Lamia Blogs » Αίολος Τάκης Τσαντήλας

Feeds

38017 άρθρα από 71 πηγές

Aa - Zz (18411)

• About My Lamia (603)
• Adequatio Intellectus Et Rei (64)
• Algorithmic Unfolding
• Altpress Fthiotida (882)
• Amfikleia (40)
• Exinosnews (112)
• Forza Λαμία (508)
• FthiotidaSport (915)
• Fthiotiko Geraki (8)
• GeoMythology (25)
• Goku videos (15)
• Lamia Sport (341)
• Lamia-GR (13)
• Lamia24.com (161)
• LamiaNews (12553)
• Lamias24 blog (26)
• Lamiotis (26)
• Makis1 (377)
• MojoRisiN Day (15)
• Neo Monastiri News (1517)
• Setty Lepida (138)
• Sotos's-blog (4)
• Syneidisiostalamata (33)
• WeLoveLamia (36)

Αα - Ωω (19606)

• Όχι άλλα χιονοδρομικά κέντρα στην Ελλάδα (14)
• Όλα όσα πιστεύω και όλα όσα θεωρώ οτι πρέπει να πώ (34)
• Α.Ο. Παμφθιωτικός (189)
• Ασύρματο Δίκτυο Λαμίας (4)
• Αέναη γοητεία (73)
• Αίολος Τάκης Τσαντήλας (177)
• Αγιος Σεραφείμ News (30)
• Αμφίκλεια (288)
• Αντιαιρετικός (69)
• Γήπεδα γκόλφ και αγροτουρισμός (71)
• Δρυμαία Λοκρίδος - Γλούνιστα (7)
• Δημοτική Χορωδία Λαμίας (86)
• Επάνω στα βουνά (45)
• Ειδική Αγωγή και Περιβαλλοντική Εκπαίδευση (51)
• Ελεύθεροι Διαδηλωτές (17)
• Ενεργοί Πολίτες Καμένων Βούρλων (978)
• Καλλίδρομο όρος (23)
• Καμένα Βούρλα (1790)
• Κλιματικές αλλαγές (77)
• Λατομεία στη Λαμία, φθάνει πια η κοροϊδία! (11)
• Λιθ-ανθρακας ο θησαυρός (82)
• Μαυρίλο στου πρόποδες του Βελουχιού (43)
• Μαφία (24)
• Μεξιάτες (31)
• Μουσικό Σχολείο Λαμίας (224)
• Νέα του Πύργου (76)
• Ξηριάς Λαμίας (9)
• Οίτη (57)
• Οθρυς-Net (923)
• Οικολογική Λαμία (67)
• Προς Εμμαούς (13)
• Πάρε-Δώσε (877)
• Παρατηρητήριο Περιβάλλοντος (24)
• Παρατηρητής της Φθιώτιδας (2455)
• Πετράλωνα Ευρυτανίας (35)
• Πελασγία (5009)
• Πουρνάρι Δομοκού (711)
• Πολιτιστικός Σύλλογος Ροδωνιάς (39)
• Σπερχειός (32)
• Στυλίδα η πόλη μου (104)
• Στοχασμός - Πολιτική (4349)
• ΣΟΛΩΝ για τη σύνθεση και τον οικολογικό πολιτισμό (137)
• Τα σαρακατσιάνικα (15)
• Τα ασημένια μου (128)
• Χωρίς Κερί (30)
• Ψηφιοποίηση και Δειγματοληψία Ήχου (15)
• Tο Γαρδίκι (63)

Αίολος Τάκης Τσαντήλας (100)

• Λαμία Φθιώτιδας, 13.02.2010
• 08:54

  Στα απύθμενα βάθη

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 09.01.2010
• 07:07

  Διασχίζοντας σύννεφα

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Καλή Χρονιά σε Όλες και Όλους σας (μας)

  Δημιουργική, Εύηχη κι Έναστρη

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 17.12.2009
• 07:51

  δεήσεις των άστρων

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  κατοικείς παντού

   

  σε αισθήματα έμπλεα
  που ανθίζουν ζωοδότρες ανάσες
  και ηδύφωτα ποιήματα

  
  σε ναούς μυθικούς

  που τελούνται δεήσεις των άστρων

  και υμνούνται - των αβρών αγγισμάτων - 

  τα θαύματα
  
  στο αχειροποίητο πάθος της πένας
  που ανάβει αέναους λύχνους

  και χαράσσει το χθες και το πάντα
  στις αιθρίες του τώρα

   

   

  (c)   Τάκης Τ.

   

  - Καλές γιορτές σε Όλες και Όλους σας (μας) -

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 07.12.2009
• 08:16

  σιωπές

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  ήρθαν και πάλι οι σκιές
  νέφη του νου απρόσμενα
  να στιγματίσουν μες στη νύχτα
  το φεγγάρι
  
  ήρθαν και πάλι οι σιωπές
  οι αιχμηρές ακίδες των ονείρων
  οι παγωμένες χίμαιρες
  να αναστείλουν τη ροή
  αδημονούντων στίχων
  και να συρθούνε έρποντας
  ως τα κλινοσκεπάσματα της λήθης
  
  
  (c)   Τάκης Τ.

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 18.11.2009
• 07:45

  κατά συρροήν αδράνεια

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  αιμορραγείς, το αντιλαμβάνομαι
  μα κάνε κάτι για ν' ανυψωθείς έστω ελάχιστα
  προσπάθησε τουλάχιστον
  πάψε να προσκαλείς ως καλεσμένους
  τους θανάτους στο κατώφλι σου
  ή να θεωρείς ως αυτονόητα
  τα κατά συρροήν ξενύχτια
  που διάγεις μες στα κύματα
  παρέα με σκιές
  και με σεσημασμένες θύμησες
  
  όσο ο ουρανός θα προφασίζεται τον άμαθο
  και θα εμμένει πως δεν ξέρει τι
  για τ' άστρα που πενθούν
  κι αυτομολούνε για το άγνωστο
  τόσο τα νέφη θα πυκνώνουν
  μέσα στις εντομές του νου
  και θ' αναβάλλουν διαρκώς
  το συναπάντημά μας με το ποίημα
  
  όσο σιωπάς
  μια παγωνιά δρασκελίζει το άπειρο
  μια σκοτεινιά αποκρύπτει το φως
  
  
  (c)  Τάκης Τ.

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 05.11.2009
• 11:17

  κρυφός πειρασμός

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  έτσι να ραίνουν τα ποιήματα

   

  σαν βροχές ποθεινές 
  που διασπούν τις σιωπές

  και ποτίζουν τα άνθη

   

  σαν ρανίδες ασύχαστου πάθους

  
  ν' αραιώνουν τα σύννεφα

  
  ν' αγκαλιάζει ο κρυφός πειρασμός το κορμί  
  και να σμίγουν στη χλόη

   

   

  (c)   Τάκης Τ.

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 28.10.2009
• 09:31

  φυγόδικα όνειρα

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας
  φυγόδικα όνειρα
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 20.10.2009
• 11:50

  έκθαμβο βλέμμα

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  το φως των άστρων είναι άθολο
  κοινές οι λέξεις που εκπέμπει
  κοινός ο τόπος της συγκομιδής

  
  οι νύχτες που κοιμάσαι

  αγκαλιά με τα ποιήματα
  αλλάζουν μόνο

  
  ένας καφές, ένα πρόχειρο γεύμα 
  μπουκιά στο πόδι
  και άντε πάλι να σκαλίζεις στίχους
  μες στα νέφη
  
  συγχώρα μου το παράφωνο του ήχου μου
  την καθ΄ υπόδειξη της μνήμης βασκανία
  όπου το βλέμμα στέκει έκθαμβο
  μπρος στις μαρμαρυγές
  που αναδίδει το κορμί σου
  
  
  (c)  Τάκης Τ.

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 05.10.2009
• 13:57

  στα οδοφράγματα των πόθων

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  στήνοντας γέφυρες

  με διαυγείς κι άρρηκτους στίχους

  στ΄ ανταριασμένα σύννεφα

  προσμένουμε την ώρα

  τη μυστική στιγμή

  που ο ορίζοντας θα λάμψει άλικος

  απ΄ τις απανωτές εκρήξεις

  απονενοημένων άστρων

  που δρασκελούν τον ουρανό

  και δραπετεύουν για το μέλλον

   

  φτάνει μια ισχυρή βροντή

  μια ξαφνική παλίρροια

  μια άσωτη του φεγγαριού αχτίδα

  ν΄ αφυπνιστούν οι μνήμες

  να φωτιστούν οι νύχτες

  και να προβάλλει ο έρωτας

  υψιτενής και άναρχος

  πάνω στα οδοφράγματα

  των πόθων

   

   

  (c)   Τάκης Τ.

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 22.09.2009
• 08:36

  μικρές σκιές

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  δίχως στάσεις είναι θαρρώ ο προορισμός

  δίχως σιγήσεις

  μόνο να,

  μικρές βροχές πρέπει να προσπεράσουμε

  μικρές σκιές

  μικρούς υφάλους

  που προσπαθούν να παρακάμψουν το ταξίδι μας

  να αναστρέψουν τη ροή των ήχων

  των ποιημάτων

  που - κόντρα σ΄ ομίχλες και καιρούς θολούς -

  γεννοβολούν καινούργια ποιήματα

  με όψη ηδεία κι αρυτίδωτη

  με ζωηρή ανάσα

  με αναβλύζουσα θωπεία

  και με περιφορά θαυμάτων κι ανατάσεων

  από ένα μέλλον που αγρυπνά

  πάνω στα ναρκοπέδια της μνήμης

  
  

  
  

  (c)   Τάκης Τ.

  
  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 01.09.2009
• 08:47

  ακάνθινος λόγος

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας
  έλα μαζί μου
  απ΄ τα βάθη της μνήμης προβάλλω
  ακάνθινος λόγος
  σπορά αραχναίων καιρών
  και θολών περιπτύξεων
  σαρκίο ισχνό
  κύμα μεσίστιο
  ημίφως λαθραίο
  που εισχωρεί σε κρημνούς
  και λάμνει στο σώμα σου
  
  έλα μαζί με τη άωρη χλόη σου
  με το άστατο βήμα σου
  με τους άσεβους στίχους σου
  και πορεύσου αθόρυβα πλάι μου
  δίχως κλαυθμούς
  δίχως σειρήνες και κρότους
  το μέλλον μας θέλει αδέψητους
  σαν κλάμα μωρού
  σαν γέλιο μωρού
  που αντηχεί κάθε φορά διαυγές
  σαν θωπεύει το όνειρο
  σαν θηλάζει τα άνθη των άστρων
  
  
  (c) Τάκης Τ.
  
  - καλό μήνα Σεπτέμβρη σε όλες και όλους σας -
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 24.08.2009
• 10:43

  Χρωματισμοί με το φως του Αυγούστου

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας
  Χαίρε φως της σιωπής θαλερό
  και φεγγάρι, μυχών και νησίδων, πάντερπνο
  που αναδύεσαι, πίδακας άλικος, μες στη νύχτα
  διεγείροντας πάθη
  σε γυμνά και ανήμερα σώματα
  
  Μέγα θάμπος και τ΄ Αυγούστου σκιρτήματα
  που περιηγείστε στο άπειρο
  σκορπίζοντας ευφρόσυνο μύρο
  σ΄ αμμουδιές μυστικές και σε κοίλα περάσματα
  
  Μούσα παντάνασσα
  ερωμένη ακριβή τ΄ ουρανού και του κάλλους
  ιέρεια της αισθαντικής δρασκελιάς
  και του ποθητού ακατάληπτου
  που ανιχνεύεις δρυμούς
  με πηγές βουερές και αχείμαντα νάματα
  
  Έρωτα Εσύ, μέγα τροπαιοφόρε
  και διανοητή πασών γενεών
  που διαστέλλεις το σύμπαν
  και ραίνεις με άνθη
  ομφαλούς μυθικούς και απέθαντα ποιήματα
  
  
  (c)   Τάκης Τ.
  
  
  ΥΓ: Τα ωραιότερα ποιήματα δεν γράφονται. Σβήνονται. Με υδρίες ανάσες ασύνετου πάθους.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 10:43

  Χρωματισμοί με το φως (του Αυγούστου)

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας
  Χαίρε φως της αυγής θαλερό
  και φεγγάρι, μυχών και νησίδων, πάντερπνο
  που αναδύεσαι, πίδακας άλικος, μες στη νύχτα
  διεγείροντας πάθη
  σε γυμνά και ανήμερα σώματα
  
  Μέγα θάμπος και τ΄ Αυγούστου σκιρτήματα
  που περιηγείστε στο άπειρο
  σκορπίζοντας ευφρόσυνο μύρο
  σ΄ αμμουδιές μυστικές και σε κοίλα περάσματα
  
  Μούσα παντάνασσα
  ερωμένη ακριβή τ΄ ουρανού και του κάλλους
  ιέρεια της αισθαντικής δρασκελιάς
  και του ποθητού ακατάληπτου
  που ανιχνεύεις δρυμούς
  με πηγές βουερές και αχείμαντα νάματα
  
  Έρωτα Εσύ, μέγα τροπαιοφόρε
  και διανοητή πασών γενεών
  που διαστέλλεις το σύμπαν
  και ραίνεις με άνθη
  ομφαλούς μυθικούς και απέθαντα ποιήματα
  
  
  (c)   Τάκης Τ.
  
  
  ΥΓ: Τα ωραιότερα ποιήματα δεν γράφονται. Σβήνονται. Με υδρίες ανάσες ασύνετου πάθους.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 05.08.2009
• 08:41

  Ουτοπία

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Θα ΄ρθει καιρός που θα εξεγερθούν τα όνειρα

  που θα διαβούν αγέρωχα το έρεβος

  και τα στενά του ποταμού Αχέροντα

  αλώνοντας με πάταγο την πύλη του θανάτου

   

  Που θα σταθούν γυμνά πάνω στα κύματα

  και θ΄αναμετρηθούν με το γλυφό νερό και με το φόβο,

  με το ανήλιαγο, της καταισχύνης, σύννεφο

  και τις ρωγμές των αστεριών

  που η μοναξιά κι η ένδεια, χαράσσει

   

  Στον στεναγμό της θάλασσας

  θα στέρξει η σεπτή του φεγγαριού ματιά

  και το δριμύ του Ποσειδώνα δόρυ,

  τ΄αερικά κι οι μέδουσες

  οι αγαστοί θεοί, οι έρωτες και των βυθών τα θαύματα

  που θα χαμογελούν στο φως

  και στις ανασαιμιές από το μέλλον

   

  Τότε οι κρουσταλλένοι ήχοι και τα ποιήματα

  διαπερνώντας συμπληγάδες σιωπών κι αποκριμάτων

  θα ενδυθούν με ουρανούς κι αίθριους πόθους

  και θ΄αποχαιρετούν το χθες

  καθώς η φύση θ΄ανεμίζει, στον ορίζοντα, τα άνθη της

  κι οι άνεμοι θα έπονται

  στο μακρινό ταξίδι για την ουτοπία

   

   

  (c)   Τάκης Τ.

