στη Ρώμη.
Εκεί μαθαίνει Αρχιτεκτονική και Γλυπτική, γνώσεις που θα χρησιμοποιήσει μετέπειτα σε διάφορα αρχιτεκτονικά σχέδια, όπως στο εικονοστάσι του Ναού του Αγίου Δομίγκου του Παλαιού ή για προπλάσματα του ίδιου Ναού ή του Ναού του Ελέους της Ιλιέσκας.
Στα 1575 φεύγει για την Ισπανία όπου και θα περάσει το υπόλοιπο της ζωής του. Βασιλεύς εδώ είναι ο Καθολικός Φίλιππος ο Β΄, ο οποίος διακρίνεται για το μεγάλο θρησκευτικό του πάθος.
Στη Μαδρίτη εργάζεται αρχικά ως προσωπογράφος. Κατόπιν προσκαλείται από τον αρχιτέκτονα Ερρέρα για να σχεδιάσει το Εσκοριάλ ένα ανακτορικό – μοναστικό συγκρότημα προς τιμή του αγίου Λαυρεντίου.
Πάνω στα σχέδιά του βασίζονται διάφορα αγάλματα του Εσκοριάλ, διάφορες μακέτες, τοιχογραφίες, προσχέδια εικόνων κ.λ.π. Κατά την εποχή εκείνη ζωγραφίζει τον περίφημο πίνακα του Αγίου Μαυρικίου, ο οποίος όμως δεν τοποθετείται στο Εσκοριάλ λόγω της ελευθερίας της εκτέλεσής του, πράγμα που δεν άρεσε στον συντηρητικό και θρησκόληπτο Φίλιππο Β΄.
Κύριο χαρακτηριστικό των έργων του Greco είναι οι επιμηκύνσεις των απεικονιζομένων σωμάτων και προσώπων, η αντίθεση του φωτός με τη σκιά, ο παροξυσμός των κινήσεων και βέβαια ως γνήσιο τέκνο της Βυζαντινής εικονογραφίας η περιφρόνηση της τρίτης διάστασης δηλαδή του βάθους.
Μερικά από τα έργα του:
«Η ταφή του κόμητος Ογκάρθ»
«Ο Χριστός ο αίρων τον Σταυρό του»
«Άποψη του Τολέδο»
«Espolio»
«Η Πέμπτη σφραγίδα της Αποκάλυψης»
«Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου»
« Η εκδίωξη των εμπόρων από το Χριστό









]]> http://www.lamiablogs.gr/%ce%a0%cf%81%ce%bf%cf%82_%ce%95%ce%bc%ce%bc%ce%b1%ce%bf%cf%8d%cf%82/2009/12/14/%ce%9f_%ce%a0%ce%91%ce%a1%ce%91%ce%a7%ce%91%ce%a1%ce%91%ce%93%ce%9c%ce%95%ce%9d%ce%9f%ce%a3_%ce%98%ce%95%ce%9f%ce%a3_%ce%a4%ce%9f%ce%a5_%ce%a7%ce%a1%ce%99%ce%a3%ce%a4%ce%99%ce%91%ce%9d%ce%99%ce%a3%ce%9c%ce%9f%ce%a5 c c
Υπάρχει διάχυτη η εντύπωση σε πολλούς πιστούς ή μη, πως πλήθυναν στην εποχή μας και η απιστία και η αθεΐα. Αυτό βέβαια εν μέρει είναι σωστό και δεν μπορούμε να το αρνηθούμε.
Είναι καιρός όμως να αναρωτηθούμε, αν εμείς οι Χριστιανοί είμαστε άμοιροι ευθυνών. Δεν μας αναλογεί κανένα μερίδιο ευθύνης; Και μήπως πολλοί από τους άπιστους και τους άθεους στην ουσία ούτε άπιστοι είναι ούτε άθεοι, αλλά αναζητούν μια γνήσια θρησκευτικότητα και ένα γνήσιο Θεό;....

Γιατί όπως έλεγε ωραιότατα ο μεγάλος Γάλλος φιλόσοφος και υπαρξιστής Ζαν – Πωλ Σαρτρ, «ο άθεος είναι ένας μανιακός του Θεού που βλέπει παντού την απουσία του, που δεν μπορεί ν’ ανοίξει το στόμα του χωρίς να προφέρει το Όνομά του. Κοντολογίς ένας κύριος με θρησκευτικές πεποιθήσεις»
Τι λοιπόν προσφέρουμε οι περισσότεροι από εμάς στους παραπάνω «άθεους» και τους «άπιστους», εκτός από μια τυπική και εν πολλοίς υποκριτική θρησκευτικότητα και το κυριότερο έναν παραμορφωμένο Θεό και όχι Αυτόν που μας γνώρισε ο Χριστός και οι μαθητές του; ......

Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΘΕΟΣ
Ευκαιρία λοιπόν να σας γνωρίσουμε τον Θεό μας, αυτόν που ποτέ δεν μάθατε και ούτε καν υποψιάζεστε πως υπάρχει.
Ο δικός μας Θεός λοιπόν είναι ο Θεός Πατέρας που είναι ΑΓΑΠΗ, και ο οποίος ΕΛΕΥΘΕΡΑ δίνει απλόχερα αυτήν την αγάπη του, βρέχοντας επί δικαίους και αδίκους.
Ο δικός μας Θεός είναι ο Θεός Λόγος (Χριστός), που είναι ΑΓΑΠΗ, και ο οποίος ΕΛΕΥΘΕΡΑ ταπεινώνεται και σταυρώνεται για το πλάσμα του.
Ο δικός μας Θεός λοιπόν είναι το Άγιο Πνεύμα που είναι ΑΓΑΠΗ, και το οποίο ΕΛΕΥΘΕΡΑ έρχεται και κατοικεί μέσα μας με την βάπτιση και το χρίσμα δίνοντάς μας απλόχερα τα χαρίσματά του.
Ο δικός μας Θεός επειδή είναι ΑΓΑΠΗ ούτε ξενόφοβος είναι ούτε ρατσιστής, αλλά σαν Πατέρας που είναι, αγαπάει ανεξαιρέτως όλους τους ανθρώπους πέρα από θρησκείες και κοινωνικές τάξεις. Ιδιαίτερη αδυναμία και αγάπη έχει στα «άτακτα» παιδιά του, ελπίζοντας στην μετάνοια και την επιστροφή τους κοντά του, ώστε να γευτούν την αγάπη του αυτή.
Ο δικός μας Θεός επειδή είναι ΑΓΑΠΗ δεν είναι τιμωρός για να βασανίζει τους κακούς στα ανύπαρκτα καζάνια της κόλασης. Γιατί και η κόλαση είναι εκδήλωση της αγάπης του Θεού. Επειδή ο Θεός είναι τόσο ελεύθερος ώστε δέχεται και σέβεται την επιλογή του πλάσματος του, να ζήσει και μετά θάνατον μακριά από την αγάπη του αυτή. Όμως ο άνθρωπος αισθανόμενος αυτή την αγάπη του Θεού αυτοβασανίζεται (κόλαση) επειδή δεν μπορεί να την γευτεί. Αντίθετα αυτός που επέλεξε ελεύθερα εν ζωή, να ζήσει κοντά στο Θεό, μετά θάνατον είναι σε θέση να προγεύεται αυτήν του την αγάπη (παράδεισος) η οποία θα γίνει πλήρης μετά την Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου.
Ο δικός μας Θεός δεν έχει αναθέσει «εργολαβικά» την εκπροσώπησή του στη Γη σε δήθεν αυτόκλητους πραιτοριανούς του, εν σχήματι ή μη, οι οποίοι με περίσσιο θράσος εκμεταλλεύονται την αφέλεια και πίστη του κοσμάκη για να περνάνε αυτοί «ζωή και κότα». Αλλά έχει το ορατό του σώμα την Εκκλησία, στην οποία συμμετέχουν ΟΛΟΙ ΙΣΟΤΙΜΑ και οι εν σχήματι (κληρικοί) και οι μη (λαϊκοί).
Ο δικός μας Θεός ΕΠΙΤΡΈΠΕΙ το κακό στο κόσμο – για το οποίο μοναδικός υπεύθυνος είναι ο άνθρωπος – γιατί είναι ΑΓΑΠΗ. Και η αγάπη για να είναι αγάπη προϋποθέτει κάτι, που δεν βολεύει τον άνθρωπο. Την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Γι’ αυτό το επιτρέπει. Γιατί αν δεν το επέτρεπε ούτε Θεός θα ήταν, ούτε οι άνθρωποι θα ήταν ελεύθεροι.

Ο ΠΑΡΑΧΑΡΑΓΜΕΝΟΣ ΘΕΟΣ
Αντίθετα ο παραχαραγμένος Θεός είναι ένας αδύναμος, αιμοδιψής, σαδιστής και τύραννος Θεός.
Αυτός λοιπόν ο «Θεούλης» σπέρνει τον φόβο στα αδύναμα πλάσματά του εκβιάζοντας με τον φόβο της καταστροφής τους και εκμηδένισης τους.
Στέλνει το Γιό του στην γη, για να σταυρωθεί και έτσι να ικανοποιηθεί σαδιστικά η θεία δικαιοσύνη, που πληγώθηκε από την παράβαση του πλάσματός του (Αδάμ και Εύας), χωρίς να καταλαβαίνει πως δεν είναι Θεός, γιατί ενώ καλεί τον άνθρωπο να συγχωρεί, ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΚΑΝΟΣ ΝΑ ΣΥΓΧΩΡΗΣΕΙ.
Ετοιμάζεται να κάνει πόλεμο στην γη και να την πνίξει στο αίμα, για να εξαλείψει τους «πονηρούς» και να δικαιώσει τους «αγαθούς»(καθωσπρέπει Χριστιανούς δηλ. τους υποκριτές), οι οποίοι θα χαρούν από την εξολόθρευση των «πονηρών» και την κατ’ αυτούς απόδοση δικαιοσύνης .
Έχει μονομανία με την γενετήσια σεξουαλική πράξη, την οποία ενώ στη Γένεση 1: 28 την ευλόγησε, την θεωρεί τώρα ως την ύψιστη των αμαρτιών! Έτσι «κατασκευάζει» ανθρώπους νευρωτικούς που είτε καταπιέζουν κάθε εκδήλωση τρυφερότητας μέσα τους είτε εξωτερικά και κοινωνικά είναι άψογοι, στην προσωπική τους ζωή όμως, είναι γεμάτοι βρωμιά και κάθε είδους σεξουαλική ανωμαλία.
Κατασκοπεύει και την παραμικρή κίνηση και εκδήλωση του ανθρώπου και σαν άλλος «μπακάλης» τις καταγράφει στα «τεφτέρια» του, ώστε μετά θάνατο να στείλει τον «αμαρτωλό» στα καζάνια της κόλασης και τον «δίκαιο» στα λιβάδια του Παραδείσου.
Ένα τέτοιο Θεό κ. κ. απανταχού «ευσεβείς» και «δίκαιοι», σας τον χαρίζω να τον χαίρεστε. Προτιμώ να είμαι «ΑΘΕΟΣ» παρά να πιστεύω σε ένα Θεό, βγαλμένο από την πιο αρρωστημένη και σαδιστική φαντασία του ανθρώπου.
]]> http://www.lamiablogs.gr/%ce%a0%cf%81%ce%bf%cf%82_%ce%95%ce%bc%ce%bc%ce%b1%ce%bf%cf%8d%cf%82/2009/12/12/%ce%97_%ce%98%ce%95%ce%a3%ce%a0%ce%99%ce%a3%ce%97_%ce%a4%ce%97%ce%a3_%ce%93%ce%99%ce%9f%ce%a1%ce%a4%ce%97%ce%a3_%ce%a4%ce%a9%ce%9d_%ce%a7%ce%a1%ce%99%ce%a3%ce%a4%ce%9f%ce%a5%ce%93%ce%95%ce%9d%ce%9d%ce%a9%ce%9d c c Πηγή εικόνας www.floga.gr

Οι περισσότεροι πιστοί έχουν την εντύπωση, πως διάφορα γεγονότα που εορτάζει η Εκκλησία μας και αφορούν το πρόσωπο του Χριστού, της Παναγίας ή των Αγίων έλαβαν χώρα την ημερομηνία που εορτάζονται.
Έτσι π.χ. πιστεύουν πως ο αρχάγγελος Γαβριήλ επισκέφτηκε την Θεοτόκο στις 25 Μαρτίου για να της μεταδώσει το χαρμόσυνο μήνυμα πως θα γεννήσει τον Σωτήρα ή πως οι ευσεβείς γονείς της Ιωακείμ και Άννα οδήγησαν την μικρή Μαρία στο Ναό στις 21 Νοεμβρίου (εισόδια της Θεοτόκου).
Αγνοούν πως όλα αυτά τα ψυχοσωτήρια γεγονότα που εορτάζει η Εκκλησία μας, θεσπίστηκαν δηλαδή ορίστηκαν από τους Πατέρες αυτής ....


Με πολύ απλά λόγια οι Πατέρες της Εκκλησία μας «πήραν» το ημερολόγιο και σε κάθε μέρα του όρισαν από μία γιορτή είτε του Χριστού, είτε της Παναγίας είτε των Αγίων ή ακόμα και διαφόρων σπουδαίων γεγονότων, όπως π.χ. την εορτή της αναστήλωσης των εικόνων.
Κλασσική περίπτωση θέσπισης εορτής είναι η αργία της Κυριακής. Πολλοί έχουν την εντύπωση πως πάντα εορτάζονταν η αργία της Κυριακής και αγνοούν πως θεσπίστηκε από τον Μέγα Κωνσταντίνο τον τέταρτο αιώνα και αφιερώθηκε στον Κύριο, εξ ου και η ονομασία της ως Κυριακής.
Από το παραπάνω κανόνα βέβαια δεν εξαιρείται και η εορτή της Γέννησης του Χριστού, τα γνωστά μας Χριστούγεννα.