   

  ΥΓ: Κανένα τέλος δεν υφίσταται όσο το φως ανθίζει εντός μας _

  Όσο τα δάκρυα γίνονται ποιήματα και δυσεύρετοι σταλακτίτες αιώνων _

   

  Η θύμηση δεν είναι παρά η διάθλαση των μικρών και μεγάλων στιγμών _

  Η διαυγής και διαρκής περιφορά των αισθήσεων _

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 15.07.2009
• 09:42

  Στους λειμώνες των άστρων

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Μ΄ ανοιχτούς τους ασκούς

  των ανέμων σαλπάρουμε

  στ΄ ανοιχτά θαλασσών και ερώτων

  ανιχνεύοντας ρίμες

  σε βυθούς, των αιώνων, θαμμένους
  

  με φανούς βιβλικούς και με άγιες θύμησες

  μ΄ αγρυπνίες κυμάτων και ήχων

  που ενώνουν το φως με τα θαύματα

  στους ναούς των ανθών

  και ευκταίους λειμώνες των άστρων

  
  

  (c)   Τάκης Τ.

  
  

  - Καλό Καλοκαίρι και αδιάκοπες διακοπές σε Όλες και Όλους σας -

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 09.07.2009
• 13:54

  Της θάλασσας το κύμα

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας
  Μας βρήκε και μας σήκωσε της θάλασσας το κύμα
  μας ξέβρασε χαράματα στου πάθους την ακτή
  στον άνεμο σκαρώσαμε λαθραία ένα ποίημα
  που μίλαγε για έρωτες και μπάρκα την αυγή
  
  Δονούσαμε τα σήμαντρα, τις μυθικές σειρήνες
  και λύναμε τις άγκυρες να βγούμε στ΄ ανοιχτά
  μαντήλια στροβιλίζονταν στην άκρη στις μαρίνες
  καθώς αυτομολούσαμε στ΄ ονείρου τα νερά
  
  Καιρός βαρύς κι ανάποδος μας έπιασε στη στράτα
  με σύννεφα και θύμησες ταράχτηκε ο νους
  αμίλητοι σταθήκαμε στην κρύα αποβάθρα
  μιμούμενοι τους άλογους κι αμέρωτους σαλούς
  
  Έτσι ξελογιαστήκαμε στην πλάνη της αγάπης
  μπατάροντας στα πέλαγα, μια νύχτα, ναυαγοί
  ρακένδυτοι, αθίγγανοι του πόθου αναβάτες
  φαντάσματα αθέατα κι ιππότες πελιδνοί
  
  
  (c)   Τάκης Τ.
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 13:54

  Το κύμα

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας
  Μας βρήκε και μας έθαλψε της θάλασσας το κύμα
  μας ξέβρασε χαράματα στου πάθους την ακτή
  στον άνεμο σκαρώσαμε λαθραία ένα ποίημα
  που μίλαγε για έρωτες και μπάρκα την αυγή
  
  Δονούσαμε τα σήμαντρα, τις μυθικές σειρήνες
  και λύναμε τις άγκυρες να βγούμε στ΄ ανοιχτά
  μαντήλια στροβιλίζονταν στην άκρη στις μαρίνες
  καθώς αυτομολούσαμε στ΄ ονείρου τα νερά
  
  Καιρός βαρύς κι ανάποδος μας έπιασε στη στράτα
  με σύννεφα και θύμησες ταράχτηκε ο νους
  αμίλητοι σταθήκαμε στην κρύα αποβάθρα
  μιμούμενοι τους άλογους κι αμέρωτους σαλούς
  
  Έτσι ξελογιαστήκαμε στην πλάνη της αγάπης
  μπατάροντας στα πέλαγα, μια νύχτα, ναυαγοί
  ρακένδυτοι, αθίγγανοι του πόθου αναβάτες
  φαντάσματα αθέατα κι ιππότες πελιδνοί
  
  
  (c)   Τάκης Τ.
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 01.07.2009
• 08:40

  Άστρο μεσίστιο

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας
  Σιωπή που μέσα μου βεβήλωσε το κύμα κι ένα παράπονο αχνό άστρο μεσίστιο σαν την ανάσα που συσπάται σ΄ ενυδρείο προσμονής μαλλιά λυτά, μπλεγμένα φύκια μικρός αθίγγανος ναυτίλος που σκοντάφτει στη ματιά χάδι θετό   αφιονισμένο με κοχύλια μυθικά αδημονεί να ξανοιχτεί στη θάλασσά σου
  
  (c)   Τάκης Τ.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 22.06.2009
• 10:44

  Γόρδιος δεσμός

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Γόρδιος δεσμός που βοά
  στ΄ ανοιχτά της ματιάς σου
  με μια μαχαιριά στον ορίζοντα
  που τροχίζει πληγές κι αναμνήσεις
  με λυμένα μαλλιά κι ένα δάκρυ
  και με βήμα αργό
  που ξεσέρνεται ράθυμα
  - η ζωή δεν αλλάζει με βήματα
  αλλά με κύματα μάτια μου -
  καθώς ανιχνεύεις κοχύλια στις ξέρες
  και με βρίσκεις εκεί
  ν΄ ανεμίζω φωτιές
  και να σπέρνω λαθραία φεγγάρια
  στον άνεμο
  

  
  (c)   Τάκης Τ.

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 16.06.2009
• 09:05

  Λυσίκομες λέξεις

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας
  Σε μια κρήνη μ΄ανάκατα χρώματα ανάμεσα στους αρμούς φλογερών μηνυμάτων ανιχνεύω τις λυσίκομες λέξεις σου
  
  Πλεγμένες με μια αδιόρατη εκτροπή μια κατανυκτική βεβήλωση μια ακατάληπτη διακονία
  στην αίσθηση των κρυφών στεναγμών των ασαφών νοημάτων των αχνών στοχασμών
  Αυτών των αιρετικών αγγισμάτων που εκπορθούνε το άπειρο και γίνονται κοινωνοί στις δυσεύρετες επωάσεις μυστικών ηδονών κι εξεγέρσεων
  
  (c)   Τάκης Τ.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 11.06.2009
• 12:15

  Υποδόριο πάθος

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας
  Τη μυστική μυθολογία ζεις του ποιήματος σημάδια που χαράσσεις μες στη νύχτα καθώς αυτομολείς απ΄τα εντός σου κύματα κι αναρριχάσαι στο κορμί μου
  Μια πινελιά και μία λάμψη αναμιγμένες μ΄υποδόριες εκτροπές που περιφέρονται στα σύννεφα και που ξεσπούν απρόσμενα εν μέσω σιωπών που εκρήγνυνται και ανάγωγων πόθων
  
  (c)   Τάκης Τ.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 08.06.2009
• 09:42

  Άνεμος

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας
  Μόνο ο άνεμος περιφέρονταν άγρυπνος σ΄ εκείνη την άγια γαλήνη της Άνοιξης δρασκελούσε το χάραμα καταδύονταν βαθιά στην πηγή σου που σελάγιζε διαυγές το αλάβαστρο χάδι σου
  Θώπευε απαλά τους σφυγμούς των κυμάτων απάγγειλε μυθικά και αδέψητα ποιήματα κι έσμιγε με τα όνειρα ανοιχτά μες στο πέλαγος
  Μόνο ο άνεμος - ζωηρός και ατίθασος - διατάρασσε με το πάθος του τη σεπτή συγχορδία των ανθών και των άστρων προ(σ)καλούσε τον έρωτα να γητέψει τα σύννεφα να διαβεί τον ορίζοντα και να θάλλει ανάσες στο γυμνό και διάφανο σώμα σου
  
  (c)   Τάκης Τ.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 03.06.2009
• 08:41

  ΣΥΡΙΖΑ στις συμπληγάδες της αχλής και του τενάγους..

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας
  "Διστακτική στο χθες και σ΄ ένα μέλλον π΄ αχνοφέγγει στον ορίζοντα
  η σιωπή πυροδοτείται από τη λάμψη ενός αντάρτη ήλιου κι εξεγείρεται.."

  ---------------------------------------------------------------------------

  ..Έχω (είχα) πάντα την άποψη πως οι δημιουργοί, οι όποιοι μικροί ή μεγάλοι δημιουργοί σαν ενεργοί, πρωτίστως, πολίτες οφείλουν να εκφράζουν ευθαρσώς τη γνώμη τους για ΟΛΑ τα προβλήματα που απασχολούν την κοινωνίας μας και επηρεάζουν με τον ένα ή άλλο τρόπο τη ζωή μας..

  Να εκφράζονται παντού και πάντοτε δίχως αναστολές και συστολές, δίχως φόβο μα με νηφαλιότητα αλλά και πάθος συνάμα..

  ..Ο κάθε αγώνας - μικρός ή μεγάλος - έχει τη δική του ιδιαίτερη σημασία κι έτσι οφείλουμε να δίνουμε κάθε φορά εύηχα το παρόν ταράσσοντας κυριολεκτικά και μεταφορικά τον ύπνο των εξουσιαστών της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής βαρβαρότητας και των κάθε λογής ακροδεξιών σαλτιμπάγκων, απόγονων των κυνηγών κεφαλών και των εμπόρων του πατριωτισμού και της εθνικοφροσύνης..

  ..Για έναν άλλο κόσμο εφικτό και αναγκαίο..

  ..Για έναν κόσμο που θα εμπνέει τους νέους μας και θα τους μπολιάζει με τα διαχρονικά και πανανθρώπινα ιδανικά της αξιοπρέπειας, της αλληλεγγύης, της ισότητας, της ειρηνικής συνύπαρξης.. Της ανοιχτής αγκαλιάς και της αποδοχής της διαφορετικότητας..

  Για ένα κόσμο που θα χτίζει γέφυρες και θα γκρεμίζει τείχη..

  Για ένας κόσμο που θα χωράει πολλούς κόσμους..

  ..Στηρίζουμε σήμερα τον ΣΥΡΙΖΑ σαν αποτέλεσμα της προσπάθειας πολλών και διαφορετικών κομμάτων, ομάδων, συλλογικοτήτων, ατόμων να παραμερίσουν τις όποιες διαφορές τους και να συμπορευτούν μαζί..

  ..Γιατί στάθηκε σθεναρά και με κόστος ενίοτε, δίπλα στους αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας, αγροικώντας τις αγωνίες και τις ευαισθησίες τους.. Ενάντια στην ανεργία, στην οικονομική εξαθλίωση, στην περιβαλλοντολογική υποβάθμιση, στην αισθητική τρομοκρατία, στην καταστολή..

  ..Γιατί κάνουν πράξη το αίτημα και το όραμα χιλιάδων αριστερών και δημοκρατικών πολιτών για την ενότητα της ανανεωτικής, ριζοσπαστικής και οικολογικής Αριστεράς.. Μιας αριστεράς που δεν θα στέκεται άκαμπτη και αποστεωμένη αλλά θα εμπνέει και θα εμπνέεται, θα αποτυπώνει με φαντασία αλλά και ρεαλισμό το στίγμα της στην κοινωνία και στα κινήματα..

  ..Γιατί σαφώς και δεν είναι ΟΛΟΙ ΙΔΙΟΙ όπως επίμονα προσπαθούν να μας πλασάρουν οι διακορευτές των συναισθημάτων και των ονείρων μας.. Δεν είναι ίδιοι ούτε οι πολιτικοί σχηματισμοί, ούτε πολύ περισσότερο οι άνθρωποι..

  ..Από τη μια είναι ο κόσμος της γυάλας, της γκλαμουριάς και της άνεσης κι από την άλλη ο κόσμος της εργασίας και των μύριων προβλημάτων που ασφυκτιά και μαραζώνει..

  Από τη μια είναι ο ράθυμος κι ατσαλάκωτος κόσμος του πλούτου και της αφθονίας που γνωρίζει την ένδεια μόνο μέσα από τα λεξικά κι από την άλλη ο κόσμος αυτός που γεύεται καθημερινά στο πετσί του τη βαρβαρότητα, την ένδεια και την ανέχεια..

  Από τη μια είναι ΑΥΤΟΙ που αποφασίζουν για ΜΑΣ χωρίς εμάς κι από την άλλη είναι οι παρείσακτοι οι πληβείοι, οι κολασμένοι..

  ..Οι δίχως φωνή..

  ..Τα πράγματα παραμένουν ως έχουν όσο εμείς καταπίνουμε το επίπλαστο σόφισμα πως δεν αλλάζει τίποτα και πως όλοι είναι ίδιοι..

  Όσο αναλώνουμε τις όποιες δραστηριότητες μας σε χαλαρά και ακίνδυνα - για το σύστημα - σχήματα..

  Όσο μιλάμε για ΑΠΟΧΗ ενώ ξέρουμε καλά πως η αποχή διαιωνίζει και ευνοεί αυτούς που υποθετικά δεν θέλουμε..

  ..Τα πράγματα σαφώς και μπορούν να αλλάξουν όσο εμείς είμαστε αποφασισμένοι να αγωνιστούμε..

  Όσο έχουμε τη διάθεση.. να γυρίσουμε τον κόσμο ανάποδα..

  ..Δεν μπορεί να μιλάμε σήμερα για θολό και γκρίζο τοπίο στο πολιτικό σκηνικό κι εμείς με τη στάση μας να διαιωνίζουμε αυτό το θολό και γκρίζο τοπίο..

  ..Στην παιδεία, στην υγεία, στην οικονομία, στον πολιτισμό, στο περιβάλλον..

  Οι εκφραστές αυτού του θολού και γκρίζου τοπίου που μας πνίγει ανάσες και όνειρα έχουν στίγμα, έχουν όνομα, έχουν χρώμα, έχουν αποτύπωμα..

  Τους γνωρίζουμε καλά εδώ και πολλά χρόνια..