Έκπληκτοι μένουν πολλοί πιστοί, όταν τύχει να ακούσουν πως ο Χριστός όχι μόνο δεν γεννήθηκε 25 Δεκεμβρίου, αλλά και το κυριότερο, αγνοούμε παντελώς την ακριβή ημερομηνία της γέννησής του. Γιατί, είμαστε απολύτως βέβαιοι, πως σχεδόν όλοι τους, μετά όρκου μάλιστα θα υπερασπίζονταν την ορθότητα της ημερομηνίας αυτής, αφού είχαν την εντύπωση πως η ημερομηνία αυτή είναι καταγραμμένη στα Ευαγγέλια, πράγμα αναληθές βέβαια.
Και η έκπληξή τους αυτή θα έφτανε στο απόγειο, όταν μάθαιναν πως στην αρχή οι πρώτοι Χριστιανοί γιόρταζαν την γέννηση του Χριστού μαζί με τη βάπτιση του στις 6 Ιανουαρίου!
Αλλά ας τα πάρουμε με τη σειρά ώστε να γίνουμε κατανοητοί.
Αρχικά – όπως είπαμε – είχε οριστεί να γιορτάζεται η γέννηση του Χριστού μαζί με τη βάπτιση του (Θεοφάνεια) στις 6 Ιανουαρίου. Ο εορτασμός της γέννησης και της βάπτισης του ταυτόχρονα την ίδια ημέρα, στηρίζονταν στην ερμηνεία του σχετικού χωρίου (κομματιού) από το Ευαγγέλιο του Λουκά, στο οποίο αναφέρεται πως ο Χριστός ήταν στην ηλικία των 30 ετών όταν βαπτίστηκε Λουκ. 3:22
Δηλαδή οι πρώτοι Χριστιανοί γιόρταζαν στις 6 Ιανουαρίου, τις κατά τρόπο τινά «δύο γεννήσεις του». Αυτή ως ανθρώπου από την Παρθένο Μαρία και την «γέννησή» του ως Θεού, αφού κατά την ημέρα αυτή ακούγεται η φωνή του Θεού να λέει «αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός» δηλαδή «ορίζεται» και «διασαφηνίζεται» πως ο άνθρωπος ο οποίος βαπτίζεται εκείνη την στιγμή δεν είναι μόνο άνθρωπος αλλά και Θεός.
Αργότερα όμως, τον τέταρτο αιώνα, η εορτή των Χριστουγέννων, διαχωρίστηκε από τα Θεοφάνεια και μεταφέρθηκε στις 25 Δεκεμβρίου, επειδή την ημέρα αυτή οι Εθνικοί (ειδωλολάτρες) κάτοικοι της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, γιόρταζαν την γέννηση του θεού Μίθρα. Ο ειδωλολατρικός θεός Μίθρας ήταν ένας από τους πιο αγαπητούς θεούς των ειδωλολατρών κατοίκων της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και ιδιαίτερα των λαϊκών στρωμάτων. Η καταγωγή του ήταν από την Περσία και συμβόλιζε τον Θεό – Ήλιο. Η γέννηση του, γιορτάζονταν με ένα τόσο πλούσιο πανηγυρικό τρόπο, ώστε πολλοί Χριστιανοί που ήταν ακόμα αδύναμοι ως προς την πίστη παρασύρονταν στις εορταστικές εκδηλώσεις των οπαδών του θεού Μίθρα.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας τότε – σοφά ποιούντες – για να ανταγωνιστούν την μεγάλη αυτή γιορτή των ειδωλολατρών, μετέφεραν τα γενέθλια του Χριστού από τις 6 Ιανουαρίου στις 25 Δεκεμβρίου, έτσι που οι δυο εκείνες γιορτές να συμπέσουν και θέτοντας μ’ αυτό τον τρόπο πολλούς Χριστιανούς προ του διλλήματος σε ποια γιορτή να συμμετάσχουν. Του Χριστού ή του Μίθρα;
Για πρώτη φορά η γέννηση του Χριστού στις 25 Δεκεμβρίου, εγκαινιάζεται και εορτάζεται στην πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας Ρώμη από τον Πάπα Λιβέριο το 354 μ.Χ.
Από εκεί μεταφέρεται να εορτάζεται στο Ανατολικό τμήμα της αυτοκρατορίας μετά από κάποια χρόνια, και συγκεκριμένα μεταξύ των ετών 378 – 381 μ.Χ.
Απευθείας πληροφορία από Πατερική πηγή για την εορτή των Χριστουγέννων τις 6 Ιανουαρίου, έχουμε από τον Εκκλησιαστικό Πατέρα Κλήμη τον Αλεξανδρέα (περίπου 210 μ.Χ.).
Άλλη πηγή και για τις δυο ημερομηνίες έχουμε από τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο, ο οποίος αρχίζοντας την ομιλία του για τη γέννηση του Χριστού αναφέρει, πως μόλις 10 χρόνια πριν, είχε αρχίσει η Εκκλησία της Αντιόχειας – στην οποία ήταν Επίσκοπος – να εορτάζει τα Χριστούγεννα στις 25 Δεκεμβρίου.
Πέρα όμως από τις ημερομηνίες και τις περιπέτειες των ορισμών τους, το γεγονός είναι ΕΝΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΟ. Πως ο Θεός σαρκώθηκε για να σώσει μέσα στην μεγάλη του αγάπη, το πλάσμα του από την αμαρτία, την φθορά και το θάνατο. ]]> http://www.lamiablogs.gr/%ce%a0%cf%81%ce%bf%cf%82_%ce%95%ce%bc%ce%bc%ce%b1%ce%bf%cf%8d%cf%82/2009/12/09/%ce%97_%ce%91%ce%9b%ce%9b%ce%9f%ce%a4%ce%a1%ce%99%ce%a9%ce%a3%ce%97_%ce%a4%ce%97%ce%a3_%ce%9f%ce%a1%ce%98%ce%9f%ce%94%ce%9f%ce%9e%ce%97%ce%a3_%ce%a0%ce%91%ce%a4%ce%95%ce%a1%ce%99%ce%9a%ce%97%ce%a3_%ce%a0%ce%91%ce%a1%ce%91%ce%94%ce%9f%ce%a3%ce%97%ce%a3 c c Πηγή εικόνας totefteri.blogspot.com

Κάθε χρόνο όταν τιμάται η μνήμη ενός μεγάλου αγίου και Πατέρα της Εκκλησίας μας ( Μέγας Αθανάσιος, Τρείς Ιεράρχες, Γρηγόριος Νύσσης, Ιωάννης Δαμασκηνός, Μάξιμος Ομολογητής, Γρηγόριος Παλαμάς, Νικόλαος Καβάσιλας κ.λ.π.), ακούγονται πολλά για τη ζωή τους και το τεράστιο πράγματι έργο τους, είτε αυτό είναι διδασκαλία, φιλανθρωπία, αντιαιρετικός αγώνας.
Εκείνο όμως που μας διαφεύγει τις περισσότερες φορές είναι, πως οι μεγάλοι αυτοί Πατέρες, δεν είναι εκθέματα κάποιου Μουσείου που κάθε χρόνο πάμε και θαυμάζουμε, αλλά ότι, και αυτοί και η διδασκαλία τους μπορούν και σήμερα να δώσουν αδιέξοδο στα πολλαπλά πολιτιστικά, εθνικά και κοινωνικά αδιέξοδα από τα οποία πάσχει ή χώρα μας ....

 Αδιέξοδα τα οποία συσσωρεύτηκαν, επειδή αρνηθήκαμε την μακραίωνη ελληνορθόδοξη παράδοσή μας, που είχε διαμορφωθεί από αυτούς.
Το τραγικό για την χώρα μας αρχίζει λίγο μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους. Τότε οι Ευρωπαίοι αποφαίνονται πως είμαστε καθυστερημένοι, άρα, πρέπει να εκσυγχρονιστούμε με οποιοδήποτε τίμημα, για ν’ ανήκουμε τάχα και εμείς στα «ευτυχισμένα» πολιτισμένα κράτη. Και έτσι από τότε, μας κατατρέχει η αγωνία και το κόμπλεξ κατωτερότητας, να προσπαθούμε να τους αποδείξουμε με κάθε τρόπο πως είμαστε και εμείς πολιτισμένοι.
Ναι, αλλά που βρίσκεται το κακό θα μπορούσε ν’ αναρωτηθεί κάποιος. Το κακό βρίσκεται πως λησμονήσαμε την πλούσια παράδοση αιώνων που είχαμε σαν λαός. Βέβαια σ’ αυτό συνέτειναν και οι επιστρέψαντες Έλληνες του εξωτερικού, που θαμπωμένοι από τα «φώτα» της Ευρώπης, προσπάθησαν να εφαρμόσουν αυτούσια τα ξένα μοντέλα ζωής και σκέψης, χωρίς να προσπαθήσουν πρώτα, να τα ενσωματώσουν στον τρόπο ζωής και σκέψης, των προ ολίγου απελευθερωθέντων Ελλήνων. Και το πέτυχαν.
Οτιδήποτε ήταν παραδοσιακό θεωρούνταν και δυστυχώς θεωρείται και σήμερα από τους «φωστήρες» αυτούς και τους μετέπειτα συνεχιστές τους, αντιδραστικό και συντηρητικό. Μόνο το ξένο, το Ευρωπαϊκό ήταν και είναι καλό και προοδευτικό.
Ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός όμως, με την εξύμνηση των ατομικών δικαιωμάτων του ανθρώπου – δηλαδή την επιβολή του δυνατού επί του αδυνάτου – με την άκρατη εκβιομηχάνιση των πάντων, την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος, τον παραμερισμό του Θεού και την αντίστοιχη θεοποίηση του ανθρώπου, δημιούργησε φόρμες, πολιτικά και πολιτιστικά συστήματα που απέτυχαν και οδήγησαν την ανθρωπότητα στην φρίκη των δύο Παγκόσμιων Πολέμων παλαιότερα και στην εφιαλτική μόλυνση του περιβάλλοντος σήμερα.
Όλα αυτά πέρασαν κυριάρχησαν και κυριαρχούν στις καθημερινές εκδηλώσεις της ζωής μας. Αποθέωση του ατομικού εγώ μας. Καταστροφική μανία από τους περισσότερους για ότι είναι δημόσιο, υπερβολική αγάπη για ότι είναι ιδιωτικό. Παράδειγμα. Φροντίζουμε το σπίτι μας να είναι πεντακάθαρο, ενώ βρωμίζουμε τους δρόμους, τις πλατείες και κάθε δημόσιο χώρο.
Ποια είναι όμως η πρόταση των Πατέρων της Εκκλησίας μας;
Ο άνθρωπος λένε, γεννιέται άτομο, μια ύπαρξη δηλαδή που τα θέλει όλα για τον εαυτό της, δεν επικοινωνεί με κανένα, παρά μόνο για το συμφέρον του και χρησιμοποιεί τον άλλον σαν αντικείμενο για την ικανοποίηση του εγώ του.
Καλείται όμως να γίνει πρόσωπο, δηλαδή να δημιουργήσει πραγματικές σχέσεις σε επίπεδο αγάπης με τον άλλον, μιας και είναι πλασμένος κατ’ εικόνα του Τριαδικού Θεού που είναι κοινωνία αγάπης αποτελούμενη από τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα. Το άτομο ολοκληρώνεται σε πρόσωπο εντασσόμενο στο σώμα του Χριστού, που είναι η Εκκλησία και ενώνεται με κοινή αγάπη με τα άλλα πρόσωπα και όχι με κοινό συμφέρον, όπως συμβαίνει σε κάποιο σωματείο ή κάποιο σύλλογο.
Αυτή λοιπόν είναι η Ελληνορθόδοξη απάντηση του «κοινοτισμού», που ξεπερνάει την ατομικότητα, και που πέρασε στη ζωή των προγόνων μας όταν έγιναν Χριστιανοί η οποία μάλιστα καθόρισε την μετέπειτα σκέψη και στάση τους καθώς και τον πολιτισμό τους.
Οι μεγαλύτεροι στην ηλικία πιθανόν να θυμούνται το έθιμο του «ξιλασμού» που είχε επιβιώσει σε πολλά χωριά μας. Μερικές Κυριακές δηλαδή, που είχαν οριστεί από πριν, μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας, όλο το χωριό με τον παπά επικεφαλής, πήγαινε και έκανε τις αγροτικές δουλειές κάποιου αρρώστου ή ανήμπορου συγχωριανού, γιατί νοιώθανε βαθιά μέσα τους τα λόγια του απόστολου Παύλου: «Όταν υποφέρει ένα μέλος του σώματος υποφέρει όλο το σώμα».
Τον κοινοτισμό αυτό μπορούμε να τον διακρίνουμε και σήμερα, στους παραδοσιακούς δημοτικούς χορούς μας. Οι χορευτές δεν χορεύουν ατομικά, αλλά πιασμένοι χέρι – χέρι κάνουν τον κύκλο στηρίζοντας και στηριζόμενοι ο ένας στον άλλο, νοιώθοντας την ζεστασιά της αγάπης να τους ενώνει.
Θεωρούμε βέβαια περιττό ν’ αναφερθούμε στην τόσο γνωστή πατροπαράδοτη Ελληνική φιλοξενία που έχει σχεδόν χαθεί σήμερα.
Η οικολογία τέλος, δεν έλειψε ούτε μία στιγμή από την Ελληνορθόδοξη Παράδοση. Κάθε φορά που τελείται η Θεία Λειτουργία προσφέρεται η κτίση – ο κόσμος δηλαδή – ως Ευχαριστία στον κτίσαντα και δωρήσαντα αυτή στον άνθρωπο, δηλαδή το Θεό. Και ένα δώρο του Θεού δεν είναι δυνατόν να το κακοποιεί ο άνθρωπος.
Τι έμεινε από όλα αυτά; Σχεδόν τίποτα. Ένας άκρατος εγωϊσμός, μια άκρατη ικανοποίηση των τόσο πολυδιαφημισμένων ατομικών δικαιωμάτων του ανθρώπου, που καταλήγουν όμως σε πολλαπλά αδιέξοδα.