  Εναλλάσσονται στην εξουσία μέσω ενός σαθρού πλέγματος καιροσκοπισμού και πελατειακών σχέσεων και μας προτείνουν, επί της ουσίας, το τέλμα και το απόλυτο «τίποτα»..

  Ας αλλάξουμε το τοπίο σε Ελλάδα και Ευρώπη..

  Ας το προσπαθήσουμε τουλάχιστον..

  ..Γυρίζοντας τη πλάτη μας στο χθες και στο γκρίζο τοπίο και στρέφοντας το βλέμμα μας στο άχραντο φως της αυγής και στον στιλπνό αέρα..

  Στο βουερό και πολύχρωμο ποτάμι της οργής και της ανάτασης..

  Στο διαγεύς κι εξεγερμένο μέλλον που αχνοφέγγει μυστικά στον ορίζοντα..

  ..Για ν΄ανθίσουν, των πληβείων, τα εύοσμα όνειρα..

   

  Τάκης Τσαντήλας

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 25.05.2009
• 08:46

  Άμωμα όνειρα

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας
  Normal 0 false false false MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}

  Στέγνωσε το μελάνι στο σώμα σου,
  η νύχτα απεκδύει το μαύρο της πέπλο
  καθώς φωτίζεται από έναστρα θάματα
  και σμίγει κρυφά με το πάθος
   
  Έτσι αναδύονται τα άμωμα όνειρα
  η άναρχη ποίηση
  η φωτιά που κεντά
  η κραυγή που σφαδάζει
  η ανάσα που εκρήγνυται
  η ζωή
   
  Μαζί θα διαβούμε τις ψηλές κορυφές
  των απόκρημνων βράχων,
  των βουνών
  εκεί που τα σύννεφα αγάλλονται,
  που το κύμα της στέρησης αδυνατεί να ανέλθει
  και το χθες θρυμματίζεται απ΄ του ήλιου το φως
   
  Εκεί που ο έρωτας στήνει χορό με το μέλλον
  και τα ρόδα  ανθίζουν κι ευφραίνουν
   
  

   
  (c)   Τάκης Τ.

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 21.05.2009
• 07:37

  Εορταστική κατάδυση

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Στο φως επωάζονται άνθη και όνειρα
  Στο διάνυσμα της δορκάτης ματιάς
  Στο πάθος της αστραπής που βρυχάται
  Στο αχανές του έρωτα
  Στο μέλλον που φέγγει

  
  Όσο με πλησιάζεις, ξεμακραίνω
  Όσο με φτάνεις, χάνομαι
  Καταδύομαι εύφλεκτος στα απύθμενα βάθη
  Των κρυφών σου σφυγμών
  Και των μύχιων πόθων σου

   

   

  (c)   Τάκης Τ.

   

  - Στην Ελένη Γούναρη (L.N.E)

  και σε όλες/ους, όσες/ουςγιορτάζουν σήμερα

  με τις πιο θερμές και εγκάρδιες ευχές μου -
  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:37

  Κατάδυση (εορταστική)

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Στο φως επωάζονται άνθη και όνειρα
  Στο διάνυσμα της δορκάτης ματιάς
  Στο πάθος της αστραπής που βρυχάται
  Στο αχανές του έρωτα
  Στο μέλλον που φέγγει

  
  Όσο με πλησιάζεις, ξεμακραίνω
  Όσο με φτάνεις, χάνομαι
  Καταδύομαι εύφλεκτος στα απύθμενα βάθη
  Των κρυφών σου σφυγμών
  Και των μύχιων πόθων σου

   

   

  (c)   Τάκης Τ.

   

  - Στην Ελένη Γούναρη (L.N.E)

  και σε όλες/ους, όσες/ουςγιορτάζουν σήμερα

  με τις πιο θερμές και εγκάρδιες ευχές μου -
  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:37

  Κατάδυση

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Στο φως επωάζονται άνθη και όνειρα
  Στο διάνυσμα της δορκάτης ματιάς
  Στο πάθος της αστραπής που βρυχάται
  Στο αχανές του έρωτα
  Στο μέλλον που φέγγει

  
  Όσο με πλησιάζεις, ξεμακραίνω
  Όσο με φτάνεις, χάνομαι
  Καταδύομαι εύφλεκτος στα απύθμενα βάθη
  Των κρυφών σου σφυγμών
  Και των μύχιων πόθων σου

   

   

  (c)   Τάκης Τ.

   

  - Στην Ελένη Γούναρη (L.N.E)

  και σε όλες/ους, όσες/ους γιορτάζουν σήμερα

  με τις πιο θερμές και εγκάρδιες ευχές μου -
  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 18.05.2009
• 09:06

  Φωτοσκιάσεις της Άνοιξης

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Θα πενθώ για τα χρόνια που έζησα

  δίχως να νιώθω τη δροσιά της ανάσα σου,

  δίχως ν΄ ακούω τον αχό του αέρα

  και το χτύπο του φλοίσβου, στο πλάι σου,

  για το άλικο χρώμα του ήλιου

  που το σκίαζε η ηχηρή απουσία σου,

  για κείνα τα λειψά και αδέψητα χρόνια

  που σεργιάνιζα, πελιδνός ναυαγός,

  στο βυθό της θαλάσσης και σ΄ έψαχνα

   

  Προσπάθησα - είναι αλήθεια - πολλές φορές

  στη μικρή μου ζωή να λάμνω σιμά σου,

  να διαβώ το περίγραμμα

  της απρόσιτης μυστικής σιωπής

  που υψώνονταν γύρω σου,

  ν΄ αντικρύσω το σεπτό και ολόγιομο βλέμμα σου,

  να ψηλαφίσω μυθικούς και αρχέγονους στίχους,

  να τους απαγγείλω μαζί σου

   

  Αυτή την ακόρεστη γεύση είχα πάντα, της μέθεξης,

  της σπονδής στον απέθαντο έρωτα,

  της απόδρασης από μήνες σκαιούς και λανθάνοντες

  που η νύχτα κι η ένδεια ασελγούσε στα άστρα

  και κρυφά τα εξέδιδε

   

  Το ταξίδι στο Σείριο περνάει μέσα από κήπους

  που θάλλουν αδόκητοι πόθοι και έναστρα θάματα

  μέσα από μύριες στιλπνές φωτοσκιάσεις της Άνοιξης,

  μέσα απ΄ τη σύναξη και γιορτή των ανθών και ονείρων

  όπου φέγγουν γυμνές οι ηδονές της αυγής

  και ευωδιάζουν με μύρο, με σπάρτο κι αγιόκλημα

   

   

  (c)   Τάκης Τ.

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 05.05.2009
• 09:05

  Χρησμός

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Αιώνες τώρα

  λες κι εκπληρώνω κάποιο χρησμό μυθικό

  ανιχνεύω τ΄ απύθμενα μάτια σου,

  ακολουθώ τη ροή τους

  που βγάζει στην άβυσσο,

  στέκομαι λίγο

  στο διάκενο της φοράς και της πτώσης

  και προσπαθώ να εισέλθω

  στο προσήλιο του 13ου

  μυστικού και άρρητου μήνα

  του άναρχου χρόνου
  

  που το άυλο φως του σμίγει με δάκρυα

  καθόσον το καύμα της μνήμης

  χαράσσει αδρά

  τα σκοτάδια του νου μου

   

   

  (c)  Τάκης Τ.

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 24.04.2009
• 10:43

  Ήλος σιωπής

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Αίφνης ξεπρόβαλες πάλι

  μες απ΄ τις στάχτες της θύμησης

  να δρασκελίσεις τους στίχους μου

  να ψηλαφίσεις τους βλαστούς των σιωπών μου

  να ανιχνεύσεις τους χτύπους μου

   

  Κάτωχρος είσαι, μου λες. Έλα σιμά μου.

  Ναι, κάτωχρος είμαι. Με τέμνει η ποίηση

   

   

  (c)  Τάκης Τ.
  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 12.04.2009
• 09:46

  Περιφορά των αισθήσεων

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Μυημένα τα ποιήματα

  ξαγρυπνούνε μαζί μας στο άπειρο,

  με τα εξόριστα κύματα που αφρίζουν κι εγείρονται

  στ΄ ανοιχτά του πελάγους

  γνέφοντας τρυφερά στους ανέμους

  με τ΄ αδρά τους κελεύσματα

   

  Πελιδνοί ασκητές απασφαλίζουν τους κρουνούς των αιώνων

  και δονούν με κατάνυξη τα σήμαντρα

  των ερειπωμένων σκητών

  την ώρα που ρακένδυτες θύμησες

  προπορεύονται στην περιφορά των αισθήσεων

  και με φεγγάρι χυτό εισβάλλουν

  σ΄ ουρανούς και λειμώνες

   

  Η Άνοιξη δακρύζει στους αχούς των ονείρων

  στα λουσμένα στο φως της γιορτής αγιασμένα εγκώμια,

  στην ακολουθία των σφυγμών και των χτύπων

  καθώς τα παιδιά με τους λύχνους και τα πύρινα δόρατα

  εκπορθούνε την άβυσσο

  ραίνοντας με αντίδωρα άνθη

  μυροβόλους και απέθαντους έρωτες

   

   

  (c)  Τάκης Τ.

   

  - Καλή Ανά(σ)ταση και Μυροβόλο Πάσχα σε όλες και όλους σας -

  ...

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 02.04.2009
• 10:10

  Εαρινός ασπασμός

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Με το μίτο των άστρων προχωρώ στους αιώνες

  στο λαβύρινθο μέσα των στίχων

  στο ακατάληπτο μονοπάτι της Άνοιξης

  όπου αγαλλιάζει η άβυσσος

  τα άνθη ευωδιάζουν γύρω απ΄ τις εκκλησιές

  και κοινωνούν τα πάθη,

  σμίγουν με έρωτες τα θολά και κρυμμένα ερέβη

  καθώς το φως χαράσσει το άπειρο

  σαν φεγγάρι σεπτό

  που θωπεύει και στίλβει τα σύννεφα

   

  Σαν κερί της ανάστασης

  που εξαγνίζει σιωπές

  σε συνάξεις σαλών και πληβείων ονείρων

   

   

  (c)   Τάκης Τ.

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 30.03.2009
• 08:44

  Στη ροή της θάλασσας

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Μακριά απ΄τη δίνη του καιρού στη ροή της θάλασσας

  Ανθοφορεί το όνειρο

  Η μυθική αστροφεγγιά με τις πηγές και με τους καταρράκτες

  Τα αντίδωρα ποιήματα

  Εσύ μικρή μου ανάσα

  Με φεγγάρι χλωμό στα μαλλιά σου κι αναβλύζοντα δάκρυα

  Πλησμονές τ΄ ουρανού και αμέρωτα κύματα

  Που δονούν ηχηρά τις καμπάνες της Άνοιξης  

  Κι ανεμίζουν ψηλά στους αιθέρες τις σημαίες της τέρψης  

  Υμνώντας το αμόλευτο φως της λαμπρής

  που θάλπει τα μάρμαρα

  Τον αιώνιο λύχνο που ταράσσει

  νοσταλγούςτης φθοράς και αδέψητους  

  Τον νυν και αεί έρωτα

  Που αλώνει τα θολά κι ακατάδεκτα σύννεφα

  Και πλαγιάζει μαζί με ευάρεστα άνθη και άστρα

   

   

  (c)   Τάκης Τ.  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 24.03.2009
• 10:07

  Μικροί τρούλοι ουρανών

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Ανάγλυφα φεγγίζουν στον ορίζοντα

  τ΄ απομεινάρια εύδιων καιρών

  που εξυφαίναμε

  τις φωτοδότρες αμαρτίες μας,

  μικροί τρούλοι ουρανών

  όπου τώρα μονάζει

  η σιωπή και η κατάδυση,

  μια φεγγαρόπετρα

  που μας κεντά και μας χαράσσει,

  μας εγκαλεί σκαιά

  για τ΄ αραχναία ποιήματα

  που ενταφιάσαμε κρυφά
  

  εκεί στο φάρο με τ΄ αγάλματα

  με τις δονούσες και τις μέδουσες

  και με τις μνήμες των ανθών

  και των ανέμων

   

   

  (c)   Τάκης Τ.

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 16.03.2009
• 13:00

  Στα άδυτα των αισθήσεων

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Λόγια της σιωπής ονόμασες τα κύματα

  αυτά που έσμιγαν με το άδειο σου βλέμμα

  ανοιχτά στον ορίζοντα,

  το λίγο φως που άχνιζε απ΄ τα διάττοντα άστρα
  

  και χάρασσαν ανάλαφρα το ακοίμητο σώμα σου

   

  Μοναδική γιορτή - μες στην ομίχλη του καιρού - η προσμονή

  η διάπυρη επιθυμία

  η διαυγής ανάσα σου που άγγιζε τ΄ άνθη και τ΄ άλωνε

  η κοραλλένια σου πένα

   

  Μέσα στη νύχτα μάθαμε, πως είναι να πετάς στα σύννεφα

  να στροβιλίζεσαι στο άπειρο

  να διαχέεσαι στο άγνωστο

  να εξεγείρεσαι στο πάθος

   

  Γνωρίσαμε τα μυθικά φαράγγια των ωκεανών

  τα άδυτα των αισθήσεων

  τ΄ αγιασμένα πάθη και δάκρυα

  τ΄ απολιθωμένα θάματα
  

  τ΄ αποστεωμένα όνειρα

  τα φυλακτά και τα κρίματα

   

  Πάμε ξανά, ερωμένη μου θύελλα

  ν΄ ανηφορήσουμε την άβυσσο

  το μυστικό βραχογιαλό που σπείραμε στίχους και χρώματα
  

  να δυναμώσουμε τους ήχους της μέθεξης
  

  όπως τότε που  κολυμπούσαμε άτρυτα
  

  στα αφρισμένα, μέσα μας, κύματα

   

   

  (c)   Τάκης Τ.

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 12.03.2009
• 22:03

  Βλέμμα ανάδρομο

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Έτσι γεννήθηκες

  με μια γραφίδα κεντημένη στο μπράτσο

  μια αθρόα φωτιά να σου καίει το στήθος

  και με βλέμμα ανάδρομο

  φως και συσκότιση μαζί

  ρότα ταμένη κι ανάστροφη

  ποιητή ναυαγού

  που παίζει κρυφό με τα κύματα

  καθώς προσπερνάει γνόφους καιρούς

  και σμιλεύει απέθαντους στίχους

   

  Έτσι σε βρήκα

  αγκαλιά με τον έρωτα

  σ΄ ένα σύμπλεγμα άδηλο

  ν΄ αγρικάς τους αχούς

  θαλερών αγγισμάτων

  να θέλγεις ανέμους

  και να σπέρνεις σφυγμούς

  στις ανάσες εξόριστων άστρων

   

   

  (c)   Τάκης Τ.