Αποτυχημένες οικογενειακές και συζυγικές σχέσεις, γιατί ο σύζυγος μη βρίσκοντας αυτό που ονειρεύονταν, δουλεύει από το πρωί μέχρι βράδυ για να καλύψει το υπαρξιακό του κενό ή πολλές φορές νομίζει πως το καλύπτει βρίσκοντας ερωμένη. Ανικανοποίητη σύζυγος που δεν βρήκε τον πρίγκιπα των ονείρων της, προσκολλάται παθολογικά στα παιδιά της, αφαιρώντας τους κάθε πρωτοβουλία, με κίνδυνο να δημιουργήσουν και αυτά μια αποτυχημένη σχέση ή ένα αποτυχημένο γάμο.
Και ποια είναι τα ιδανικά για την σημερινή νεολαία;
Για τα μεν αγόρια, κατά κανόνα, ένα γρήγορο σπορ αμάξι, που θα τους χαρίσει υποτίθεται άπειρες ερωτικές κατακτήσεις, το κάπνισμα και το βρίσιμο από νεαρότατη ηλικία, γιατί έτσι τους είπαν πως θα γίνουν άντρες, ιδιαίτερα αν κάνουν και τους σκληρούς, καταπνίγοντας κάθε τρυφερό συναίσθημα που έχουν μέσα τους, γιατί τους ξανάπαν πως οι άντρες δεν κλαίνε.
Για δε τα κορίτσια, κατά κανόνα, ένας επιτυχημένος γάμος, που θα τους χαρίσει άφθονα καταναλωτικά αγαθά, είτε αυτά είναι πολυτελή φορέματα, κοσμήματα, γούνες, ωραίο σπίτι, ωραίο εξοχικό που θα τα γεμίσουν με ωραία έπιπλα. Είτε ταξίδια ανά την Ευρώπη και τον κόσμο, που θα πάνε για να ξαναψωνίσουν καταναλωτικά αγαθά για να τα επιδείξουν στις φίλες τους, κοινώς να τις κάνουν να σκάσουν από την ζήλεια. Και μετά πλήξη, πλήξη, πλήξη. Με τρομάζει πολλές φορές όταν αντικρίζω το άδειο βλέμμα πολλών νέων. Διακρίνεις μια πρωτόγνωρη βαρεμάρα, μια παραίτηση από τη ζωή. Θυμίζουν γέρους όχι 100 αλλά 1000 ετών.
Τέλος λοιπόν; Αδιέξοδο; Λύση από το πουθενά;
Και όμως όχι. Οι Πατέρες και άγιοι της Εκκλησίας μας, μας καλούν σε μια πρωτόγνωρη περιπέτεια και εμπειρία. Στην περιπέτεια της ελευθερίας. Όπου ελευθερία σημαίνει ξεπέρασμα κάθε ανάγκης, συνειδητή ανάληψη ευθυνών, παραίτηση από κάθε επιθυμία για χάρη του άλλου. Και τότε μπαίνεις στο βασίλειο των τέκνων του Θεού και συγκλονισμένος καταλαβαίνεις πως ο άλλος δεν είναι η κόλασή σου, αλλά ο παράδεισός σου, ο ίδιος σου ο εαυτός. Και την ονομάσαμε περιπέτεια αυτή την ελευθερία γιατί είναι ένα υπαρξιακό άλμα στο κενό που δεν ξέρεις εκ των προτέρων αν θα πετύχει ή όχι. Αν θα σε στηρίξει η δεξιά του Κυρίου ή θα σε αφήσει να χαθείς.
Γιατί οτιδήποτε έχει πραγματική αξία δεν χαρίζεται, αλλά κατακτιέται με αγώνες, θυσίες και άγνωστο ρίσκο.
]]> http://www.lamiablogs.gr/%ce%a0%cf%81%ce%bf%cf%82_%ce%95%ce%bc%ce%bc%ce%b1%ce%bf%cf%8d%cf%82/2009/12/07/%ce%a4%ce%95%ce%9b%ce%a9%ce%9d%ce%97%ce%a3_%ce%9a%ce%91%ce%99_%ce%a6%ce%91%ce%a1%ce%99%ce%a3%ce%91%ce%99%ce%9f%ce%a3,_%ce%97_%ce%91%ce%9d%ce%91%ce%a4%ce%a1%ce%9f%ce%a0%ce%97_%ce%a4%ce%9f%ce%a5_%ce%a7%ce%a1%ce%99%ce%a3%ce%a4%ce%99%ce%91%ce%9d%ce%99%ce%9a%ce%9f%ce%a5_%c2%ab%ce%9a%ce%91%ce%98%ce%a9%ce%a3%ce%a0%ce%a1%ce%95%ce%a0%ce%99%ce%a3%ce%9c%ce%9f%ce%a5%c2%bb c c Πηγή εικόνας από misha.pblogs.gr

Η παραβολή του Τελώνη και Φαρισαίου που είπε ο Κύριος είναι από τις πιο παράδοξες και πιο ανατρεπτικές που έχει πει ποτέ, όχι μόνο για τους ανθρώπους της εποχής του αλλά και κάθε εποχής, μη εξαιρουμένης βέβαια και της δικής μας.
Και ο λόγος είναι, πως δικαιώνει τον αμαρτωλό που είναι ο Τελώνης και καταδικάζει τον δίκαιο που είναι ο Φαρισαίος. Αν δε, όλα τα παραπάνω συνδυασθούν με τα λόγια που είχε πει σε ανύποπτο χρόνο πως «πρωτοπόροι στη δικιά μου βασιλεία είναι οι πόρνες και οι τελώνες» Ματθαίος 21:31, τότε η παραδοξότητα αγγίζει τα όρια της τρέλας .....

Ευθύς δε, γεννώνται εύλογα ερωτήματα. Πρέπει και εμείς να γίνουμε τελώνες και πόρνες για να εισέλθουμε στη βασιλεία του Θεού; Και γιατί ο Κύριος καταδικάζει τον δίκαιο και δικαιώνει τον αμαρτωλό;
Αν τους περισσότερους ξενίζει το ότι συνεχώς αποκαλούμε τον Φαρισαίο δίκαιο – ενώ στη συνείδησή μας έχει συνδυασθεί η λέξη Φαρισαίος με τον ψεύτη και τον υποκριτή – σας προκαλούμε να ξαναδιαβάσετε την παραβολή. Εκεί θα διαπιστώσετε πως πράγματι ο Φαρισαίος είναι δίκαιος και παραπάνω παρακαλώ από δίκαιος.
Ένας τέλειος «καθωσπρέπει» σημερινός Χριστιανός.