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 10.03.2009
• 09:26

  Εκτροπές (Ψίθυροι που συναντιούνται)

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Σε βλέπω και πάλι δειλά ξεπροβάλεις
  σα σκιά στο κατόπι μου,
  στις διαβάσεις σε βλέπω
  των αστεριών και των μύθων
  σαν φλερτάρουν τις νύχτες στα σύννεφα
  και γυμνές οι αμαρτίες τους
  φλογίζουν το άπειρο

  
  Αγρικώ την ανάσα σου
  στο βαθύ, του πελάγους, γαλάζιο
  εκεί που ο άνεμος
  στήνει χορό ποθεινό μες στα κύματα
  ομολογεί τον έρωτα του
  στο πορφυρό φεγγάρι
  κι ανταμώνει την αχλή το ξημέρωμα

  
  Στο απέραντο δάσος σε βλέπω
  να γητεύεις αγρίμια
  κι απείθαρχα όνειρα
  να με ψάχνεις στην τρέλα του νου
  και σε στίχους που κλαίνε,
  σε σκοτεινά μονοπάτια, σε θύελλες
  και σε στάχτες τσιγάρων που καίνε
  
  Να με χάνεις στην άβυσσο

  Να με βρίσκεις εντός σου

   

   

  (c)   Τάκης Τ.

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 05.03.2009
• 08:03

  Ιριδίζοντα πάθη

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Επιμένω επαίτης
  να σε ψάχνω στη δίνη
  να ξεσέρνομαι πίσω
  από ιριδίζοντα πάθη
  να μην έχω ανάσα
  παρά μόνο για σένα
  και μια ερημιά
  απαλή σαν το χιόνι
  σαν τη νύχτα
  που αράχνιασε εντός μου

  μ΄ εκδορές μυστικές

  με σκιές σιωπηλές

  και μ΄ακάνθινες μνήμες

   

   

  (c)   Τάκης Τ.

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 03.03.2009
• 10:04

  Δαντελωτά φεγγάρια

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Στάθηκες άγειρτη στην απόσταση του χρόνου

  μαζί σταθήκαμε

  ν΄ αναδιφούμε νέφη και χαρταετούς

  που έσμιγαν με καθαγιασμένα άστρα

   

  Μια θυμική νεροποντή, μας έκαμψε απρόσμενα

  ένα κύμα αλαφιασμένης θάλασσας

  ένας γόος της θύελλας,

  έτσι που η ανάσα κόμπιασε

  η πένα ράγισε

  και η σιωπή συνωμοτούσε με τη νύχτα

   

  Νιώθω, - παροδική πως είν΄ η κόπωση -

  η ανηφόρα της πλαγιάς με τ΄ απολιθωμένα δέντρα

  η σκοτοδίνη σου

  καθώς ιχνηλατείς σφυγμούς δυσήνιους

  και λάμνεις προς το μέλλον

   

  Πρωτογενές είναι, έτσι κι αλλιώς, το μάγμα σου

  άχραντος μελωδία,

  να αναδύεις ήχους μυστικών παθών

  να αγαλλιάζεις άνεμους

  και να χαράσσεις στίχους πάνω σε γιαλούς

  με ανεξάλειπτα δαντελωτά φεγγάρια

   

   

  - Εμπνευσμένο απ΄ τον "χαρτ-αετό" της Ελένης (L.N.E) -

   

   

  (c)   Τάκης Τ.
  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 25.02.2009
• 09:11

  Περιπλανώμενο όνειρο

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Στη βαθιά ρωγμή του χρόνου
  η ανάσα είναι γιορτή,
  περιπλανώμενο όνειρο
  που αναζητά τη σκήτη του,

  ελευθέρια ποθητή
  και αγκαλιά

  μέσα στα σύννεφα

   

   

  (c)   Τάκης Τ.

   

   

  Καλές και χαρούμενες Απόκριες

  εύχομαι ολόψυχα σε όλες και όλους σας..

  Με φαντασία, κέφι, Διονυσιακή διάθεση

  και το πιοτό να ρέει άφθονο..

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 22.02.2009
• 10:06

  Πέρα απ΄ το μύθο

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Μ΄ ακολουθείς μικρή μου ανάσα

  στο αέναο πέταγμα

  πέρα απ΄ το μύθο

  πέρα απ΄ τον ανοιχτό ουρανό

  εκεί που η αδιψία λιώνει τους πάγους

  και τα όνειρα σμίγουν με άνθη

  έτσι που κάθε δάκρυ

  να φέγγει ηδύφωτα

  στους λειμώνες της ποίησης

   

  Άκου ερωμένη μου θύελλα

  τους ήχους κυμάτων

  πως αναδύονται απ΄ τα βάθη της θάλασσας

  και ψαύουν τους βράχους,

  άκου τον άνεμο

  πως προσπορίζει στον έρωτα δόρατα

  που κεντούν των αιώνων τα πάθη,

  τον στίχο μου άκου

  πως χαράζει στα βότσαλα

  τ΄ ακριβά αρχικά σου

   

   

  (c)   Τάκης Τ.

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 21.02.2009
• 08:45

  Στο φως της αυγής

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Ανάσες τρεμάμενες στο φως της αυγής

  η ώρα της στίλβης

  της κορύφωσης

  της συγκομιδής θαλερών αγγισμάτων

  από χρόνο λαθραίο και άσωτο

  από ένα συνεχές πάρε δώσε

  εκκρεμές μυστικό

  της σιωπής και του έρωτα

   

  Σε θάλπω

  με μια πένα που στάζει

  δυσεύρετο μέλι
  

  μ΄ ένα δαντελένιο ηλιοβασίλεμα

  που βυθίζεται μέσα σου

  και με στίχους υγρούς

  νοτισμένους μ΄  ανθάκια και δάκρυα

  μ΄ ασφοδίλια, ιβίσκους κι υάκινθους

  μ΄ ηδονές και οδύνες

  που εναλλάσσονται άδηλα

  κι ο σφυγμός μου αδρός

  σαν ποτάμι βαθύ και διάφανο

  σαν φιλί ανυπόμονο

  που τροχίζει τους κάβους του πάθους

  και ξεχύνεται στο σώμα σου άναρχο

   

   

  (c)   Τάκης Τ.

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 19.02.2009
• 09:21

  Τα νέφη της μνήμης

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Είναι στιγμές που σε νιώθω

  να δένεις τους κόμπους της δίνης στο βήμα σου

  να λες πως δεν πάει άλλο

  πως τώρα είναι η ώρα της πτώσης

  η ώρα που αυτός ο χορός με φόντο το έρεβος

  πρέπει να λήξει

  πρέπει να σβήσει

  σαν το κερί που σβήνει μαζί με τον άνεμο

  εν μέσω λυγμών που ξεσπούν

  και λυτρώνουν τα βλέμματα

   

  Που τα νέφη της μνήμης

  τέμνουν το σώμα σου

  που η ανοιχτή σου πληγή ξαγρυπνά

  κι εσύ την κερνάς όλη νύχτα

  με στίχους και άλμη

  με λέξεις που στάζουν κενό

  με αργό και επώδυνο τίποτα

   

  Είναι στιγμές που η σιωπή

  ανταμώνει στο κύμα του νου την αχλή

  διεγείρει την τρέλα

  κι επωάζει την άβυσσο
  

   

   

  (c)   Τάκης Τ.

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 17.02.2009
• 09:06

  Έξαψη (V)

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Έχοντας περιπλανηθεί
  αιώνες στο κορμί σου
  τόσο μου διέγειρες την έξαψη
  όπου θαρρώ
  πως έβγαιναν μικρά ανθάκια
  από το στήθος σου
  ευωδιαστές μυρσίνες
  που ανέδυαν
  αδημονούντα πόθο
  και μυστικοί σπασμοί
  σε ανεμώνες μέσα και σε κρίνους
  ένα φιλί μέσα σε νάρκισσους
  μια χαραμάδα από φως
  λαθραίου φεγγαριού
  άλικο όνειρο
  που ταξιδεύει με σιρόκο άνεμο
  ως τα κρυφά φαράγγια των ωκεανών
  των δακρυσμένων ουρανών
  και των ερώτων
  
  
  (c)   Τάκης Τ.

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 14.02.2009
• 08:03

  Έξαψη (v)

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Έχοντας περιπλανηθεί
  αιώνες στο κορμί σου
  τόσο μου διέγειρες την έξαψη
  όπου θαρρώ
  πως έβγαιναν μικρά ανθάκια
  από το στήθος σου
  ευωδιαστές μυρσίνες
  που ανέδυαν
  αδημονούντα πόθο
  και μυστικοί σπασμοί
  σε ανεμώνες μέσα και σε κρίνους
  ένα φιλί μέσα σε νάρκισσους
  μια χαραμάδα από φως
  λαθραίου φεγγαριού
  άλικο όνειρο
  που ταξιδεύει με σιρόκο άνεμο
  ως τα κρυφά φαράγγια των ωκεανών
  των δακρυσμένων ουρανών
  και των ερώτων
  
  
  (c)   Τάκης Τ.

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 11.02.2009
• 20:49

  Νυχτερινές περιπλανήσεις

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Έφερνα γύρους στα σύννεφα μέσα

  και σ΄ έψαχνα

  ανεμίζοντας ψηλά τις ανάσες μου

  τις κρυμμένες στη νύχτα πληγές μου

  με μια μνήμη θολή

  με μια μνήμη σπασμένη

  που ΄καιγε σιγαλά και αθόρυβα

  σαν ταγμένο κερί σε ανάσταση,

  ένα φως υφαντό
  

  - ασπασμός τ΄ ουρανού - στο σκοτάδι

  κι ένα άνθος σπαρμένο στο στήθος σου

  αποτύπωμα εύοσμο

  και αχνάρι ευάρεστο

  παρουσία μεγάλη κι απουσία μικρή

  ευλογία κι ανάθεμα

  με θωπείες αβρές και με χρώματα εύδια
  

  μ΄ ακριβές ηδονές

  κι αλαβάστρινες ρίμες

  που συσπώνται με χάρη

  στο απείθαρχο άπειρο

   

   

  (c)   Τάκης Τ.

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 10.02.2009
• 07:45

  Στη διάθλαση των αθέατων πραγμάτων

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Νιώθω ευάλωτος πια..

  Απ΄ την αρχή ξαναρχίζω
  να μαζεύω κουρέλια και ράκη.
  Κουρνιάζω σε μια γωνιά εκεί

  στο απολιθωμένο δάσος
  και ο κόμπος στο στομάχι

  γίνεται θάνατος.

  
  Ακούω.. Τη φωνή σου ακούω

  σαν ξωτικό να μου χαϊδεύει

  αυτιά και αισθήσεις.
  Κάνω ν΄ ορθοποδήσω

  κι οι λεύκες μιας λάγνας παραίσθησης
  ζαλίζουν τον ύπνο μου

  κι ο πόνος για λίγο ξεχνιέται.

  Ιδρώνω απ΄ τον απόλυτο πάγο
  που ΄χει μουδιάσει τα χέρια μου.

   

  Αφήνομαι.. Κι ο νόστος εκλιπαρεί
  την πολύχρωμη πεταλούδα

  να πλησιάσει

  ν΄ αγγίξει τα παγωμένα μου χέρια 
  μ΄ ένα χουχούλισμα να τ΄ ανοίξει

  ν΄ αρχίσω πάλι να γράφω.
  Να σε δω αναλλοίωτη

  στη διάθλαση των αθέατων πραγμάτων.

  
  Κινούμαι κόντρα στον άνεμο,

  κάποια στιγμή πέφτω, σηκώνομαι
  ξαναπέφτω και λιώμα γίνομαι.

  
  Αν το μπορείς έλα πάρε με.
  Θα με βρεις αλλαγμένο,

  πιο άσχημο ίσως και λίγο κομμένο.
  Έλα δεν είμαι έτσι, αντέχω.

  Σηκώνομαι πάλι, το προσπαθώ.
  Να ΄μαι και πάλι γράφω,

  εξιστορώ ιστορίες για γόνδολες,
    για υγρές κι αξημέρωτες νύχτες.

  
  Δακρύζω, εκρήγνυμαι,

  περνάω μέσα από σήραγγες

  και σκοτεινά μονοπάτια.
  Βλέμμα στο πουθενά, μόνο σε σκέφτομαι.
  Εναλλασσόμενες εικόνες από σένα
  κι ο λαθραίος καπνός

  να σχηματίζει την μορφή σου.
  Κοιτάζω το κενό δίχως να κάνω τίποτα,
  σαν αποστεωμένο σκύβαλο.

  
  Ήταν πολύ μεγάλη απόψε η νύχτα.

  Αντέχω ακόμα.

   

   

  (c)   Τάκης Τ.

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 06.02.2009
• 11:11

  Περιδιαβαίνοντας το χρόνο

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Δε ξόδεψα το χρόνο μου
  παρά μονάχα
  για να δύναμαι να αγρικώ
  τους στεναγμούς ενός παιδιού
  την ώρα που ιχνηλατεί τα όνειρα
  και ταξιδεύει στ΄άστρα

  
  Για να με διεγείρει η θύμηση
  καθώς περνώντας

  μες από καιρούς ανάγωγους  
  γυρίζω πίσω στα θολά σκιρτήματα
  περιδιαβαίνοντας τις γειτονιές

  με τις μυρτιές και τα κυκλάμινα  
  όπως τότε που αλητεύαμε
  μες στη βροχή ρακένδυτοι
  και το σκοτάδι δε μας τρόμαζε
  ίσως γιατί ποτέ δεν ασπαστήκαμε
  υπαινιγμούς και σκιές ανόητες
  που μας τρατάριζε επίμονα
  η ζοφερή και ημετέρα πλάνη μας

   

  Δε ξόδεψα το χρόνο μου

  παρά μονάχα

  για να δύναμαι να αγρικώ

  την ηδονή των λέξεων

  την ώρα που η πένα

  τις αγγίζει ανάλαφρα

  και τις μυεί πως ν΄απεκδύονται

  μπροστά στο λάλον φως

  και ν΄αυτοπυρπολούνται

   

   

  (c)   Τάκης Τ.