Ισχυρίζεται πως δεν είναι άρπαγας, άδικος, μοιχός, νηστεύει δυο φορές παρακαλώ την εβδομάδα και ένα μεγάλο μέρος του μισθού του, το δίνει φιλανθρωπία στο Ναό. Ειλικρινά πόσοι από εμάς δεν θα επιθυμούσαμε να είμαστε στη θέση του; Τι περισσότερα ζητάμε από τον εαυτό μας;
Και αν νομίζει κανείς ότι ο Φαρισαίος ψεύδεται, πως δηλαδή άλλα λέει και άλλα κάνει θα διαπιστώσει πως κάνει μέγα λάθος. Πουθενά μα πουθενά δεν αναφέρει ο Κύριος πως ο Φαρισαίος ψεύδεται. Τότε όμως γιατί τον καταδικάζει; Που βρίσκεται η ενοχή του;
Η ενοχή του βρίσκεται στη θεοποίηση του εαυτού του. Όπως ωραιότατα επισημαίνει ο Κύριος – λέγοντας την παραβολή – ο Φαρισαίος στάθηκε «προς εαυτόν προσευχόμενος». Δεν προσεύχονταν δηλαδή προς τον Θεό αλλά προς τον εαυτόν του. Σαν να είχε απέναντί του ένα καθρέπτη και το είδωλο που καθρεπτίζονταν, το λάτρεψε. Ο Φαρισαίος είχε πλέον αυτοδικαιωθεί. Δεν είχε ανάγκη ούτε τον Θεό ούτε την χάρη του. Δεν είχε ανάγκη κανένα. Ο Θεός – σύμφωνα με την αντίληψη του Φαρισαίου – ήταν πλέον αναγκασμένος να τον δικαιώσει και να τον κατατάξει στον Παράδεισο, αλλιώς θα αποδεικνύονταν άδικος.
Ο Φαρισαίος είχε σχηματίσει γύρω του ένα γυάλινο τοίχο αυτοπροστασίας και δεν άφηνε κανένα συναίσθημα να μπει μέσα του. Η έννοια αγάπη προς τον πλησίον ήταν άγνωστη σ’ αυτόν. Η συμπόνια για τον αμαρτωλό ομοίως. Το δικό του σφάλμα – αν πίστευε ποτέ πως μπορεί να είχε διαπράξει κάποιο – το έβλεπε μικρό, ενώ μεγαλοποιούσε το αντίστοιχο σφάλμα του άλλου. Χαιρόταν να υπάρχουν αμαρτωλοί, επειδή πίστευε πως έτσι αναδεικνύονταν η δική του ευσέβεια.
Αυτός άλλωστε ήταν και ο λόγος που η στάση του αυτή καταδικάστηκε τόσο σκαιά από τον Κύριο.
Στο πρόσωπο του Φαρισαίου αναγνωρίζονται αρκετοί από εμάς σήμερα. Οι περισσότεροι έχουμε πείσει τον εαυτό μας ότι το εγώ μας είναι τέλειο, αναμάρτητο, αν και ζούμε ανάμεσα σε αμαρτωλούς. Οπότε τον Θεό και την Εκκλησία του δεν τα έχουμε και πολύ ανάγκη. Τα θέλουμε απλά για την δικαίωσή μας.
Και αυτό το λέμε επειδή έχουμε σχηματίσει μια δική μας αντίληψη για το τι είναι Χριστιανικό και σωστό. Μπερδέψαμε τα μέσα με το σκοπό. Πιστεύουμε π.χ. πως η τήρηση μερικών κανόνων όπως η νηστεία, η τακτική προσέλευση μας στο Ναό ως καθήκοντος, η αποφυγή των κατά την γνώμη μας αμαρτωλών, οι λεγόμενοι μεγάλοι σταυροί, μας σώζουν και αγνοούμε παντελώς την εντολή της αγάπης και πως τίποτε δεν είναι δυνατό να επιτύχουμε χωρίς την χάρη του Θεού που μας παρέχεται μέσα από τα μυστήρια της Εκκλησίας. Και αν νομίζουμε πως τηρούμε την εντολή της αγάπης είμαστε γελασμένοι γιατί δυστυχώς την περιορίζουμε στην οικογένειά μας ή σ’ αυτούς που μας έχουν ωφελήσει. Όμως, όπως έχει πει ωραιότατα ο Κύριος δεν διαφέρομε σε τίποτα από τους κακούς. Επειδή και αυτοί αγαπούν αυτούς που τους ωφελούν. «Εγώ όμως – συνεχίζει ο Κύριος – σας λέγω να αγαπάτε τους εχθρούς σας». Δύσκολα πράγματα θα μου πείτε.
Επίσης είμαστε έτοιμοι να καταδικάσουμε το σφάλμα του άλλου ενώ το αντίστοιχο δικό μας το ελαχιστοποιούμε ή το παραβλέπουμε παντελώς. Ακούγεται από πολλούς π.χ. «Τι την θέλω εγώ την εξομολόγηση, δεν πιστεύω να έχω κάνει και κανένα σπουδαίο κακό, καμιά μεγάλη αμαρτία.» Τι άλλο δείχνει αυτό εκτός από άκρατο εγωισμό, από μια άκρατη αυτοδικαίωση; Και πως συμβιβάζονται όλα αυτά με την επισήμανση του πολύπαθου Ιώβ: « Κανείς δεν είναι καθαρός από την αμαρτία ακόμα και αν η ζωή του πάνω στη γη έχει διαρκέσει μόνο μια μέρα».
Άλλοι πάλι από εμάς δεν μπορούμε να κρύψουμε την αυτοϊκανοποίηση μας, όταν παρακολουθώντας στην τηλεόραση μετά μανίας τα λεγόμενα «ριάλιτι σώου», βλέποντας την διάλυση και τον διασυρμό πολλών οικογενειών, νοιώθουμε δικαιωμένοι για την δική μας οικογένεια και πως τάχα αυτό συμβαίνει επειδή μας αγαπάει ο Θεός.
Και λησμονούμε τις δικές μας αποτυχημένες συζυγικές σχέσεις, που κάνουν τον σύζυγο να λείπει με τις ώρες από το σπίτι ή την σύζυγο να προσκολλάται μετά μανίας στα παιδιά για να αναπληρώσει τη στέρηση της συζυγικής αγάπης.
Πολλοί επίσης από εμάς είμαστε έτοιμοι να καταδικάσουμε ένα νεαρό ερωτευμένο ζευγάρι και να πούμε απαξιωτικά το γνωστό «που οδηγείται η σημερινή νεολαία!», όταν το ζευγάρι αυτό εκδηλώνει δημόσια και μέσα στα όρια της ευπρέπειας την τρυφερότητά του, ξεχνώντας κάτι ανάλογο δικό μας παλαιοτέρων εποχών.
Τέλος μήπως εξαιρείται και η δική μας υποκριτική στάση που ενώ δείχνει πως συμμετέχει στις παραπάνω ομάδες σαν άλλος Φαρισαίος μέσα του ψιθυρίζει «ευτυχώς Θεέ μου, που δεν μ’ έκανες σαν κι’ αυτούς τους αμαρτωλούς!».
Και φτάνουμε τώρα στον Τελώνη. Η λέξη αυτή στα χρόνια του Χριστού ήταν ταυτισμένη με την αμαρτία, επειδή οι Τελώνες μάζευαν υπερβολικούς φόρους από τον φτωχό κοσμάκη, κοινώς τους «ρουφούσαν το αίμα». Και όμως. Αυτό το υπέρ του δέοντος αμαρτωλό πρόσωπο χωρίς νηστείες, χωρίς ηθική ζωή, χωρίς φιλανθρωπίες, σώζεται. Γιατί;
Την απάντηση την δίνει ο Κύριος. Επειδή δεν θεώρησε τον εαυτό του άξιο της αγάπης του Θεού. Είχε φτάσει σε τέτοια κατάντια σωματικής και πνευματικής εξαθλίωσης που δεν πήγαινε παρακάτω. Ο Τελώνης είχε πονέσει, είχε καταλάβει την κακία και την περιφρόνηση του «καθώς πρέπει κόσμου» – που είναι ανίκανος ν’ ανοίξει την καρδιά του και την αγκαλιά του στον αμαρτωλό – και έτσι ο Τελώνης εγκαταλείπεται στα χέρια του Πατέρα του Θεού. Γιατί μόνο ο Θεός με την χάρη του μπορεί να σώσει τον αμαρτωλό που πραγματικά τον αναζητεί και πραγματικά μετανοεί.
Στο πρόσωπο του Τελώνη αναγνωρίζουμε πολλούς Αγίους και Αγίες της Εκκλησίας μας που πάντοτε τόνιζαν την αμαρτωλότητά τους και ποτέ δεν αισθάνθηκαν τον εαυτό τους αναμάρτητο και δικαιωμένο.
Μακάρι να παραδειγματιστούμε από την στάση του Τελώνη, να σπάσουμε το γυάλινο τοίχο του εγωισμού και της αυτοϊκανοποίησης που μας περιβάλει και όταν με το καλό μας καλέσει ο Κύριος κοντά του να αξιωθούμε ν’ ακούσουμε:
«Παιδί μου σου συγχωρούνται οι αμαρτίες σου!»
]]> http://www.lamiablogs.gr/%ce%a0%cf%81%ce%bf%cf%82_%ce%95%ce%bc%ce%bc%ce%b1%ce%bf%cf%8d%cf%82/2009/12/05/%ce%a4%ce%9f_%c2%ab%ce%9d%ce%9f%ce%97%ce%9c%ce%91%c2%bb_%ce%a4%ce%97%ce%a3_%ce%93%ce%99%ce%9f%ce%a1%ce%a4%ce%97%ce%a3_%ce%a4%ce%a9%ce%9d_%ce%a7%ce%a1%ce%99%ce%a3%ce%a4%ce%9f%ce%a5%ce%93%ce%95%ce%9d%ce%9d%ce%a9%ce%9d c c Τα τελευταία χρόνια έχει ενσκήψει στη χώρα μας – τις άγιες τούτες μέρες – ένα «καινούργιο φρούτο», κατασκεύασμα και αυτό των ιδιωτικών τηλεοπτικών καναλιών.
Πρόκειται για το «φρούτο» του νοήματος της γιορτής των Χριστουγέννων. Γυρνάνε κάτι περίεργοι τύποι με μια κάμερα και ένα μικρόφωνο στο χέρι, και ρωτάνε μικρούς και μεγάλους για το νόημα της γιορτής ή κάνουν συζητήσεις επί συζητήσεων στα κανάλια με εξαίρετους ή μη καλεσμένους για το αντίστοιχο νόημα ....

Και επειδή βρίσκοντας το νόημα της γιορτής μπορεί να βρεθεί και το νόημα της ευτυχίας – όπως διατείνονται οι εν λόγω κύριοι – θεώρησα καθήκον μου, μιας και είμαι ειδικός – καθηγητής Θρησκευτικών γαρ – σ’ αυτά τα θέματα να προσπαθήσω να σας κάνω ευτυχισμένους και εσάς, τους αγαπητούς αναγνώστες του «Προς Εμμαούς».
Πως;
Δίνοντάς σας ορισμένες απαντήσεις α) για να μην βρεθείτε απροετοίμαστοι, αν τυχόν ερωτηθείτε και εσείς και β) να γεμίσετε ευτυχία μέσα από τις απαντήσεις αυτές.
Βέβαια πριν μας ανοίξουν τα μάτια τα «καλά κανάλια» ζούσαμε δυστυχισμένοι και α – νοήτως δηλαδή χωρίς νόημα. Κατ’ όμοιο τρόπο και η Εκκλησία μας είναι α – νόητη, που κάθε Κυριακή ή γιορτή γιορτάζει κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας την Γέννηση, την Σταύρωση και την Ανάσταση του Χριστού. Ας είναι. Άλλωστε ως γνωστόν τα κανάλια ξέρουν τα πάντα, το νόημα της γιορτής των Χριστουγέννων θα τους ξέφευγε!
Κατ’ αρχάς το νόημα της γιορτής των Χριστουγέννων μπορεί να βρίσκεται μέσα στα τριάντα κουπόνια του Χ Super – Market, που με αυτά μπορέσαμε και πήραμε το μοναδικό – και ας το έχουν και χιλιάδες άλλοι – πέμπτο σετ μικρών ποτηριών, για να το συνδυάσουμε με το «μοναδικό» έκτο σετ μεγάλων ποτηριών που έχουμε πάρει με άλλα σαράντα κουπόνια, για να το συνδυάσουμε με το «μοναδικό» έβδομο σετ μαχαιροπήρουνων για να συνδυασθεί και αυτό με το «μοναδικό» όγδοο σερβίτσιο πιάτων που έχει συνδυασθεί με το «μοναδικό» ένατο σετ από κατσαρόλες και που όλα αυτά βρίσκονται καταχωνιασμένα στα ντουλάπια μας!
Ή μπορεί να βρίσκεται στο «φτωχικό και λιτό» τραπέζι μας ανήμερα της γιορτής των Χριστουγέννων. Εκείνη την ημέρα τρώμε τόσο «λιτά και φτωχικά», που δεν φτάνει στον καθένα μας ούτε ένα κιβώτιο από σόδες και Coca Cola για να χωνέψουμε το «φτωχικό» φαγητό μας. Φίλη μου που δουλεύει στο τοπικό νοσοκομείο της πόλης μας, μας είχε πει σε ανύποπτο χρόνο πως τις ημέρες του Πάσχα και των Χριστουγέννων, αυξάνονται κατακόρυφα τα έκτακτα περιστατικά των καρδιακών επεισοδίων και των πλύσεων στομάχου!
Πιθανόν όμως αυτή η «λιτοφαγία» μας μπορεί να οφείλεται και στη συμπαράσταση που κάνουμε στο μικρό σκελετωμένο Αφρικανάκι, που μας κοιτάει περίλυπο και απορημένο μέσα από τις αφίσες και την τηλεόραση. Τρώγοντας το τρίτο και τέταρτο πιάτο φαγητού «συμπαραστεκόμαστε» στο δίκαιο αγώνα του. Αφού δηλαδή δεν μπορεί να φάει αυτό, τρώμε εμείς στη θέση του. Αυτό και αν είναι συμπαράσταση!
Όμως πάλι το νόημα μπορεί να βρίσκεται στον πεινασμένο και ξεριζωμένο από την πατρίδα του μετανάστη. Το τέλειο εξιλαστήριο θύμα που μας έτυχε ποτέ. Οποιαδήποτε εγκληματική ενέργεια συμβαίνει, πάντοτε από πίσω κρύβονται μετανάστες. Και ας έχει πει μια έρευνα του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης που είχε δει το φως της δημοσιότητας πριν κάποια χρόνια πως ένα μικρό ποσοστό των εγκλημάτων που συμβαίνει στην χώρα μας οφείλονται σε μετανάστες. Σε τέτοιες λεπτομέρειες θα «κολλάμε» τώρα;
Αντίθετα εμείς τους φερόμαστε με περισσή αγάπη όπως αρμόζει σ’ ένα Ορθόδοξο Χριστιανικό λαό. Τους δίνουμε ολόκληρο το μεροκάματο, με το ΙΚΑ τους παρακαλώ – και ποτέ μισθό πείνας – όταν τύχει και τους απασχολήσουμε σε δουλειές της πόλης ή του χωριού και ποτέ, μα ποτέ – μικροί και μεγάλοι – δεν κοροϊδεύουμε ο ένας τον άλλο «Αλβανό», σαρκάζοντας την πείνα τους και την ταλαιπωρία τους.