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 04.02.2009
• 10:01

  Ενδείξεις

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας
  Θα ΄ρθει καιρός

  που τα καρφιά των ατραπών

  που δρασκελίσαμε

  θα βυθιστούν σκαιά

  μες στο ισχνό κορμί της θύμησης

  όπου το αίμα

  θ΄αναβλύζει πορφυρό

  και θα κοχλάζει

  
  

  
  

  (c)   Τάκης Τ.

  
  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 02.02.2009
• 13:02

  Απεικόνιση

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας
  Γυρνώ ξανά στη σιωπή
  ενδελεχή κι απόκρυφη
  και απεικόνιση συνάμα και προμήνυμα
  πως θ΄ ανταμώσουμε αντίπερα
  γνώστες και μωρογλείφτες
  
  Τότε το φως θα φανερώσει
  σκύβαλα και κουφάρια αλαλάζοντα
  να ξεπροβάλλουν αμυδρά
  μες από γυάλινα τοιχώματα
  
  Άνοα και θρασύδειλα
  μήτε θ΄ αντιληφτούν
  πως οι κρουνοί ανοίξανε
  και πως ο κρίκος έσπασε
  που ένωνε φιμέ κουκούλες
  κι ατσαλάκωτους προστάτες
  
  Ο ρόγχος τους οδυνηρός κι επώδυνος
  διαπερνώντας την απόκρυφη σιωπή
  θα αποδίδει την τιμή και τιμωρία
  ανταμοιβή και λύτρωση μαζί
  για όλα τα νοσήματα
  που χρόνια τώρα έντεχνα
  μας έχουν, μες στα σπλάγχνα, εμφυσήσει
  
  
  (c)   Τάκης Τ. 
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 30.01.2009
• 10:15

  Άβατον

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Θα διεισδύω πάντα
  μες στις σκοτεινές γωνιές

  του άβατου πάθους σου
  και θα ιχνηλατώ
  τ΄αχαρτογράφητο κορμί σου
  μύστης γυμνός και βέβηλος
  με μια πένα στο χέρι
  κι εν αναμμένο ποίημα
  ζώντας παράφορα την έμπνευση
  τη μαγική στιγμή
  που η σπαραχτική κραυγή
  του πόθου σου
  κύμα θα γίνεται
  και θα ξεχύνεται αφρίζοντας
  στο σύμπαν

   

   

  (c)   Τ άκης Τ

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 27.01.2009
• 14:01

  Λυγμική σιωπή

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Τα λόγια που δεν άκουσες

  και τα μύρια ραπίσματα

  δε σε αλλοίωσαν,

  άσπιλη παραμένεις

  να αγναντεύεις ακόμα όνειρα  
  με μια προσμονή και μια καρτερία

  που αιώνες τώρα

  καθρεφτίζονται στα μάτια σου
  αναπνέοντας και μη αναπνέοντας

  βορρά στο άδηλο πάθος

  που δίχως προσχήματα

  σε κατακαίει
  
  

  Χάνεσαι στην ομίχλη

  γνόφων καιρών

  καθώς νοσταλγείς

  τις αλκυονίδες θωπείες

  και καρφώνεις το βλέμμα σου

  σ΄ εκείνη τη φωτογραφία

  τη μοναδική φωτογραφία

  που το στιλπνό σου χαμόγελο

  αγκαλιάζει τον άκεφο στίχο μου

  
  "Καμιά δε σε πόθησε όσο εγώ

  τόσο ακραία κι απόλυτα":

   κραυγάζουν σπαρακτικά

  οι υγρές σου ανάσες

  που εν μέσω γκρίζων σκιών

  και κενού απουσίας

  με καλούν να θωρακίσω τη λύπη μου

  και να εισβάλω με βία

  στη λυγμική σιωπή σου

   

   

  (c)   Τάκης Τ.

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 24.01.2009
• 09:01

  Φλερτάροντας με την έμπνευση

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Φλερτάροντας με την έμπνευση

  μοναχός σ΄ένα άδειο δωμάτιο

  αναδιφώ τη βροχή

  που ξεσπά αναπάντεχα μέσα μου

  συνομιλώ με τη σκιά μου

  γράφω για σένα

  και προσπαθώ να συνάψω φιλίες

  με το φως

  και με άσεμνα ποιήματα

  την ώρα που η σιωπή

  τροχίζει τα νύχια της

  και μου γδέρνει το σώμα

   

  Βιβλικός υπνοβάτης

  με κρυμμένα τα όνειρα

  σε μια σκήτη στο άπειρο

  τριγυρνώ μες στη νύχτα

  ανιχνεύοντας δάκρυα

  και ρακένδυτες θύμησες

  καθώς ένα νάζι του νου

  ένα βέβηλο άστρο

  μου γνέφει

  να συρθώ ως το χάος

  να χαθώ μες στα σύννεφα

  και να σμίξω μαζί του

   

   

  (c)   Τάκης Τ.

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 21.01.2009
• 19:44

  Άχραντος επιθυμία

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Τίποτα άλλο

  δε θα ποθήσω.

  Ν΄ απεκδυθείς μονάχα

  των περιττών φυλλωμάτων σου,

  να ταξιδέψεις

  ως το άχραντο φως,

  ν΄ αφουγκραστείς τον αχό

  της απαστράπτουσας φλόγας

  και να με κρύψεις βαθιά

  μέσα στο εύοσμο πάθος σου

  που αδημονεί διακαώς

  να ανθίσει

   

   

  (c)   Τάκης Τ.
  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 20.01.2009
• 19:27

  Νύχτα πάθους

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Όλη τη νύχτα ανάσαινα

  το φλεγόμενο σώμα σου

  που γυμνό

  έσμιγε πάνω μου

  και χάραζε πορφυρές πινελιές

  με το κοφτερό λεπίδι

  του πάθους

   

  ΥΓ: Να με χαράζεις πιο συχνά

  για να μπορώ μαζί σου να θάλλω

   

   

  (c)   Τάκης Τ.
  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 14.01.2009
• 10:16

  Φως αραχναίο

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Είσαι ένα θέσφατο

  μυστικό μονοπάτι στο πέλαγος,

  κύμα αιθέριο

  που βλαστίζει στο στήθος μου,
  λυγμικός ποταμός

  που θωπεύει το άνθος μου,
  φυγόδικος μύθος

  και φως αραχναίο 
  όπου μαζί με τον άνεμο
  χαράσσουν ταξίδια
  ανοιχτά στο κορμί μου

   

   

   

  _ Τάκης Τ. _

   

   

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 10:16

  Αραχναίο φως

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Είσαι ένα θέσφατο

  μυστικό μονοπάτι στο πέλαγος,

  κύμα αιθέριο

  που βλαστίζει στο στήθος μου,
  λυγμικός ποταμός

  που θωπεύει το άνθος μου,
  φυγόδικος μύθος

  και φως αραχναίο 
  όπου μαζί με τον άνεμο
  χαράσσουν ταξίδια
  ανοιχτά στο κορμί μου

   

   

   

  (c)   Τάκης Τ.
  

   

   

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 12.01.2009
• 08:18

  Λανθάνουσα αίσθηση

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Στη σιωπή του "τώρα"

  αναδύεται η σκιά της ματιάς

  με το άδηλο δάκρυ,

  βαθύ και άδολο άγγισμα αιώνων

  με τεθλασμένες ανάσες

  με άναρχες φλόγες ,

  λίγο ρακί και λίγο ανθόμελο

  να γυρίσει καλά η σελίδα

  να φτιαχτεί το περίγραμμα

  της συν-εύρεσης

  της άλλης ζωής

  της περι-ποίησης

   

  Φεύγω για λίγο

  μ΄ένα μειδίαμα

  να κάνει κύκλους στα σύννεφα,

  μ΄ένα φιλί,

  αποτύπωμα εύηχο

  σε μια νύχτα ψυχρή

  σε μια νύχτα υγρή

  που ευωδιάζει αγιόκλημα,

  που χαράζει,

  που γυρίζει καλά το κλειδί

  για να μπουν οι αχτίδες του ήλιου

  στο κρύο δωμάτιο,

  για ν΄αλώσει το φως

  την ομίχλη

   

   

  (c)   Τάκης Τ.
  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 10.01.2009
• 09:16

  Χλωμά και νηπενθή..

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Σαν σου μιλώ για τον καινούργιο κόσμο

  τον θολό, τον νεφελώδη καίγομαι,

  αναστενάρης γίνομαι, κάρβουνο που αχνίζει

  κι ιχνηλατώ τον μολυβένιο ουρανό

  που σαν μωρό παιδί το δάκρυ χύνει κι εξαγνίζεται

   

  Θαμπά τα μάτια απ΄ την αγρύπνια και το διάβασμα,

  το στραβισμό του νου που προκαλεί η τυμπανιαία σιωπή μας,

  του μικροαστισμού η σιτεμένη προβοσκίδα μας

   

  Είναι ο ομφάλιος λώρος που με δένει με τα έγκατα της γης

  τ΄ απόκρυφα ηφαίστεια που βράζουν,

  τα μονοπάτια των λοξών και των πιθήκων,

  τα κακοτράχαλα βουνά στασιαστών και σαλταδόρων,

  το αιώνιο δέντρο που πριονίζουν καλικάντζαροι

  το βράχο που σαρκάζει και ξεγελά πάντα το Σίσυφο

  και τον καρπό του απαγορευμένου μήλου

   

  Είναι τα μυστικά περάσματα που ενώνουν την οργή μου

  με τους θαλασσοπνιγμένους μετανάστες και τους πρόσφυγες,

  με τα παιδιά των φαναριών, των αστεριών και των τσιγγάνων,

  με τα παιδιά της Γάζας, της Ραμάλας και τα όπου Γης παιδιά

  που κάνουν πέτρα την καρδιά τους, σπάζοντας τις βιτρίνες

  και τους παραμορφωτικούς καθρέφτες μας

   

  Η κόλαση του Μαγιακόβσκη είναι που κοχλάζει εντός μου

  ο κρότος ο στερνός του Καρυωτάκη,

  του Βιζυηνού η τρέλα, της Γώγου η αποκοτιά

   

  Η τρέλα μου, η κόλαση μου, η οδύνη μου,

  άνθη χλωμά και νηπενθή, γκρεμοί απόκρημνοι και λάγνοι

  που με καλούν κοντά τους, των ιδεών μου η απάρνηση

  και τα μυριάδες άλλοθι που σαρακώνουν

  και συνθλίβουν τα εντός μου

   

  Καίγομαι σαν σου μιλώ για τον καινούργιο κόσμο

  τον θολό, τον νεφελώδη, αναστενάρης γίνομαι

   

   

  (c)   Τάκης Τ.
  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 07.01.2009
• 09:01

  Ανάσες

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Είναι φορές, που μία σου λέξη
  διαγράφεται έντονα μέσα στη νύχτα
  και φωτίζει σκιές
  κι αβεβήλωτα όνειρα

  Που πέτρινα χείλη
  ανταμώνουν αδόκητα
  με τον άφατο πόθο
  κι εξεγείρουν συστολές και σιωπές
  που αραχνιάζανε στο κατώγι
  μιας αθέατης κρύπτης

  Είναι στιγμές, που μια σου ματιά
  δρασκελά τα αγγεία μου
  εισχωρεί βαθιά μες στο αίμα μου
  και χαράσσει μυστικές πινελιές
  κι ακατάληπτα ποιήματα

  Είναι αυτές, οι μικρές και μεγάλες ανάσες σου
  που εκπνέουν πελάγη μ΄αδιάνυτα κύματα
    και θωπεύουν με έναστρα χάδια
  το αγώγιμο σώμα μου

  
  

  (c)   Τάκης Τ.
  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 02.01.2009
• 09:03

  Οι ποιητές

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Οι ποιητές ιχνηλατούνε πινελιές

  μουντών καιρών και χαλασμάτων

  ακροβατούνε σε ρωγμές

  και κραδασμούς λειψών νημάτων

   

  Ντύνουν τους ήχους με σφυγμούς

  ερώτων δύστροπων κι ανέμων

  και αφουγκράζονται λυγμούς

  άδηλων πόθων κολασμένων

   

  Γίνονται ψίθυρος κι αχός

  αλαφροΐσκιωτων ψυχών κι αδικημένων

  γροθιά, ατσάλι και θυμός

  των οργισμένων ποταμών και των ορέων

   

  Ψάχνουν πηγές κι αστροφεγγές

  την πένα τους να αποστάξουν

  και ψηλαφίζουνε πληγές

  το άλγος τους ν΄αγαλλιάσουν

   

  Οι ποιητές χαράσσουν στίχους με φωτιά

  και ανιχνεύουνε σκιές μελλοθανάτων

  περιδιαβαίνουν σιωπές στα σκοτεινά

  κι αναδιφούνε παφλασμούς στιλπνών κυμάτων

   

   

  - Χρόνια Πολλά και Καλά σε Όλες και Όλους σας

  2009 ευχές για τη Νέο Έτος / Καλή Χρονιά -

   

   

  (c)   Τάκης Τ.
  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 26.12.2008
• 12:51

  Εξεγερμένα όνειρα

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Σε βρήκα τότε, μ΄ ένα λυχνάρι
  να ψάχνεις δυσεύρετα βότσαλα
  άγρια άνθη και άστρα απείθαρχα
  μ΄ ένα σου δάκρυ
  ν΄αποπλανείς τη σιωπή,
  να περιφέρεσαι στο φεγγάρι
  που γυμνό δρασκελούσε τη νύχτα σου
  ν΄ ανταμώνεις τη φλόγα
  που ΄χε ανάψει ο αγέρας στην άβυσσο
  Παναγιά ντυμένη στα μαύρα
  ν΄ αδημονείς να τινάξεις τη σκόνη
  που ΄χε σκαλώσει στο βλέμμα σου,
  να ψηλαφίζεις τον άναφτο στίχο
  που μύριζε μέντα κι αγιόκλημα
  κι αναδιφούσε εκτροπές ακατάληπτες,
  ν΄ αφουγκράζεσαι τον έναστρο χτύπο
  ακοίμητων πόθων
  να σκαρφαλώνεις στα σύννεφα
  και να ασπάζεσαι
  τη μυστική, τ΄ ουρανού, ευλογία
  που ευωδίαζε εξέγερση πληβείων ονείρων
  κι ερώτων ανά(σ)ταση

  
  

  (c)   Τάκης Τ.
  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 22.12.2008
• 17:44

  Εναλλακτικές ευχές

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Και φέτος τα Χριστούγεννα
  μέσα σ΄ ευχές και δώρα
  κάποια παιδάκια του θεού
  τ΄ απόκληρου και του σαλού
  θα βλασφημούν τη ώρα
  
  Των χορτασμένων οι ευχές
  δίχως ντροπές και ενοχές
  είναι πια ανοιχτές πληγές
  για των φτωχών τις αντοχές
  
  Και μέσα σ΄ όλα τα γιατί
  του κολασμένου η ευχή
  θα΄ναι χαστούκι στη χλιδή
  του κάθε εξουσιαστή
  
  Μόνη ελπίδα οι ρωγμές
  φωτιές πολλές κι ανατροπές
  να έρθει γρήγορα χαρά
  για όλου του κόσμου τα παιδιά

   

   

  - Ευχές πολλές και εγκάρδιες για όλες και όλους σας..

  Καλά Χριστούγεννα.. Καλές γιορτές..

  Δεν τις ευχόμαστε μόνο.. Τις διεκδικούμε.. Τις δικαιούμαστε..

  Να είστε και να περνάτε καλά.. -

   

  _ Τάκης Τ. _

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 17.12.2008
• 19:41

  Άσωτος γόνος

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Τούτη την ώρα θέλω

  να καταβυθιστείς στην ιστορία μου

  να αισθανθείς την αχλή

  που κατοικεί στο βυθό μου,

  να ανιχνεύσεις το νόθο παιδί

  που η άβια νύχτα έθρεψε,

  να ανταμώσεις τον άσωτο γόνο

  του περατάρη ανέμου

   

  Έλα αθόρυβα

  με την στιλπνή σου ανάσα

  που ΄ναι φωτιά

  και πανσέληνο χάδι συνάμα

  να δρασκελήσεις τη σκήτη μου

  να ψηλαφίσεις την πάχνη μου

  ν΄ αφουγκραστείς τη σιωπή μου

   

  Έλα σιμά μου λοιπόν

  και χάραξε

  με την αισθαντική πινελιά σου

  την ακόρεστη πεθυμιά

  που γυμνή αναδύεται

  απ΄την αιθέρια έγερση

  μυστικών ηδονών

  κι ακατάληπτων πόθων

   

   
  

  - Στην Ελένη Γ. (L.N.E) -

   

  _ Τάκης Τ. _

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 15.12.2008
• 21:24

  Προσανατολισμοί

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Πάει καιρός

  που η σιωπή κρύφτηκε

  στα σύννεφα μέσα,

  που η νύχτα σαν θύμηση μόνο

  διαβαίνει το νου,

  που ένα φιλί σου ποτέ δεν αρκεί

  να βλαστίσουν οι ξέρες με άνθη

   

  Στο γαλάζιο νησί μας

  θα χτίσουμε τείχη

  μ΄ αλαβάστρινα αγάλματα,

  ναό ερωτικό

  σε σχήμα μισού φεγγαριού,

  πηγές μυστικές

  με τρεχούμενα νάματα,

  χαρές πορφυρές

  κι ηδονές ανοξείδωτες

   

  Πύλη ανοιχτή

  με σφυγμούς κεντημένους

  σε αβίγλιστα ποιήματα

  με λειμώνες κι αγάπες

  κι αβεβήλωτα σύμβολα,

  μία σκήτη μικρή

  και μια ανάσα μεγάλη

  να ευωδιάζει από πάθος και μύρο,

  ν΄ αναβλύζει αστράκια και κύματα

  και μια λάμψη αλάξευτη

  σαν το βλέμμα της θάλασσας

  την ώρα που ο ήλιος χαράζει

  και αυτή απεκδύεται

  για να νιώσει κατάσαρκα

  το διάφανο χάδι
  

   

   

  _ Τάκης Τ. _

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 21:24

  Προσανατολισμός

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Πάει καιρός

  που η σιωπή κρύφτηκε στα σύννεφα μέσα,

  που η νύχτα σαν θύμηση μόνο διαβαίνει το νου,

  που ένα φιλί σου ποτέ δεν αρκεί

  να βλαστίσουν οι ξέρες με άνθη

   

  Στο γαλάζιο νησί μας θα χτίσουμε τείχη

  μ΄ αλαβάστρινα αγάλματα,

  ναό ερωτικό σε σχήμα μισού φεγγαριού,

  πηγές μυστικές με τρεχούμενα νάματα,

  χαρές πορφυρές κι ηδονές ανοξείδωτες

   

  Πύλη ανοιχτή με σφυγμούς κεντημένους

  σε αβίγλιστα ποιήματα

  με λειμώνες κι αγάπες και αμόλευτα σύμβολα,

  μία σκήτη μικρή και μια ανάσα μεγάλη

  να ευωδιάζει από πάθος και μύρο,

  ν΄ αναβλύζει αστράκια και κύματα

  και μια αλάξευτη λάμψη σαν το βλέμμα της θάλασσας

  την ώρα που ο ήλιος χαράζει και αυτή απεκδύεται

  για να νιώσει κατάσαρκα το διάφανο χάδι
  

   

   

  _ Τάκης Τ. _

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 09.12.2008
• 18:44

  Αγύρτης χρόνος (Ξανά στους δρόμους)

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Σαν να μην πέρασε ούτε μια ημέρα
  από τότε που το πάθος σου
  σαν γύρη άφηνες στο σώμα μου,
  σαν λάβαρο και φυλακτό
  ανέμιζες στον άνεμο
  που ο σφυγμός σου
  συγχρονίζονταν στην θύελλα
  κι ο ουρανός βαρύς
  σκοτείνιαζε και βλαστημούσε

  
  Τότε που τα πεδία των μαχών
  γέμιζαν από κραυγές

  κι εξεγερμένους φθόγγους
  από μελανιασμένα σώματα
  κι αστέρια φωτισμένα,
  τότε που αψηφώντας τη φωτιά
  πετροβολούσαμε τα πρόσωπα της καταισχύνης
  μπλε, πράσινα, ροζ, γκρι,
  πρόσωπα που άλλαζαν χρώματα
  ανάλογα κατά που σέρνονταν
  ο θλιβερός εσμός της εξουσίας,
  που ανεμίζαμε μαύρες, κόκκινες,
  κάθε λογής παντιέρες
  και φώλιαζε στα σπλάγχνα μας
  ο έρωτας, ο ανατρεπτικός έρωτας
  που καθαγίαζε κι αποπλανούσε,
  τότε μικρή μου, που με μια γροθιά
  σπάζαμε σύμβολα κίβδηλα
  και παραμορφωτικούς καθρέφτες
  που η αταξία φούσκωνε στο αίμα μας
  κι ορμητικά παρέσερνε στο διάβα της
  ζώνες αναίσχυντες κι ένστολα φράγματα,
  που τις αισθήσεις μας πυροδοτούσε
  κι ανασκάλευε ο πορφυρός

  ζεστός αέρας της ανατροπής
  που φτάνοντας αντίπερα
  βγάζαμε κοροϊδευτικά κι απείθαρχα

  τη γλώσσα μας
  στους μπάσταρδους ταγούς και μανδαρίνους
  και την απολυμαίναμε έπειτα
  με ποθητούς σπασμούς
  στα ξαναμμένα σώματα μας
  
  Σαν να μην πέρασε ούτε μια ημέρα,
  ούτε μια στιγμή,
  σαν να ΄μεινε ο χρόνος καρφωμένος
  στην ψαγμένη πλάνη μας
  που μας παραμυθιάζει στοργικά
  κι αδίστακτα μας γοητεύει

   

   

  _Τάκης Τ._

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 18:44

  Αγύρτης χρόνος

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Σαν να μην πέρασε ούτε μια ημέρα
  από τότε που το πάθος σου
  σαν γύρη άφηνες στο σώμα μου,
  σαν λάβαρο και φυλακτό ανέμιζες στον άνεμο
  που ο σφυγμός σου συγχρονίζονταν στην θύελλα
  κι ο ουρανός βαρύς
  σκοτείνιαζε και βλαστημούσε

  
  Τότε που τα πεδία των μαχών
  γέμιζαν από κραυγές κι εξεγερμένους φθόγγους
  από μελανιασμένα σώματα
  κι αστέρια φωτισμένα,
  τότε που αψηφώντας τη φωτιά
  πετροβολούσαμε τα πρόσωπα της καταισχύνης
  μπλε, πράσινα, ροζ, γκρι,
  πρόσωπα που άλλαζαν χρώματα
  ανάλογα κατά που σέρνονταν
  ο θλιβερός εσμός της εξουσίας,
  που ανεμίζαμε μαύρες, κόκκινες, κάθε λογής παντιέρες
  και φώλιαζε στα σπλάγχνα μας ο έρωτας,

  ο ανατρεπτικός έρωτας

  που καθαγίαζε κι αποπλανούσε,
  τότε μικρή μου, που με μια γροθιά
  σπάζαμε σύμβολα κίβδηλα
  και παραμορφωτικούς καθρέφτες
  που η αταξία φούσκωνε στο αίμα μας
  κι ορμητικά παρέσερνε στο διάβα της
  ζώνες αναίσχυντες κι ένστολα φράγματα,
  που τις αισθήσεις μας πυροδοτούσε
  κι ανασκάλευε ο πορφυρός ζεστός αέρας της ανατροπής
  που φτάνοντας αντίπερα
  βγάζαμε κοροϊδευτικά κι απείθαρχατη γλώσσα μας
  στους μπάσταρδους ταγούς και μανδαρίνους
  και την απολυμαίναμε έπειτα με ποθητούς σπασμούς
  στα ξαναμμένα σώματα μας
  
  Σαν να μην πέρασε ούτε μια ημέρα,
  ούτε μια στιγμή,
  σαν να ΄μεινε ο χρόνος καρφωμένος
  στην ψαγμένη πλάνη μας
  που μας παραμυθιάζει στοργικά
  κι αδίστακτα μας γοητεύει

   

   

  _Τάκης Τ._

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 30.11.2008
• 14:33

  Νοέμβρης

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Νοέμβρης
  

  ο μήνας των ηδονών κι εξεγέρσεων της εφόδου στον ουρανό των αισθήσεων μ΄ ένα φιλί που συσπάται εν μέσω σπασμένων τζαμιών και βροχής δακρυγόνων  σφιγμένων γροθιών και παθών που εκρήγνυνται, ρωγμών που εκτρέπονται και ανθών που διαλαλούν τον ερχομό του φωτός την ανάσα της Άνοιξης την ανάσταση θαμμένων σιωπών και δακρύων που φέγγουν μακριά στον ορίζοντα σαν άστρα που εκκόλαψε η σφοδρή προσμονή και ανάγκη ονείρων ανήλιαγων και άδηλων πόθων

  
  

  _Τάκης Τ._

  Normal 0 false false false MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 15.11.2008
• 09:05

  Με αφορμή κι αιτία..

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 03.11.2008
• 11:11

  Μονόδρομος

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Ποίημα

  Μ΄ένα βλέμμα μετέωρο

  Μ΄ένα βήμα μπροστά και ξανά λίγο πίσω

  Στίχος μαζί μ΄ άλλον στίχο

  Στο περίγραμμα ενός χαμόγελου που συσπάται

  Ενός αθέατου δάκρυ που διαθλάται  

  Μιας εωσφόρας αταξίας κι ανάσας

  Που όλο ζυγώνει κι όλο απομακρύνεται

  Ένας αχός ποθητός παράλληλος με τη βροχή

  Με χτύπους που ξενυχτούν

  Που γεννούν μυστικούς οργασμούς

  Κι ερωτικές αστροφεγγιές

   

  Μονόδρομος είναι η άνοιξη μάτια μου

  Του ανέμου το χάδι

  Ο αμπελώνας και το δυσεύρετο μπρούσκο

  Η άνθιση των λιβαδιών

  Των αθήρευτων πόθων

  Των εξεγερμένων αισθήσεων

  Ο προορισμός

   

  Πλησιάζεις

  Μ΄ένα φιλί της γιορτής

  Μ΄αλκυονίδες διαδρομές στο απένδυτο σώμα σου

  Μ΄ ένα φθαρμένο σκαρί κι ένα αντικλείδι

  Με άνθη και λόγια

  Που ανάβουν το φως

  Κι αφήνουν τα ίχνη του έρωτα έκδηλα

  Άχραντο μυστικό της αυγής και αγίασμα

  Που αναδύεται μέσα απ΄το ξάγρυπνο βλέμμα σου

   

  Η αναβολή σε τίποτα πια δεν ωφελεί

  Η εξερεύνηση της κρυφής και λησμονημένης πλευράς

  του σεπτού φεγγαριού έχει αρχίσει

  Εν μέσω νέων βλαστών που φυτρώνουν στο στήθος σου

  Κι ατραπών με παράπονα πέτρινα

   

  Πλησιάζεις

  Με μια πινελιά κεντημένη στο μέλλον

  Μ΄ένα κύμα στιλπνό

  Μ΄έναν ήχο γλυκό   

  Και δοξάρι καινούργιο

   

   

  _ Τάκης Τ. _

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 29.10.2008
• 21:53

  Μονόδρομος

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Ποίημα

  Μ΄ένα βλέμμα μετέωρο

  Μ΄ένα βήμα μπροστά και ξανά λίγο πίσω

  Στίχος μαζί μ΄ άλλον στίχο

  Στο περίγραμμα ενός χαμόγελου που φωνάζει

  Ενός αθέατου δάκρυ που στάζει

  Μιας εωσφόρας αταξίας κι ανάσας

  Που όλο ζυγώνει κι όλο απομακρύνεται

  Ένας αχός ποθητός παράλληλος με τη βροχή

  Με χτύπους που ξενυχτούν

  Που γεννούν μυστικούς οργασμούς

  Κι ερωτικές αστροφεγγιές

   

  Μονόδρομος είναι η άνοιξη μάτια μου

  Του ανέμου το χάδι

  Ο αμπελώνας και το δυσεύρετο μπρούσκο

  Η άνθιση των λιβαδιών

  Των αθήρευτων πόθων

  Των εξεγερμένων αισθήσεων

  Ο προορισμός

   

  Πλησιάζεις

  Μ΄ένα φιλί της γιορτής

  Μ΄αλκυονίδες διαδρομές στο απένδυτο σώμα σου

  Μ΄ ένα φθαρμένο σκαρί κι ένα αντικλείδι

  Με άνθη και λόγια

  Που ανάβουν το φως

  Κι αφήνουν τα ίχνη του έρωτα έκδηλα

  Άχραντο μυστικό της αυγής και αγίασμα

  Που αναδύεται μέσα απ΄το - στραμμένο στο ξέφωτο - βλέμμα σου

   

  Η αναβολή σε τίποτα πια δεν ωφελεί

  Η εξερεύνηση της κρυφής και λησμονημένης πλευράς

  του σεπτού φεγγαριού έχει αρχίσει

  Εν μέσω νέων βλαστών που φυτρώνουν στο στήθος σου

  Κι ατραπών με παράπονα πέτρινα

   

  Πλησιάζεις

  Με μια πινελιά κεντημένη στο μέλλον

  Μ΄ένα κύμα στιλπνό και με ρούχα καινούργια

   

   

  _ Τάκης Τ. _

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 22.10.2008
• 18:23

  Σφυγμός

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Δεν είμαι ίσως

  παρά ένας σφυγμός,

  στίχων α-νόητων

  που ανεμίζουν στο άπειρο,

  μια χαραμάδα από φως

  μες στη νύχτα,

  ανασαιμιά ποθητή

  που εξεγείρεται,

  μια μυστική πινελιά

  στο κορμί σου

   

  _ Τάκης Τ. _

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 19.10.2008
• 12:51

  Και κάτι ακόμα..