Μια άλλη απάντηση μπορεί να βρίσκεται και στις καταλήψεις των σχολείων. Τα παιδιά θέλοντας να συντομέψουν τον ερχομό των διακοπών των Χριστουγέννων, άρα και την πιο γρήγορη απόλαυση του νοήματος της γιορτής, προβαίνουν σε καταλήψεις με δίκαια αιτήματα για καλύτερη Παιδεία. Όπως π.χ. σαν κι αυτό που γράφτηκε στην πόρτα κάποιου σχολείου και ζητούσε την επιμόρφωση του … διδακτικού υλικού ή την μη κατάργηση της … πιτυρίδας (σ.σ. εννοούσαν την επετηρίδα) των καθηγητών! Όσο για το ιλιγγιώδες ποσό που μαζεύονταν παλιότερα για το δώρο της καθαρίστριας από τα παιδιά, δεν χρειάζονται ιδιαίτερα σχόλια. Ούτε για καφέ δεν έφτανε σε μια ακριβή καφετέρια της οποιασδήποτε πόλης! Οποίο κατάντημα μικρών και μεγάλων. Γιατί τα παιδιά δικιά μας εικόνα και ομοίωση είναι. Άμα ήμασταν καλύτεροι θα ήταν και αυτά καλύτερα.
Μπορεί όμως το νόημα της γιορτής των Χριστουγέννων να βρίσκεται και στα «ευχέλαια», τις «προσευχές» και τις «λιτανείες» που κάνουν τα ιδιωτικά κανάλια, εφημερίδες, περιοδικά για να συμβεί κανένα τραγικό γεγονός – πυρκαγιές, αεροπορικές τραγωδίες, επιδημίες, σεισμοί με ανθρώπινα θύματα κ.λ.π. – στη χώρα μας για να ανέβει η τηλεθέαση τους ή η κυκλοφορία τους.
Γιατί αλλιώς θα πρέπει να ξανακατασκευάσουν καμιά υπόθεση ναρκωτικών με κάποιο πρεζόνι που πιάστηκε έξω από κάποιο σχολείο με την «φοβερή» ποσότητα ναρκωτικού του μισού γραμμαρίου, ενώ οι έμποροι ναρκωτικών είναι στο απυρόβλητο, επειδή πολλοί από αυτούς είναι σημαντικοί παράγοντες της κοινωνικής και πολιτικής ζωής της χώρας. Ή να ξεθάψουν κανένα σήριαλ τρομοκρατίας, όπως συνέβαινε παλιότερα με τον γνωστό και εξαιρετέο Μπαλάφα που όλο τον δίκαζαν –πριν από τα δικαστήρια – έχοντας «αδιάσειστα στοιχεία» ενοχής του και που κατά διαβολική σύμπτωση αυτός όλες τις φορές αθωώνονταν.
Πιθανόν το νόημα της γιορτής των Χριστουγέννων μπορεί να έχει να κάνει και με την δική μας θρησκευτικότητα. Επειδή σύμφωνα με την άποψή μας, ενώ όλοι μας είμαστε καλοί άνθρωποι και καλοί Χριστιανοί, ο κόσμος και πιο συγκεκριμένα η χώρα μας είναι βουτηγμένη στο κακό και την αμαρτία κοινώς «πάει κατά διαβόλου».
Να ένα τεράστιο πρόβλημα που δεν έχω καταφέρει να λύσω ακόμα. Ενώ πιστεύει ο καθένας για τον εαυτούλη του πως είναι καλός και άγιος, με πρώτο και καλύτερο εμένα – καθηγητής Θρησκευτικών γαρ, όπως είπαμε – πως βρίσκεται τότε το κακό στο κόσμο; Μήπως το ρίχνει ο καλός Θεούλης από τον ουρανό για να μας δοκιμάσει; Αλλά τι καλός Θεούλης θα ήτανε άμα μας έδινε το κακό; Και μην μου πείτε πως φταίνε οι άλλοι γιατί ούτε αυτό στέκει. Επειδή εγώ για εσάς είμαι ο άλλος, εσείς για μένα είστε οι άλλοι, άρα σύμφωνα με το πιστεύω του καθένα για τον εαυτούλη του, ποιοι είναι οι κακοί άλλοι; Αδιέξοδο;
Μήπως άραγε μπορεί να βοηθήσουν στη λύση του προβλήματος τα λόγια του Κυρίου; «Το παλούκι που έχεις μέσα στο μάτι σου δεν το βλέπεις και βλέπεις το αγκαθάκι που έχει ο αδελφός σου στο μάτι του;». Εμείς όμως δεν είμαστε σαν τους παραπάνω που στιγμάτισε ο Χριστός, για τους … άλλους το λέει!
Και τέλος μήπως το νόημα της γιορτής βρίσκεται στη ματαιοδοξία και αφέλεια του συγγράφοντος πως κάτι μπορεί ν’ αλλάξει στον κόσμο και για τον κόσμο; Σας πληροφορούμε πως μόνο αφελείς δεν είμαστε. Ματαιόδοξοι αρκετά. Αφελείς όχι. Και προς απόδειξη των λεγομένων μας, μετά το πέρας της συγγραφής του παρόντος άρθρου θα τρέξουμε να προλάβουμε να παίξουμε ένα δελτίο στοιχήματος, να το βάλουμε στο εικονοστάσι γιατί είμαστε απόλυτα βέβαιοι πως με τη βοήθεια του Θεού θα είμαστε οι μοναδικοί τυχεροί που θα κερδίσουν εκατοντάδες εκατομμύρια για να αλλάξει η ζωή μας και να γίνουμε οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι μιας ευτυχισμένης χώρας με ευτυχισμένους κατοίκους που κατάλαβαν επιτέλους νόημα της γιορτής των Χριστουγέννων!


ΕΠΙΜΥΘΙΟ
Τιμή και δόξα πρέπει σ’ εκείνους
που στη ζωή τους όρισαν να αγωνίζονται
για την αξιοπρέπεια του ανθρώπου,
δίκαιοι και ίσιοι σ’ όλες τους τις πράξεις
αλλά με λύπη κιόλας και ευσπλαχνία,
γενναίοι και όταν είναι πλούσιοι
και όταν πάλι είναι φτωχοί.
Πάντα την αλήθεια λένε
χωρίς όμως μίσος
γι’ αυτούς που λένε ψέματα.
Και περισσότερη τιμή τους πρέπει
γιατί ξέρουν – και πολύ καλά το ξέρουν –
πως ο αγώνας τους είναι άνισος
και στο τέλος αυτοί θα είναι
ΟΙ ΧΑΜΕΝΟΙ
]]>