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Χαράσσομαι

  σε Σένα πάνω και πορεύομαι
  άδηλος και απένδυτος

  περιηγητής αιρετικός

  και αχθοφόρος

   

  Και κάτι ακόμα:

   

  Ανάμεσα στο χθες και στο αύριο

  είναι τα μάτια σου,

  ο στιλπνός, μυστικός μου βυθός

  που ποθώ ν΄ανιχνεύσω

   

   

  _ Τάκης Τ. _

   

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 18.10.2008
• 10:17

  Μονοδιάλογοι

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Αφήνεις το βλέμμα σου να ανεβεί

  σε μια σκάλα αθέατη,

  μια σκάλα καμωμένη

  από σήμαντρα σεπτών άστρων

  και μυστικών θαυμάτων του καιρού,

  να πλανηθεί στο αχανές του ορίζοντα

  να αλαργέψει στην ατέρμονη θάλασσα

  και θυμάσαι

   

  Θυμάσαι πόσο σου άρεσε

  να ξεστρατίζεις στο άγνωστο

  αγκαλιά με τον άνεμο,

  να τον κοιτάζει βαθιά μες στα μάτια,

  να προσπαθείς να ανιχνεύσεις

  τις κρυφές του συσπάσεις,

  τις μύχιες του σκέψεις

  την ώρα που αυτός

  ανέμιζε ψηλά τους σφυγμούς του

  και θρόιζε φύλλα και όνειρα

   

  Έχεις μια οικειότητα με τα όνειρα

  - πάντα την είχες -

  θαρρώ πως γνωρίζεις καλά

  τα μικρά μυστικά τους

  τα απόκρυφα εκείνα σκιρτήματα

  τους παλμούς τους

  εκείνα τ΄ανάλαφρα αγγίσματα

  που διαχέονται  μέσα σου

  και χαράσσουν το σώμα σου

   

   

  _ Τάκης Τ. _

   

  ΥΓ: Δεν με νοιάζει αν θα καώ

  απ΄τη φλόγα του πάθους σου

  μόνο να:

  βάλε κι άλλη φωτιά στη πληγή..

  Μόνο έτσι θα θρέψει, θα γιάνει..

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 15.10.2008
• 09:01

  Ηλιοφάνεια

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Αγρύπνια μ΄ακίδα βαθιά στη ρωγμή

  χαράζει και τούτη τη μέρα

  σαν τον λαθραίο καπνό που βγαίνει αργά

  σε βλάσφημα χείλη

  σαν μία υπόκωφη οργή που λες τώρα θα βγει

  θα ξεχυθεί ορμητικός ποταμός πάνω σε στίχους

  που γυμνοί και αμέριμνοι στροβιλίζονται στ΄ αχανές

  και προσμένουν το στερνό του χρόνου αγκάλιασμα

   

  Ανάδρομο είναι κι αυτό το ξημέρωμα

  ανασκαλεύει το άδειο μου βλέμμα

  ιχνογραφεί τη σιωπή μου

  και ταξιδεύει μαζί της

   

  Αιώνες κρατάει αυτή η αναζήτηση

  η ψηλάφηση της τεθλασμένης ανάσας σου

  τα στιλπνά εκείνα κι αθώα σκιρτήματα

  που αιωρούνται στο κύμα

  που μπερδεύονται μαζί μ΄ακαθόριστους ήχους

  και σμίγουν με δάκρυα

   

  Έτσι κι αλλιώς ταξιδευτές του αδιόρατου είμαστε

  βαδίζουμε πλάι

  πάντα βαδίζαμε πλάι κι ας μη το ξέραμε

  με στίγματα άδηλα και κεντιές μυστικές

  κάτι ανθάκια μικρά υπεράνω υποψίας

  ένα φιλί

  πολλά φιλιά

  μια αμυδρή ηλιοφάνεια στο γκρίζο στερέωμα

   

   

  _ Τάκης Τ. _

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 13.10.2008
• 10:51

  Ιχνηλατώντας τη σιωπή..

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  .."Ιχνηλατώντας τη σιωπή"..

  ..από 03/11 στα βιβλιοπωλεία..

  ..Με αφορμή και αιτία..

  ..από τις εκδόσεις "Οιωνός"..

  ....................................................

   

  Χαράσσοντας όνειρα

   

  Αναχωρητής για το άγνωστο

  σκοντάφτω χαράματα

  στο αθέατο χάδι σου

  κι ακούω τον αχό της βροχής

  που κυλάει στο βλέμμα σου

   

  Χαράσσω τα όνειρα

  που κόκκινα ανθίζουν

  στις ερημιές των πουλιών

  κι οι θύμησες ξάγρυπνες μένουν

  για ν' ακούν

  των σιωπών τα θροΐσματα

   

   

  _ Τάκης Τ. _

   

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 12.10.2008
• 20:01

  Εξόριστα φεγγάρια (V)

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας
  
  

  Η απουσία σου απόψε

  με λυτρώνει

  απ΄ την ομίχλη και το πάθος

  αγοραίου μυστικού

  με οδηγεί στη σκήτη μου

  στην ερημιά μου

  όπου φέγγουν τα δάκρυα

  σαν έκπτωτα

  κι εξόριστα φεγγάρια

   

  _ Τάκης Τ. _

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 11.10.2008
• 10:16

  Πριν αιώνες

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  

  Στον αγέρα ανεμίζω
  λειψή την ανάσα μου
  την ψυχή μου
  που αυτομόλησε από μια κιβωτό
  πριν αιώνες
  και μες στη σιωπή περιφέρεται
  τρελή και ρακένδυτη
  μ΄ασωτίες κρυφές
  με πληγές
  και με μνήμες λαθραίες

   

   

  _ Τάκης Τ. _

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 08.10.2008
• 14:44

  Αλκυονίδες

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας
  Στα γαλάζια νερά

  της στιλπνής σου ανάσας πορεύομαι

  με το γέρμα υγρό

  να νοτίζει το βλέμμα σου

  γητευτής κι εραστής

  μυστικών περασμάτων στο σώμα σου

   

  Σε θωρώ καθώς λύνεις με χάρη

  τα ριχτά σου μαλλιά,

  καθώς απεκδύεσαι συστολών κι ενδυμάτων,

  καθώς δρασκελίζεις τη φλόγα του πάθους,

  καθώς καίγεσαι

  ηδονή του καιρού και του ώριμου άνθους

  που βλαστίζεις στα απόσκια φυλλώματα

  απόκρυφων κήπων

  με αχάτη και δυσεύρετο κόσμημα

  να συσπάται στο στήθος σου

  γιασεμιά μ΄ ανεμώνες και νάρκισσους

  και κοχύλια ακριβά σε νησί της ανάτασης

  με αγάλματα πήλινα και γιορτές ποθητές

  με φωτιές κι αλαβάστρινα χάδια

   

  Είσαι Εσύ η πυρκαγιά και ο άνεμος

  το φεγγάρι που φλερτάρει τις μέδουσες,

  ο ασύνορος έρωτας

  που ξαγρυπνά και βρυχάται στους βράχους,

  οι ηδονές που εκρήγνυνται

  καθώς ανταμώνουν τον άφατο πόθο,

  οι αλκυονίδες που φλογίζουν την άβυσσο

  που καλύπτουν τη σκόνη του χθες με ασβέστη,

  που θωπεύουν ανάλαφρα το αθέατο δάκρυ σου

  που ιριδίζει θεσπέσια καθώς σμίγει

  με τις πορφυρές ηλιαχτίδες στο χάραμα
  

   

  - Με αφορμή την εγγραφή "Γητευτής.." της Ελένης Γ. (L.N.E) -
  

   

  _ Τάκης Τ. _

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 14:02

  Αλκυονίδες

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Στα γαλάζια νερά

  της στιλπνής σου ανάσας πορεύομαι

  με το γέρμα υγρό

  να νοτίζει το βλέμμα σου

  γητευτής κι εραστής

  μυστικών περασμάτων στο σώμα σου

   

  Σε θωρώ καθώς λύνεις με χάρη

  τα ριχτά σου μαλλιά,

  καθώς απεκδύεσαι συστολών κι ενδυμάτων,

  καθώς δρασκελίζεις τη φλόγα του πάθους,

  καθώς καίγεσαι

  ηδονή του καιρού και του ώριμου άνθους

  που βλαστίζεις στα απόσκια φυλλώματα

  απόκρυφων κήπων

  με αχάτη και δυσεύρετο κόσμημα

  να συσπάται στο στήθος σου

  γιασεμιά μ΄ ανεμώνες και νάρκισσους

  και κοχύλια ακριβά σε νησί της ανάτασης

  με αγάλματα πήλινα και γιορτές ποθητές

  με φωτιές κι αλαβάστρινα χάδια

   

  Είσαι Εσύ η πυρκαγιά και ο άνεμος

  το φεγγάρι που φλερτάρει τις μέδουσες,

  ο ασύνορος έρωτας

  που ξαγρυπνά και βρυχάται στους βράχους,

  οι ηδονές που εκρήγνυνται

  καθώς ανταμώνουν τον άφατο πόθο,

  οι αλκυονίδες που φλογίζουν την άβυσσο

  που καλύπτουν τη σκόνη του χθες με ασβέστη,

  που θωπεύουν ανάλαφρα το αθέατο δάκρυ σου

  που ιριδίζει θεσπέσια καθώς σμίγει

  με τις πορφυρές ηλιαχτίδες στο χάραμα

   

   

  - Με αφορμή το "Γητευτή" της Ελένης Γ. (L.N.E) -

   

  _ Τάκης Τ. _

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 06.10.2008
• 20:23

  Μυστικός αχός

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Αστέρι νύχτας, πληγωμένη προσμονή
  έτη πολλά μετά την αμαρτία
  γυρεύω στης μορφής σου τη λατρεία
  μια αίσθηση απούσα και κενή
  
  Θα γεύεσαι κατάσαρκα το σχήμα του κορμιού μου
  τη γεύση μου στα χείλη θ΄αναπνέεις για καιρό
  με χρώματα του έρωτα θα βάφεις το νεκρό
  και θ΄αχνοφέγγεις στα σκοτάδια του μυαλού μου
  
  Μπροστά στη πύλη της απείθαρχης καρδιάς σου
  θα βρίσκεις το κουράγιο να με φτύνεις για καλά
  κι εγώ σαν ράκος πεταμένο στη γωνιά
  κουφάρι αδειανό θα νοσταλγήσω τα φιλιά σου
  
  Μόνο το πνεύμα μου αέναο θα μείνει
  στους δρόμους να πορεύεται φρικιό
  σκυλί αδέσποτο μονάχο του να πίνει
  και να γρυλίζει τ΄όνομα σου το μικρό

   

   

  _ Τάκης Τ. _

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 05.10.2008
• 09:15

  Περιήγηση

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Δεν μ΄αντιλήφτηκες,

  κοιμόσουν τη νύχτα

  αγκαλιά μ΄ένα σύννεφο,

  πλάι σου ήρθα

  η σιωπή μου άγγιζε

  αλαφρά τα μαλλιά σου,

  η ανάσα μου σκέπαζε

  το απένδυτο σώμα σου

   

  Πάνε αιώνες τώρα

  που δεν κάνω τίποτα άλλο

  παρά μόνο

  μαζεύω άνθη ακριβά

  και σεπτά στα προσφέρω

   

   

  _ Τάκης Τ. _

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 01.10.2008
• 15:07

  Άγιο πάθος

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Στιλπνή η ανάσα σου
  ζεστή
  θεσπέσια φλόγα
  μυστική πινελιά
  εκεί
  που η σιωπή
  απενδύει τα πέπλα της
  ετσι
  που κάθε χτύπος
  κάθε ήχος
  κάθε ψίθυρος
  φως αναδύει
  και άγιο πάθος

   

   

  _ Τάκης Τ. _

   

  - Καλό μήνα σε όλες τις φίλες

  και φίλους της blogoσφαιρας -

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 30.09.2008
• 15:05

  Μυστικό αγίασμα

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Ανιχνεύω τα μάτια σου

  και θαρρώ πως βλέπω

  για πρώτη φορά

  την κρυφή μεριά του φεγγαριού

  να φωτίζει το βυθό μου

  εν ακαθόριστο τρυφερό συναίσθημα

  σαν μυστικό αγίασμα

   

  Θα σε φωνάζω Ελένη

  κι εσύ θα με λες άνεμο

  σύννεφο, κύμα

  πηγή δροσερή

  να ξεδιψάς την ανάσα σου

   

   

  _ Τάκης Τ. _

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 15:05

  Μυστικό άγγισμα

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Ανιχνεύω τα μάτια σου

  και θαρρώ πως βλέπω

  για πρώτη φορά

  την κρυφή μεριά του φεγγαριού

  να φωτίζει το βυθό μου

  εν ακαθόριστο τρυφερό συναίσθημα

  ένα αρχέγονο άγγισμα

  σαν μυστικό αγίασμα

   

  Θα σε φωνάζω Ελένη

  κι εσύ θα με λες άνεμο

  σύννεφο, κύμα

  πηγή δροσερή

  να ξεδιψάς την ανάσα σου

   

   

  _ Τάκης Τ. _

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 27.09.2008
• 12:55

  Το δάκρυ σου άρμεξα

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Καθώς σε κοιτώ από μακριά

   

  πίσω απ΄ το ανέφελο σύννεφο

   

  φέρνω ξανά στη ρωγμή του μυαλού

   

  τη φιγούρα σου

   

  όταν, μες στην αντάρα της νύχτας

   

  το δάκρυ σου άρμεξα

   

  για να θρέψω

   

  την ισχνή ανασαιμιά του ανέμου

   

   

  _ Τάκης Τ. _

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 12:55

  Αδόκητο δάκρυ

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Καθώς σε κοιτώ από μακριά

   

  πίσω από τ΄ αμόλευτο σύννεφο

   

  φέρνω ξανά στη ρωγμή του μυαλού

   

  τη φιγούρα σου

   

  όταν, μες στην αντάρα της νύχτας

   

  τ΄ αδόκητο δάκρυ σου άρμεξα

   

  για να θρέψω

   

  την ισχνή ανασαιμιά του ανέμου

   

   

  _ Τάκης Τ. _

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 24.09.2008
• 18:14

  Ταξίδι

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας
  Αναδιφώ με τη γλώσσα του πάθους

  σ΄ ένα σώμα γυμνό που με έλκει αιώνες

  σ΄ ένα ποίημα

  που κάθε φορά αναπλάθεται

  τόσο μακριά και τόσο βαθιά μου,

  αδημονώ την πληγή να αγγίξω

  την ανάσα με τ΄ απείθαρχα μάτια

  τη σιωπή της οδύνης

  τη κραυγή της ανάτασης

  καθώς ανιχνεύουμε πλάι

  το στενό μονοπάτι που βγάζει

  στο ξέφωτο

  
  

   

   

  _ Τάκης Τ. _

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 14:51

  Στο ξέφωτο

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Αναδιφώ με τη γλώσσα του πάθους

  σε σώμα γυμνό που με έλκει αιώνες

  σ΄ ένα ποίημα

  που κάθε φορά αναπλάθεται

  τόσο μακριά και τόσο βαθιά μου,

  αδημονώ την πληγή να αγγίξω

  την ανάσα με τ΄ απείθαρχα μάτια

  τη σιωπή της οδύνης

  τη κραυγή της ανάτασης

  καθώς ανιχνεύουμε πλάι

  το στενό μονοπάτι που βγάζει

  στο ξέφωτο

   

   

  _ Τάκης Τ. _

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 20.09.2008
• 12:31

  Ερωτικό κάλεσμα

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Μικρή βροχή πλησίασε

  έλα κοντά

  σαν μολυβένιο σύννεφο που ξέσπασε

  που απέδρασε απ΄ τον ουρανό

  και φτερουγίζει λεύτερο

   

  Έλα κοντά

  κι εγώ σαν άνεμος

  θα σου κρατώ παρέα

  να σμίγουν οι ανάσες μας

  στην αγκαλιά της νύχτας

   

  Ανεμοστρόβιλους πολλούς θα ξαμολήσω

  που σε χορό ερωτικό θα σε καλούν

  με νότες μαγικές και μελωδίες

  που θα ξυπνούν ευωδιάζουσες ορμές

  μέσα απ΄ το σφαλιστό φλασκί της θύμησης

   

  Μην αρνηθείς μικρή βροχή

  την αμυδρή αυτή ανάσα μου

  μην ξεχαστείς

  και το αντάμωμα μας αποτρέψεις

  τίποτα μην αποτρέψεις

  γιατί ακόμα και ο ήλιος

  θαμπώνεται απ΄ τη φλόγα της ματιάς

  σαν σαϊτεύει στον αέρα

   

  Άπλωσε ηδονικά το σώμα σου

  όλο το άπειρο να πιάσεις

  κι εγώ στην άκρη θα σταθώ

  και θ΄ ανιχνεύω πόντο πόντο

  την αγιοσύνη του

  τόσο σεπτό κι αιθέριο

  τόσο στιλπνό κι επώδυνο

   

  Μικρή βροχή δυνάμωσε

  τον πόθο σου σαν παφλασμό

  πάνω στο σώμα μου απόθεσε

  τώρα που μόνοι μείναμε,

  που πάντα μόνοι θα ΄μαστε

  να συγχρονίζουμε τους ψίθυρους

  στο σταλοχτύπημα σου

   

   

  _ Τάκης Τ. _

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 14.09.2008
• 10:11

  Θύελλα

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Στο όριο πάντα
  και στις κορυφογραμμές των αισθήσεων
  μ΄ ένα σύννεφο με παντελόνια
  να σφαδάζει στο άπειρο,
  μια κόλαση και μια αποκοτιά του Μαγιακόφκι
  να στριφογυρίζει στις χαραμάδες του νου,
  τον σφυγμό του Τσε
  να διαχέεται στις φλέβες
  μυριάδων απόκληρων άστρων
  όπου υψώνοντας
  τρύπιες παντιέρες θυέλλης
  φουσκώνουν πολύβουα
  το πολύχρωμο ποτάμι
  της οργής και της ανάτασης,
  τον αχό του παραβάτη ανέμου
  καθώς στροβιλίζεται
  στα ξαναμμένα κορμιά μας,
  τον βρυχηθμό του νυν και αεί έρωτα,
  τη διαρκή επανάσταση
  των ανθών και των πόθων,
  τη στιλπνή σου ανάσα
  νύμφη του γυμνού φεγγαριού
  που με φιλεύει κεντήματα
  με φιλιά πορφυρά και αντίδωρα χάδια
  την ώρα που το φως της αυγής
  ροδίζει το μέλλον
  

   

  _ Τάκης Τ. _
  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 11.09.2008
• 09:01

  Μεταίχμιο

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  

  Για Σένα το εξεγερμένο μέλλον

  με τον πορφυρό κρατήρα,

  η αναρρίχηση στον σταυρό των παθών,

  τα μάτια σου

  με την αχνή βροχοστάλα της δίνης

  στα χαλάσματα μέσα του νου,

  η σπίθα που άναψες στον ορίζοντα,

  η ευωδιά που αναδύουν οι θύμησες

  καθώς τις αγγίζει ο άνεμος

  προσπερνώντας μαζί σου

  το μετέωρο βήμα της νύχτας
  

   

  _ Τάκης Τ. _

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 10.09.2008
• 12:13

  Κοσμογονία

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Ερωτικός παλμός

  Χτυποκάρδι

  Ανάσα ηδονής

  Άγρια, ανήσυχη

  Κυνηγός αστραπών..

  Εσύ..

  Λάτρης της θύελλας

  Γυμνός στέκεις στη βροχή

  Απορροφάς ενέργεια

  Λάμψη, βοή..

  Δυναμώνεις

  Βρυχάσαι..

  Λυγμοί από το πάθος

  Έκσταση

  Εκπνοή

  Γαληνεύεις..

  Στ΄ ακροδάχτυλα φως..
  Με αγγίζεις..

  Ένας Λίβας με τυλίγει

  Πανδαισία χρωμάτων

  σε δυο μόνο σύννεφα,

  στα μάτια σου..

  Το τούνελ οδηγεί στην έξοδο

  Μέσα από σένα περνώ απέναντι

  Άλλη εποχή

  Μεσημβρινούς ζωγραφίζω στο κορμί σου επάνω

  Το γύρο το κόσμου σου έκανα

  Αχαρτογράφητος ήταν

  Τον σημάδεψα με ακίδες αστεριών

  Αντιστρέφονται οι πόλοι τώρα

  Η τροχιά του πλανήτη ανάστροφη πια

  Το κοντέρ μηδενίζει το χρόνο..

  Η ζωή πλησιάζει την ανάσα της γέννας, τη πρώτη

  Κάθε που το φεγγάρι πλευρό αλλάζει στο μαξιλάρι του,

  διασταυρώνονται οι αστραπές μας

  Έτσι αναγεννιέται το σύμπαν ακριβέ μου..

   

  Στον Τάκη Τ.

   

  L.N.E (Ελένη Γ.)

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 09.09.2008
• 10:13

  Τατουάζ

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Ότι απόμεινε
  στη θέα της νεροποντής
  που ξέσπασε αναπάντεχα
  στα μάτια σου,
  η χαραμάδα της μνήμης
  που αγκαλιάζει το χρόνο,
  Εσύ, αλκυονίδα στιλπνή
  της έναστρης νύχτας
  κρατώντας στο στήθος σου
  μια χούφτα θάλασσα
  κι ένα χάδι σεπτό του ανέμου,
  εκεί στο στόμιο
  του κρυφού πηγαδιού
  που το πάθος ανέτειλε
  μαζί με το φως,
  τατουάζ μυστικό στο κορμί σου
  

   

  _ Τάκης Τ. _

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 06.09.2008
• 10:32

  Στίγμα

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Με ελάχιστα έζησα πριν σ΄ανταμώσω,
  με τίποτα,
  καθισμένος στον βράχο πάνω
  ανοιχτά του πελάγους
  και προσμένοντας ένα σου νεύμα,
  μια ανασαιμιά με φόντα τα μάτια σου,
  μια βουή δυνατή πως γεννιέσαι,
  πως υπάρχεις,
  πως αναδύεσαι απ΄ τα βάθη αιώνων,
  πως με ψάχνεις,
  πως αργά πλησιάζεις μικρή μου ανάσα,
  αισθαντική και διάφανη
  αταξία αρχέγονη
  πλασμένη απ΄ τον ίμερο ασπασμό
  του άφατου έρωτα,
  Εσύ, λυσίκομος νύμφη τ΄ ανέμου,
  λεβάντα ακριβή που ανασαίνεις κι αφήνεσαι
  εκδύοντας τους μύχιους πόθους σου
  να ξεχυθούν μυστικά, χαράσσοντας
  ηδύφωτα τ΄ ακάνθινο σώμα μου

   

  _ Τάκης Τ. _

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 02.09.2008
• 10:39

  Στα μονοπάτια των ονείρων

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Νύχτα γιορτής
  μέσα σ΄ ένα στιλπνό κοχύλι
  σου συστήθηκα
  περιηγητής αιρετικός και παραβάτης
  ύστερα από μακρύ ταξίδι
  στα μονοπάτια των ονείρων

  Γιόρταζαν - αν θυμάσαι - τα ανείπωτα
  και των θνητών τα θαύματα
  κι ένας ζεστός αγέρας
  άγγιζε το βλέμμα σου
  και σ΄ έταξε στο άγιο πάθος
  και στον έρωτα,
  μια πινελιά ανεξίτηλη
  στα χείλη και στο στήθος σου
  μια φλόγα άσβεστη
  γεμάτη ηδονές και αποδράσεις
  με φόντο τα ψηλά κι αφιονισμένα κύματα
  και το ανάκατο των χτύπων

  Ένα ψαγμένο "σ΄ αγαπώ"
  να σου κεντά - κάθε φορά -
  την μνήμη την απένδυτη
  την ώρα που ροδίζει μες στο νου σου
  το αλλιώτικο και μυστικό, δικό μου, άνθος
  

   

  _ Τάκης Τ. _

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 26.08.2008
• 10:26

  Άλυτο αίνιγμα

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Διαυγές το φιλί σου
  Κυματισμός του πελάγους στα χείλη μου
  Σε αναπνέω
  Πέρασαν χρόνια πολλά από τότε
  Που το φεγγαρένιο σου βλέμμα αντίκρισα
  Αιώνες
  Κι ο χρόνος ανέγγιχτος έμεινε πάνω σου
  Άλυτο αίνιγμα βαθιά στην ψυχή μου

  Μα που τριγυρνάς;
  Μ΄ ένα στιλπνό ασφοδίλι στο στήθος
  Και τον άνεμο να μαίνεται μέσα σου
  Μορφή πορφυρή μες στη μέση της θάλασσας
  Θεά των ανθών και των μύθων

  Ακου με:
  Μεθάει το κλήμα απ΄ το πάθος σου
  Κι υγρό κατακλύζει το χώμα,
  Νιώσε μικρή μου ανάσα
  Το σεπτό μυστικό μου
  Το βαθύ δαντελένιο μου άγγισμα
  Τον διάφανο ψίθυρο σιγαλά στο αυτί σου
  Σε αναπνέω
  

   

  _ Τάκης Τ. _

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 21.08.2008
• 10:03

  Κομπάρσος

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Αν θα χαθώ ένα πρωί
  μην φοβηθείς
  κάπου σιμά θα βρίσκομαι
  να αφουγκράζομαι τον χτύπο σου,
  με βλέμμα κέρινο
  θα ψάχνω μια πηγή στα σύννεφα
  να ξεδιψάσω λίγο
  τ΄αφυδατωμένα χείλη μου

  θα τριγυρνώ
  με της σιωπής σου το αχνάρι
  και με τη στάχτη απ΄ το πάθος σου
  ένας κομπάρσος κωμικός
  κονδυλοφόρος αρουραίος
  βρεγμένος και ρακένδυτος
  μες στην αχλή της νύχτας

  Να ΄χεις το νου σου μοναχά,
  μικρή μου ανάσα
  μήπως και δεις λειψό το αποφέγγαρο
  να του φιλέψεις δυο φιλιά
  απ΄τα παλιά, τα άφατα
  που ευωδιάζουνε αγιόκλημα
  και μυστικό δικό σου δάκρυ

  
  

  _ Τάκης Τ. _

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λαμία Φθιώτιδας, 18.08.2008
• 12:13

  Κάγκελα

   »  Αίολος Τάκης Τσαντήλας

  Βλέμμα απλανές, ανέκφραστο,
  ανάκατα τα συναισθήματα αυτομολούν,
  σαστίζει ο νους,
  ο κόμπος στο λαιμό με πνίγει,
  πονούν θηλές κι ανάσες που με θρέψαν

  Τώρα ακούω μόνο τις σιωπές
  που τριγυρίζουν
  στα λιβάδια βουρκωμένες

  Η νύχτα πια δεν έχει χτύπους
  μήτε σφυγμούς που ν΄αγαλλιάζουν
  του βυθού μου τον πυθμένα,
  μόνο λυγμούς κι εξόριστα φεγγάρια
  που ενταφιάζουν μυστικά το φως
  στον μακρινό ορίζοντα

  
  

  - Αφιερωμένο σε όσους, με τον ένα ή άλλο τρόπο,
  επιχειρούν να τοποθετήσουν κάγκελα στα σύννεφα.. -
  
  

  _ Τάκης Τ. _
  

  
  
  Περισσότερα... »